Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық дипломат және саясаткер (1855–1931)
Italian diplomat and politician (1855–1931)
Томазо Титтони (16 қараша 1855 – 7 ақпан 1931) – итальяндық дипломат, саясаткер және Анунциата орденінің рыцары. Ол 1903 жылдан 1909 жылға дейін, бес айлық үзіліс болған жолдан басқа, Италияның сыртқы істер министрі болды. Сонымен қатар, 1905 жылғы наурыз айында ол шамамен екі аптаға уақытша премьер-министр міндетін атқарды, бұл оны Италия тарихындағы ең аз уақыт қызмет еткен премьер-министр етеді.
Tommaso Tittoni (16 November 1855 – 7 February 1931) was an Italian diplomat, politician and Knight of the Annunziata. He was Italy's foreign minister from 1903 until 1909, except for a five month period. He also was interim prime minister for about two weeks in March 1905, making him the shortest serving prime minister in the history of Italy.
Ерте өмір
Томазо Титтони Римде дүниеге келді. Оның әкесі Винченцо, Ла Манцианадағы ірі шаруашылықтың жалға алушысы, 1849 жылы Джузеппе Гарибальди басқаратын Рим Республикасын қорғауға қатысып, Пий IX-шы оны жер аударған, ал 1870 жылы Порта Пиа қабырғасы бұзылғанда Римге қайта оралды. Титтони алдымен Неапольде, кейін Оксфордта және Льежде білім алды. Титтони Рим қалалық әкімшілігінің мүшесі болды, содан кейін 1886 жылы Чивитавеккия округінен Депутаттар палатасына депутат болып сайланды, оңшылдармен жақын қарым-қатынаста болды. 1897 жылы Перуджа префекті болып тағайындалғаннан кейін депутаттық мандатын тастады. Үш жыл өткен соң ол сол сияқты қызметпен Неапольге барды, ал 1902 жылы Сенатқа мүше болды.
Tommaso Tittoni was born in Rome. His father, Vincenzo, a tenant farmer on a large scale at La Manziana, had taken part in the defence of the Roman Republic under Giuseppe Garibaldi in 1849, was exiled by Pius IX, and re entered Rome in 1870 through the breach of Porta Pia. Tittoni was educated first at Naples, and subsequently at Oxford and Liège. Tittoni became an alderman of Rome, before becoming a deputy in the Chamber of Deputies for Civitavecchia in 1886, aligning himself with the right wing. He resigned his seat in 1897, having been appointed prefect of Perugia. Three years later he went to Naples in a similar capacity, and in 1902 he entered the Senate.
Сыртқы істер министрі және премьер-министр
1903 жылы Джованни Джолиллити екінші рет премьер-министр болғанда, Титтони оның сыртқы істер министрі болды. Ол Австрия-Мажарстанмен қарым-қатынасты жақсартуға ұмтылып, сондай-ақ Франциямен келісімге келуге тырысты. Франция президенті Эмиль Лубе оның ықпалымен Римге сапар жасады. Титтони отбасы бұл аймаққа қызығушылық танытқан. 1907 жылы Banco di Roma Триполиде филиал ашып, банк, теміржол және ауыл шаруашылығы салаларында маңызды мүдделерге ие болды. Банк вице-президенті – Томазо Титтонидің інісі Ромоло Титтони болды. Банк сонымен қатар 1911 жылы Италия-Түркия соғысын қолдаған Corriere d'Italia газетін қаржыландырды. 1909 жылғы 24 қазанда Титтони мен орыс дипломаты Александр Извольский Италия мен Ресейдің Балқандағы және Осман империясындағы бір-бірінің мүдделерін қолдау туралы Ракониги келісімі деп аталатын бейресми келісім бойынша дипломатиялық ноталар алмастырды. Италияның Ракониги қаласында Ресей патшасы Николай II-ні король Виктор Эммануил III қабылдады. Бірнеше күннен кейін Италия мен Ресей империясы осы келісімді ескермей, Австрия-Мажарстан империясымен тағы бір келісім жасады. 1910 жылғы сәуірде ол Парижге елші болып тағайындалды.
When Giovanni Giolitti became premier for the second time in 1903, Tittoni became his foreign minister. He aimed at improving relations with Austria Hungary, and also tried to bring about a reconciliation with France. It was under his auspices that French President Émile Loubet visited Rome. The Tittoni family had interests in the area. In 1907, the Banco di Roma founded a branch in Tripoli and built significant interests in banking, shipping and agriculture. The bank's vice president was Romolo Tittoni, the brother of Tommaso Tittoni. The bank also financed the important newspaper Corriere d'Italia, which campaigned for the Italo Turkish War in 1911. On 24 October 1909, Tittoni and the Russian diplomat Aleksandr Izvolsky exchanged diplomatic notes on an informal agreement, known as the Racconigi Bargain, for Russia and Italy to support each other's interests in the Balkans and in the Ottoman Empire, at the Italian city of Racconigi, Tsar Nicholas II of Russia was hosted by King Victor Emmanuel III. Italy and the Russian Empire concluded another agreement with Austro Hungarian Empire a few days later disregarding this agreement. In April 1910, he was appointed ambassador in Paris.
Бірінші дүниежүзілік соғыс және Париж бейбітшілік конференциясы
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, оның Триплицистік саясатына қарамастан (Германия, Австрия-Венгрия және Италияның Үштік одағын қолдаған) ол Италияның бейтараптығын ашық білдірді, ал Италияның соғысқа кіруіне байланысты ол өзін Джолиттитің ұстанымымен келіспеуге тырысты. 1919 жылдың шілдесінде Титтони мен Грекияның премьер-министрі Элефтериос Венизелос екі елдің қақтығыстағы аумақтық талаптарына қатысты Венизелос-Титтони келісімі деп белгілі болған құпия, міндетті емес келісімге келді. Грекия Италияның Влореге деген талаптарын және Албания үстінен итальян протекторатын орнатуды қолдауға міндеттенді. Грекия сондай-ақ Италия үшін Смирна портында еркін аймақ (1919 жылдың мамырынан бастап грек әкімшілігінде) қамтамасыз етті, ал Италия Солтүстік Эпирдегі грек аумақтық талаптарын қолдауға және Додеканез аралдарын Грекияға беруге міндеттенді, Родос аралынан басқа, Кипр Грекияға Ұлыбританиядан берілгенге дейін Италия билігінде қалатын болды. Жұмыстың ауырлығы оның денсаулығына кері әсер етті, сондықтан Титтони 1919 жылдың қарашасында отставкаға кетті. 1919 жылдың желтоқсанында Италия Сенатының президенті болып сайланды, жақын арада Ұлттар Лигасы Кеңесі мен Ассамблеясына Италия делегаты болып тағайындалды, бірақ нашар денсаулығы оны соңғы екі лауазымнан бас тартуға мәжбүр етті. 1929 жылдың қаңтарына дейін Сенат төрағасы қызметін атқарды. 1923 жылдың 8 сәуірінде король Виктор Эммануэль оған Аннунциата орденінің жоғары наградасын табыс етті. 1931 жылдың 7 ақпанында Римде жүрек талмасынан қайтыс болды.
When World War I broke out, in spite of his Triplicist policy (supporting the Triple Alliance, the Triplice, of Germany, Austria Hungary and Italy) he openly expressed himself in favour of Italian neutrality, and on Italy's entry into the war he was careful not to compromise himself with Giolitti's attitude. In July 1919, Tittoni and the Prime Minister of Greece, Eleftherios Venizelos, agreed on a secret non binding agreement, known as the Venizelos–Tittoni agreement about the conflicting territorial claims of the two countries. Greece pledged to support the Italian claims over Vlorë and the establishment of an Italian protectorate over Albania. Greece would also secure for Italy a free zone at the port of Smyrna (under Greek administration from May 1919), while Italy pledged to support the Greek territorial claims over Northern Epirus and transfer the Dodecanese to Greece, except for the island of Rhodes, which would remain under Italian rule until such time as Cyprus would be ceded to Greece by Britain. The severe strain of the work told on his health forced Tittoni to resign in November 1919. He was chosen president of the Italian Senate in December 1919, and soon after was appointed Italian delegate on the Council and Assembly of the League of Nations, but ill health again forced him to relinquish the latter two appointments. He remained president of the Senate until January 1929. On 8 April 1923, he had received the supreme honour of the knighthood of the Annunziata by King Victor Emmanuel. He died from a heart attack in Rome on 7 February 1931.