Fairchild SM-73: ұзақ қашықтықтағы, реактивтік, бағытталатын қару. 1952-58 ж. әзірленген, сынақтардан өткен, бірақ қабылдауға үлкермеген. Жалған мақсат ретінде қолданылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Fairchild SM 73 (алғашқыда Bull Goose) – жоспарланған, дыбыс астындағы, реактивтік қозғалтқышты, ұзақ қашықтыққа ұшатын, жерден ұшырылатын, алдау мақсатындағы зымыран. XSM 73 – дамыту нұсқасының белгілемесі. 1952 жылы концептуалдық зерттеулермен басталып, 1958 жылы 15 сынақ ұшудан кейін, бірақ ешқандай операциялық қолданысқа енгізілмей тоқтатылды. Операциялық идеясы – XM 73 эскадрильяларын АҚШ-тың әртүрлі аймақтарында орналастырып, қажет болған жағдайда стратегиялық бомбалаушылардың шабуылының бөлігі ретінде ұшыру болды. Ұшақ инерциялық навигация жүйесі арқылы автономды түрде мақсатты аймаққа ұшатын, радарды шатыстыру үшін және жаудың әуе қорғанысын жаңылыстыру үшін радарлық рефлекторларды және электрондық қарсы шараларды пайдаланатын. Бағдарлама тоқтатылды, себебі зымыран радарда B-52 бомбалаушысын толыққанды имитациялай алмады.
The Fairchild SM 73 (originally Bull Goose) was a planned sub sonic, jet powered, long range, ground launched decoy cruise missile. XSM 73 was the designation for the development version. Development began in 1952 with conceptual studies and ended when the program was canceled in 1958 after 15 test flights but before any operational deployment. The operational concept was to base squadrons of XM 73s at various locations in the United States and if necessary launch the aircraft as part of a strategic bomber attack. The aircraft would fly autonomously under inertial guidance towards the target area, using radar reflectors and electronic countermeasures to imitate American bombers and thus confuse and saturate enemy air defenses. The program was cancelled because the missile was not able to simulate a B 52 bomber on radar.
Даму
1952 жылдың желтоқсанынан бастап Fairchild компаниясы радарда стратегиялық бомбалаушыларды шатастыра алатын, жерден ұшырылатын ұзақ қашықтықты алдау зымыранының концепциялық зерттеулерін бастады. 1953 жылдың наурыз айында АҚШ Әуе күштері Жалпы Операциялық Талаптарды (ЖОТ) 16 жариялады, онда әуе қорғаныс жүйесін шатастырып, қанықтыру арқылы Стратегиялық Әуе Командасының бомбалаушыларының тиімділігін арттыру үшін ұзақ қашықтықтағы алдау зымыраны қажеттігі көрсетілді. Көптеген SM 73 зымырандары Құрама Штаттардағы Стратегиялық Әуе Командасының базаларынан жерден ұшырылатын еді. Талап бойынша, ұшыру бұйрығынан кейін алғашқы сағат ішінде SM 73 зымырандарының елу пайызы, ал қалғандары тағы бір сағат ішінде ұшырылуы керек болды. Талапқа сәйкес, алдау зымырандарының 85 пайызы 115 миль (185 км) қашықтықтағы нысана аймағына жеткені тиіс. SM 73 зымыраны 4000 миль (7408 км) қашықтықты, кемінде 0,85 Мах жылдамдығымен, 500 фунт (227 кг) жүк көтерілгіштігімен және 50 000 фут (15 240 м) биіктікте ұшуға тиіс болды. Әрбір қозғалтқыштың итермелеу күші 2450 фунт (10,9 кН) класында болуы керек еді, ал итермелеу күші мен салмағының арақатынасы 10:1 болуы тиіс еді. General Electric компаниясына General Electric J85 қозғалтқышын әзірлеуге келісімшарт берілді, ал Fairchild компаниясына бәсекелес Fairchild J83 қозғалтқышын жасауға келісімшарт берілді. Fairchild дәстүрлі конструкциядағы жеңіл қозғалтқышты ұсынды. 22 данасы Кейп Канаверал жанында салынды. Bull Goose зымырандарының құрылысы 1958 жылдың тамызында басталды.
Starting in December 1952, Fairchild began concept studies for a ground launched long range decoy missile that could simulate strategic bombers on radar. In March 1953, the United States Air Force released General Operational Requirement (GOR) 16 which called for a long range decoy missile to increase the effectiveness of Strategic Air Command bombers by confusing and saturating an air defense system. Multiple SM 73 missiles would be ground launched from Strategic Air Command bases located in the continental United States. The requirement was that fifty percent of the deployed SM 73 missiles could be launched within the first hour after a launch order and the remaining missiles could be launched within one more hour. The requirement called for 85 percent of the decoy missiles to arrive at the target area within 115 nm (185 km). The SM 73 was to fly 4,000 nm (7,408 km) at speed of at least Mach 0.85 at an operating altitude of 50,000 ft (15,240 m) with a payload of 500 lb (227 kg). Each engine was in the 2,450 lbf (10.9 kN) thrust class with a thrust to weight ratio goal of 10:1. General Electric was awarded a contract for the development of the General Electric J85 and Fairchild was awarded a contract for the a competing engine the Fairchild J83. Fairchild proposed a lightweight engine of conventional design. and 22 were constructed near the Cape Canaveral Light Construction of Bull Goose missile sites began in August 1958.