Short S.45 Seaford ұшағы: RAF және BOAC тарихындағы іздері
Short Seaford
Short S.45 Seaford: 1940-жылғы ұшақ, RAF Coastal Command үшін жасалған. Sunderland ұшағынан дамытылған, жақсартылған қозғалтқыштармен және қару-жарақпен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Short S.45 Seaford – 1940 жылдардағы ұшу қайығы, RAF Жағалау командасы үшін ұзақ қашықтықтағы теңіздік патрульдеу және бомбалауға арналған. Ол Short S.25 Sunderland-тен дамытылды және бастапқыда "Sunderland Mark IV" деп тапсырыс берілген.
The Short S.45 Seaford was a 1940s flying boat, designed as a long range maritime patrol bomber for RAF Coastal Command. It was developed from the Short S.25 Sunderland, and initially ordered as "Sunderland Mark IV".
Өмірбаян
1942 жылы Әуе министрлігі Тынық мұхитында қызмет ету үшін Сандерлендтің орнын алмастыратын, ұзақ қашықтықтағы патрульдік бомбалаушыға қатысты R.8/42 талапнамасын жариялады. Ол күштірек қозғалтқыштарды, жақсырақ қорғаныс қаруларын және басқа да жақсартуларды талап етті.
In 1942, the Air Ministry issued Specification R.8/42 for a replacement of the Sunderland, as a long range patrol bomber for service in the Pacific Ocean. It required more powerful engines, better defensive armament, and other enhancements.
Жобалау және әзірлеу
Sunderland Mark IV, Sunderland Mark III-дің негізгі құрылымдық элементтерін пайдаланды, қанаттың алдындағы фюзеляж 3 футқа ұзартылды, жазықтық түбі кеңейтіліп, қайта жобаланды, қанаттың өзі қалыңрақ дуралюминиймен қапталды және Bristol Hercules қозғалтқыштары орнатылды. Алғашқы ұшу сынақтарынан кейін құрылымдық өзгерістер енгізілді. Қару-жараққа екі тұрақты, алға бағытталған .303 дюймдік (7,7 мм) Browning пулеметтері (мұрын бөлігінде), Brockhouse Engineering мұрын мұнарасында екі .50 дюймдік (12,7 мм) пулемет, Bristol B.17 арқалық мұнарасында орнатылған екі 20 мм Hispano зеңбірегі, Glenn Martin құйрық мұнарасында екі .50 дюймдік (12,7 мм) пулемет және фюзеляждың екі жағында белдікке орнатылған тағы бір .50 дюймдік (12,7 мм) пулемет кіруі жоспарланған. Мұнаралардың барлығы электрмен жұмыс істеді. Екі прототип және отыз сериялық ұшақ Sunderland Mark IV деп тапсырыс берілді. Өзгерістер соншалықты көп болғандықтан, жаңа ұшаққа Seaford деген ат берілді. Ол үшін 30 ұшақ тапсырылды, бірақ олардың біріншісі 1945 жылдың сәуір айында ұшты, бұл Sunderland Mark V пайда болғаннан кейін және Еуропадағы жағдайға қатысу үшін кеш болды. Прототиптер 1,680 а.к. (1,253 кВт) қуатты Hercules XVII қозғалтқыштарымен жабдықталған, ал сериялық ұшақтар 1,720 а.к. (1,283 кВт) қуатты Hercules XIX қозғалтқыштарын пайдаланды. Жоспарланған Glenn Martin құйрық мұнаралары ешқашан орнатылмады. Сегіз сериялық Seaford ұшағы құрастырылды; біріншісі (NJ200) MAEE Felixstowe-де сынақтар үшін пайдаланылды. Екінші сериялық Seaford (NJ201) RAF Transport Command-пен бағаланды, содан кейін 1945 жылдың желтоқсанында қаруланбаған күйінде BOAC-қа G AGWU ретінде берілді, ал 1946 жылдың ақпанында MAEE-ге NJ201 ретінде қайтарылды. 1946 жылдың сәуір айында қалған алты сериялық Seaford ұшағы No. 201 эскадрилья RAF-қа қысқа мерзімді операциялық сынақтар үшін жіберілді. 1948 жылы бұл алты ұшақ Белфастта азаматтық авиалайнерлерге айналдырылып, BOAC-қа Solent 3 деген атаумен жалға берілді.
The Sunderland Mark IV used major structural elements of the Sunderland Mark III, with a fuselage stretch of 3 ft ahead of the wing, an extended and redesigned planing bottom, the same wing with thicker Duralumin skinning, and Bristol Hercules engines. Further structural changes were made after initial flight tests. The planned armament consisted of two fixed forward firing .303 inch (7.7 mm) Browning machine guns in the nose, a Brockhouse Engineering nose turret with twin .50 in (12.7 mm) machine guns, twin 20 mm Hispano cannon mounted in a Bristol B.17 dorsal turret, twin .50 in (12.7 mm) guns in a Glenn Martin tail turret, and another .50 in (12.7 mm) machine gun in a hand held waist position on each side of the fuselage. The turrets were all electrically powered. Two prototypes and thirty production aircraft were ordered as the Sunderland Mark IV. Changes were so extensive that the new aircraft was given the name Seaford. Thirty production aircraft were ordered, but the first of these flew in April 1945, well after the introduction of the Sunderland Mark V, and too late to see combat in Europe. The prototypes were powered by Hercules XVII engines of 1,680 hp (1,253 kW), but production aircraft used 1,720 hp (1,283 kW) Hercules XIX engines. The planned Glenn Martin tail turrets were never installed. Eight production Seafords were completed; the first (NJ200) was used for trials at MAEE Felixstowe. The second production Seaford (NJ201) was evaluated by RAF Transport Command, then in December 1945 it was loaned without armament to BOAC as G AGWU, then returned to MAEE as NJ201 in February 1946. In April 1946, the other six production Seafords were delivered to No. 201 Squadron RAF for brief operational trials. In 1948, those six aircraft were modified as civilian airliners at Belfast, then leased to BOAC with the designation Solent 3.
Тірі қалған
1948 жылы Short Solent үлгісіне айналған Short S.45 Seaford NJ203, Калифорния штатының Окленд қаласындағы Окленд авиация мұражайында көрсетілуде.
Short S.45 Seaford NJ203, converted to a Short Solent in 1948, is displayed at the Oakland Aviation Museum, Oakland, California.