АҚШ Федералдық резерв жүйесінің Нью-Йорк банкінің рөлі мен қызметі

Кіріспе

Федералды резерв жүйесінің мүше банкі – қаржы мекемесінің өзі.

Нью-Йорк Федералды резерв банкі – АҚШ-тың 12 Федералды резерв банкінің бірі. Ол Нью-Йорк штатын, Нью-Джерсидің 12 солтүстік округін, Коннектикут штатындағы Фэрфилд округін, Пуэрто-Рико және АҚШ-тың Виргин аралдарын қамтитын Федералды резерв жүйесінің екінші округіне жауапты. Манхэттеннің оңтүстік бөлігіндегі Либерти-стрит, 33-ші үйінде орналасқан бұл банк активтері, көлемі және ықпалы жағынан резервтік банктердің ішінде ең ірісі болып табылады. Нью-Йорк Федералды резерв банкі Федералды ашық нарық комитетінің тапсырмасы бойынша ақша-кредит саясатын іске асыруға және Федералды резерв жүйесінің нарықтық агенті ретінде әрекет етеді (Ашық нарық сауда кеңсесі осында орналасқан және жүйелік ашық нарық есебін басқарады). Бұдан өзге, ол АҚШ Қазынашылық департаментінің жалғыз фискалдық агенті, Қазынашылықтың жалпы есебінің иесі және әлемдегі ең ірі алтын қорының сақтаушысы болып табылады. Бұл ерекше функцияларынан бөлек, Нью-Йорк ФРБ басқа резервтік банктер сияқты қадағалау және зерттеу жұмыстарын да жүзеге асырады. Федералды резерв жүйесіндегі орталық роліне байланысты, Нью-Йорк Федералды резерв банкі мен оның президенті басқа өңірлік резервтік банктер арасында бірінші болып есептеледі. Қазіргі президенті – Джон С. Уильямс.

Құру

Нью-Йорк Федералды резервтік банкі 1914 жылғы 16 қарашада жұмысын бастады, оған Бенджамин Стронг-младший жетекшілік етті, ол бұған дейін Bankers Trust компаниясының президенті болған. 1928 жылы қайтыс болғанға дейін банк басшылығын жүзеге асырды. Стронг атқарушы лауазымды иеленді (кейін "губернатор" деп аталды, қазіргі кезде бұл термин "президент" деп аталады). Федералды резервтің ең ірі және ең күшті аймақтық банкінің басшысы ретінде Стронг АҚШ-тың ақша-кредит және банк істеріндегі маңызды тұлғаға айналды. Бір биограф оны "іс жүзіндегі бүкіл Федералды резерв жүйесінің басшысы" деп атады. Бұл Стронгтың қабілеттерімен ғана емес, сонымен қатар орталық кеңестің өкілеттіктерінің белгісіздігімен және 1913 жылғы Федералды резерв туралы заңға сәйкес, бақылау және реттеу функцияларымен шектелуімен де байланысты болды, себебі көптеген американдықтар орталықтандырылған басқаруға қарсы болды. АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде Стронг, негізінен АҚШ азаматтарына тиесілі облигациялар арқылы соғысқа қатысу шығындарын қаржыландыру науқанының негізгі күші болды. Бұл АҚШ-қа соғыстан кейінгі Еуропа елдерінің көптеген қаржылық қиындықтарынан сақтануға мүмкіндік берді. Стронг ашық нарық операцияларының, яғни мемлекеттік бағалы қағаздарды сатып алу мен сатудың, АҚШ экономикасындағы ақша мөлшерін басқару және осылайша пайыздық ставкаларға әсер ету құралы ретіндегі маңыздылығын бірте-бірте мойындады. Бұл сол кезде өте маңызды болды, өйткені Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін АҚШ-қа алтын көптеп келді. Осылайша, оның алтынмен қамтамасыз етілген валютасы жақсы қорғалған, бірақ алтын стандартының салдарынан валюталық кеңеюге байланысты бағалар айтарлықтай өсті. 1922 жылы Стронг алтын стандартын ресми емес түрде тоқтатып, ішкі бағаларды тұрақтандыру және экономикалық тұрақтылықты қамтамасыз ету мақсатында ашық нарық операцияларын белсенді түрде жүргізуге кірісті. Осылайша ол ақша-кредит саясаты ретінде мемлекеттік бағалы қағаздарды сатып алу және сатуды Федералды резервтік жүйенің қағидасына айналдырды. Бұрын алтын стандартына күмән келтірмеген белгілі британдық экономист Джон Мейнард Кейнс өзінің "Ақша реформасы туралы трактаты" (1923) кітабында Стронгтың іс-әрекетін орталық банктың алтын стандартысыз елдің экономикасын қалай басқара алатынының мысалы ретінде пайдаланды. Бір сарапшының айтуынша, қазіргі заманғы орталық банкирді кез келген адамнан гөрі Стронг ойлап тапқан. Біз [қазіргі орталық банктердің] экономикалық өсім мен баға тұрақтылығы арасындағы дұрыс тепе-толықтықты табуға тырысқандарын көргенде, олардың үстінде Бенджамин Стронгтың рухы сезіледі. Қазір бәрі өте қарапайым сияқты көрінеді, бірақ 1922 жылы бұл орталық банктердің 200 жылдан астам тарихынан түбегейлі өзгеше жаңалық болды. 1920 жылдары ашық нарық операциялары арқылы баға деңгейін сақтау саясаты және банктердің дағдарыс кезеңіндегі төлем қабілетін сақтауға дайындығы монетаристтер тарапынан мақталып, австриялық экономистер тарапынан қатаң сынға ұшырады. 1920 жылдардағы Еуропа экономикасының тұрақсыздығы Стронгтың беделін әлемдік деңгейде күшейтті. Ол Еуропаның алтын стандартына оралуына және экономикалық тұрақтылыққа қолдау көрсетушісі болды. Стронгтың жаңа ақша-кредит саясаты АҚШ бағаларын тұрақтандырып қана қоймай, Еуропа валюталары мен қаржысын тұрақтандыруға көмектесу арқылы АҚШ және әлемдік сауданы да дамытты. Алайда, инфляцияның болмауына байланысты пайыздық ставкалар төмен болды, АҚШ экономикасы мен корпоративтік табыс өсті, бұл 1920 жылдардың соңындағы қор нарығының өсуіне ықпал етті. Бұл оны алаңдатты, бірақ ол төмен пайыздық ставкалар еуропалықтарға (әсіресе Ұлыбританияға) алтын стандартына оралуға көмектесетінін сезінді. Экономикалық тарихшы Чарльз П. Киндлбергер Стронгтың 1920 жылдары Еуропаның қиын қаржылық жағдайларына қызығушылық танытқан АҚШ саясаткерлерінің бірі болғанын және егер ол 1928 жылы, Ұлы депрессиядан бір жыл бұрын қайтыс болмағанда, халықаралық қаржы жүйесінің тұрақтылығын сақтай алған болар еді деп мәлімдеді. Ғимараттың дизайны үшін ашық конкурс өткізілді, және York and Sawyer архитектура фирмасы жеңімпаз дизайнын ұсынды. Банк 1924 жылы Нью-Йорк Федералды резервтік банкінің жаңа ғимаратына көшірілді.

The Federal Reserve Bank of New York opened for business on November 16, 1914, under the leadership of Benjamin Strong Jr., who had previously been president of the Bankers Trust company. He led the bank until his death in 1928. Strong became the executive officer (then called the "governor"—today, the term would be "president"). As the leader of the Federal Reserve's largest and most powerful district bank, Strong became a dominant force in U. S. monetary and banking affairs. One biographer has termed him the "de facto leader of the entire Federal Reserve System". This was not only because of Strong's abilities, but also because the central board's powers were ambiguous and, for the most part, limited to supervisory and regulatory functions under the 1913 Federal Reserve Act because many Americans were antagonistic to centralized control. When the United States entered World War I, Strong was a major force behind the campaigns to fund the war effort via bonds owned primarily by U. S. citizens. This enabled the United States to avoid many of the post war financial problems of the European belligerents. Strong gradually recognized the importance of open market operation, or purchases and sales of government securities, as a means of managing the quantity of money in the U. S. economy and thus affecting interest rates. This was particularly important at the time because gold had flooded into the United States during and after World War I. Thus, its gold backed currency was well protected, but prices had been pushed up substantially by the currency expansion due to the gold standard imposed expansion of currency. In 1922, Strong unofficially scrapped the gold standard and instead began aggressively pursuing open market operations as a means of stabilizing domestic prices and thus internal economic stability. Thus, he began the Federal Reserve's practice of buying and selling government securities as monetary policy. John Maynard Keynes, a prominent British economist who had previously not questioned the gold standard, used Strong's activities as an example of how a central bank could manage a nation's economy without the gold standard in his book A Tract on Monetary Reform (1923). To quote one authority:

It was Strong more than anyone else who invented the modern central banker. When we watch [central bankers of today] describe how they are seeking to strike the right balance between economic growth and price stability, it is the ghost of Benjamin Strong who hovers above him. It all sounds quite prosaically obvious now, but in 1922 it was a radical departure from more than two hundred years of central banking history. Strong's policy of maintaining price levels during the 1920s through open market operation and his willingness to maintain the liquidity of banks during panics have been praised by monetarists and harshly criticized by Austrian economists. With the European economic turmoil of the 1920s, Strong's influence became worldwide. He was a strong supporter of European efforts to return to the gold standard and economic stability. Strong's new monetary policies not only stabilized U. S. prices, they encouraged both U. S. and world trade by helping to stabilize European currencies and finances. However, with virtually no inflation, interest rates were low and the U. S. economy and corporate profits surged, fueling the stock market increases of the late 1920s. This worried him, but he also felt he had no choice because the low interest rates were helping Europeans (particularly the United Kingdom) in their effort to return to the gold standard. Economic historian Charles P. Kindleberger states that Strong was one of the few U. S. policymakers interested in the troubled financial affairs of Europe in the 1920s, and that had he not died in 1928, just a year before the Great Depression, he might have been able to maintain stability in the international financial system. A public competition for the design of the building was held and the architectural firm of York and Sawyer submitted the winning design. The bank moved to the new Federal Reserve Bank of New York Building in 1924.

Жауапкершілік

Федералды резервтік жүйе құрылғаннан бері Нью-Йорк резервтік банкі АҚШ-тағы ақша-кредит саясатын іске асыратын орын болып табылады, бірақ саясатты Вашингтон қаласында Федералды ашық нарық комитеті (FOMC) шешеді. Бұл комитетке тұрақты орын алған жалғыз резервтік банк, ал оның президенті дәстүрлі түрде комитет төрағасының орынбасары болып сайланады. АҚШ-тың қаржы орталығында жұмыс істейтін банк ашық нарықтағы операцияларды – мемлекеттік қазынашылық облигацияларын және агенттік облигацияларын сатып алу мен сатуды – өзінің трейдинг бюросы арқылы жүзеге асырады. Басқа өңірлік резервтік банктер сияқты, Нью-Йорк резервтік банкі монеталар мен банкноттарды таратады, төлемдер мен бағалы қағаздарды ішкі банктер арасында аударатын Fedwire жүйесіне қатысады және экономикалық зерттеулер жүргізеді. Банк АҚШ Қаржы министрлігінің эксклюзивті фискалдық агенті болып табылады. Осы рөлде ол нарыққа шығарылатын Қаржы министрлігі облигацияларының барлық бастапқы аукциондарын, сондай-ақ уәкілеттік берілген жағдайда, үкіметтік облигацияларды қайта сатып алуды жүзеге асырады. Ол Қаржы министрлігінің нұсқауы бойынша АҚШ долларын шетел валютасына айырбастау арқылы валюта бағамы саясатын жүзеге асырады. Қаржы министрлігі барлық тікелей федералдық кірістерді және қарыз қаражатын алады, ал Нью-Йорк резервтік банкідегі жалпы есепшоты арқылы барлық федералдық шығындарды төлейді. Банктің жер астындағы алтын қоймасы көше деңгейінен 80 фут (24 метр) және теңіз деңгейінен 50 фут (15 метр) төмен, Манхэттен тасқа тіреліп жатыр. 1927 жылға қарай, бұл сақтау орнында әлемдік алтын қорының 10% сақталған. Қалғаны АҚШ-қа және ХВҚ сияқты халықаралық ұйымдарға тиесілі. Банк алтынды тегін сақтайды, бірақ оны жылжытқанда оны өңдеу үшін төлем қабылдайды. Банк кіріс қисығынан туындаған және Эстебан Родригес-младшийдің жұмысына негізделген ай сайынғы рецессия ықтималдығын болжауды жариялайды. Олардың модельдері Федералдық резервтің қатаңдату циклының соңында қысқа мерзімді пайыздық ставкалар (үш айлық қазына векселі қолданылады) мен ұзақ мерзімді пайыздық ставкалар (он жылдық қазына векселі қолданылады) арасындағы айырма теріс болса немесе 93 базистік пунктен кем болса, жұмыссыздық деңгейінің өсуі әдетте болады.

Since the founding of the Federal Reserve system, the Reserve Bank of New York has been the place where monetary policy in the United States is implemented, although policy is decided in Washington, D. C. by the Federal Open Market Committee (FOMC). It is the only Reserve Bank with a permanent seat on the committee, and its president is traditionally selected as the committee's vice chairman. Operating in the financial capital of the U. S., the bank conducts open market operations—the buying and selling of outstanding Treasury securities and agency securities—through its trading desk. Like other regional Reserve Banks, the Reserve Bank of New York distributes coins and currency, participates in the Fedwire system that transfers payments and securities between domestic banks, and conducts economic research. The bank is the exclusive fiscal agent of the U. S. Treasury. In this role, it conducts all primary auctions of marketable Treasury securities, as well as government buybacks when authorized. It carries out exchange rate policy by swapping dollars with foreign currencies under the Treasury's direction. The Treasury receives all direct federal revenue and borrowed funds, and pays nearly all federal expenses, through its General Account at the Reserve Bank of New York. The bank's underground gold bullion depository lies 80 feet (24 m) below street level and 50 feet (15 m) below sea level, resting on Manhattan bedrock. By 1927, the vault contained 10% of the world's official gold reserves. The rest belongs to the United States and international organizations such as the IMF. The bank stores the gold at no charge, but charges for handling whenever it is moved. The bank publishes a monthly recession probability prediction derived from the yield curve and based on the work by Esteban Rodriguez Jr. Their models show that, when the difference between short term interest rates (using three month T bills) and long term interest rates (using ten year Treasury notes) at the end of a Federal Reserve tightening cycle is negative or less than 93 basis points positive, a rise in unemployment usually occurs.

Филиал

Нью-Йорк Федералдық резерв банкінің Буффало бөлімшесі – банктің жалғыз бөлімшесі болды. Ол 2008 жылдың 31 қазанында ресми түрде таратылды.

Сындар

2009 жылы банк өзінің қызметін тексеру үшін тергеу жүргізуді тапсырды. Колумбия бизнес мектебінің қаржы профессоры Дэвид Бим 2009 жылы дайындаған, ал 2011 жылы Қаржылық дағдарысты зерттеу комиссиясы жариялаған баяндамасында: "резервтік банктегі бірнеше адамдармен сұхбаттасқанда, бақылаушылар банктерге артық құрмет көрсеткенін, соның салдарынан мәселелерді анықтауда немесе оларды тиісті күшпен қадағалауда жеткіліксіз белсенді болған" делінген. 2012 жылы банк инспекторы Кармен Сегарра өзінің жоғары лауазымды тұлғаларына Goldman Sachs компаниясында мүдделер қақтығысын реттейтін ереже жоқ екенін мәлімдеді. Ол 2012 жылдың мамыр айында жұмыстан босатылып, 2013 жылдың қазан айында хабар берушілерді жазалауға қарсы сотқа шағым түсірді. 2014 жылдың сәуір айында Манхэттендегі АҚШ округтік соты істі қараудан бас тартып, "Сегарра Федералдық сақтандыру заңының хабар берушілерді қорғау ережелері бойынша заңды түрде жеткілікті дәлел келтіре алмады" деп шешім шығарды.

Директорлар кеңесі

Келесі адамдар 2022 жылға дейін директорлар кеңесінде қызмет етеді. Олардың өкілеттік мерзімі кеңестегі соңғы жылының 31 желтоқсанында аяқталады. "The Strain" телесериалының соңғы маусымында басты кейіпкерлер ұрланған ядролық қаруларын Ұстазға қарсы қалай қолдануға болатынын анықтағанша, жасыру үшін тастап кетілген Федералды резервті пайдаланады. Алтын қоры бар екені мойндалса да, күміске көбірек назар аударылады, ол қызыл темірге балқытылып, вампирлерге қарсы қару жасауға қолданылады. "The Endgame" телесериалында Федералды резерв Елена Федорованың "Snow White" қылмыстық ұйымының шабуылдайтын банктерінің бірі болып табылады. Бірақ бұл қарақшылықтың алтынның бұрыннан ұрланып, оның орнына бәсекелес "Belok" синдикатының, сыбайлас президент Эндрю Райттың көмегімен боялған саз тақталар қойылғандығын ашықтау мақсатында жасалғаны белгілі болады.