Adams Mine

Кіріспе

Адамс кеніші - Канаданың Онтарио провинциясындағы Киркленд көлінің оңтүстігінде, Тимискаминг округінің Бостон қалашығында орналасқан тасталған ашық кен кен орны. Ол Канада қалқанында орналасқан.

Тарих

Темір кен орны 1906 жылы ашылған, бірақ Поркупин және Киркленд көлдері аймақтарында алтын табылғандықтан, темір кеніне қызығушылық аз болды. 1950 жылдардың екінші жартысында бұл сайтқа жаңа қызығушылық танытылды, кейіннен оны Питтсбург пен Пенсильванияның Джонс және Лафлин Steel Corp компаниясы 1964 жылы алғашқы өндірісімен дамытты. Jones and Laughlin компаниясы кен орнын 1971 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін ол Гамильтон Онтарионың Dofasco Steel компаниясына сатылды. Шахта Дофаскоға тиесілі Шерман шахтасымен бірлесіп жұмыс істеді. 1990 жылы кен орны жабылып, пайдалы кен қоры толығымен сарқылып кетті. Бұл Шерман кенішінің экономикалық тұрғыдан тиімді емес екенін көрсетеді, сондықтан ол да жабылады. Тимискаминг ауданындағы екі кен орнын жабу және жұмыс орындарының жоғалуы аймақты экономикалық қиындықтарға ұшыратты, ол ешқашан толық қалпына келмеді. Аймақтағы ең биік нүктелердің бірінде орналасқан шахта созылып, алты ұңғымадан тұратын, ең үлкен ұзындығы және ең тереңі 183 м (600 фут), оны су деңгейінен төмен орналастырды; қазіргі уақытта жартысы сумен толтырылған. 27 жыл бойы кен қазу кезінде ондағы шұңқырлар күн сайын жарылып, кейбір геологтар бұл жарылыстар тау жыныстарының табиғи сынықтарына әсер еткенін айтады. Басқа геологтар мен гидрогеологтар бұл жердің гидравликалық ұстауға жақсы орналасқанын (яғни су ағып жатыр, бірақ қоршаған жер асты суларына немесе жер үсті суларына сіңбейді) мәлімдеді. Бұл жерде кен концентратын өндіруден қалған қалдықтар бар. Онтарионың Солтүстік темір жолы өзінің жұмыс істеген жылдары Адамс кен орнына желі жүргізді. Қазіргі уақытта кен орнын американдық инвестор Вито Галло иелігінде, Онтариода тіркелген компания арқылы, және Галло мен Канада үкіметі арасында NAFTA 11-тарауында аралық төрелік жүргізуде. Ол Онтарио үкіметі заң қабылдап, бұрын берілген жерлерді қоқыс тастайтын орын ретінде пайдалануға рұқсат беруді алып тастаған кезде тиісті өтемақы төлемегенін айтады.

The iron ore deposit was originally discovered in 1906, however there was little interest in iron ore as a result of the discovery of gold in the Porcupine and Kirkland Lake regions. The site saw renewed interest in the second half of the 1950s and was subsequently developed by the Jones and Laughlin Steel Corp of Pittsburgh Pennsylvania with first production in 1964. The Jones and Laughlin company operated the mine until 1971 when it was sold to Dofasco Steel of Hamilton Ontario. The mine was operated in tandem with the Dofasco owned Sherman Mine. The mine closed in 1990 when the economically retrievable ore reserves were exhausted. The closure also made the Sherman Mine uneconomic and it was also closed. The closure of the two mines in the Timiskaming District along with the resultant job losses left the region in economic hardship from which it has never fully recovered. Perched at one of the highest elevation points in the region, the mine stretched over and had six pits, the largest measuring over in length and the deepest being 183 m (600 ft), placing it below the water table; it is currently half filled with water. Over 27 years of mining, the pits sustained numerous blasts daily, which some geologists claim have added to natural faults in the rocks. Other geologists and hydrogeologists have claimed that the site is well situated for hydraulic containment (i. e. water flows in, but doesn't leach into surrounding groundwater or surface water systems). There are significant tailings left from the manufacture of ore concentrate at the site. The Ontario Northland Railway operated a line into the Adams Mine facility during its years of operation. The mine is currently owned by an American investor named Vito Gallo, through a number company incorporated in Ontario, and is the subject of a NAFTA Chapter 11 arbitration between Gallo, on behalf of the numbered company, and the Government of Canada. The claim is that the Government of Ontario failed to pay proper compensation when it passed legislation that revoked the permits that it had previously granted for the site to be operated as a landfill.

Жерге қоқыс тастау туралы ұсыныс

1990 жылдардың басында шахта өндірісін тоқтатқанға дейін Торонто қаласы муниципалитеті қалдықтарды басқаруды жоспарлаушылар оның ірі полигонға арналған әлеуетін зерттеді. Қалдықтар солтүстікке жабық интермодальдық контейнерлерде CN және Онтарио Нортленд арқылы жіберіледі. Бұл - гидравликалық бөгетті және полигонды қаптамасыз пайдаланған, тау жынысы қабырғасында орналасқан қатты коммуналдық қалдықтар (ҚҚҚ) қондырғысы. Қоқыс тастау жоспарын жақтаушылар оның Киркленд көлінің қиын экономикасындағы экономикалық дамуды ынталандыруға мүмкіндік беретінін атап өтті, ал қарсыластары шұңқырдың тұрақсыз тау жыныстары сияқты экологиялық мәселелерді атап өтті, бұл жергілікті жер асты суларына ластанушы заттарды ағызуы мүмкін. Адамс шахтасы Торонтоның қоқыстарын шығаратын жерді салу туралы алғашқы ұсынысты 1989 жылы жасаған болатын. Келесі жылы Торонто метрополитенінің үкіметі Адамс шахтасын тез арада қуатына жетіп жатқан Вогандағы Кил өрені қоқыс полигонын ауыстыру үшін таңдады. 1991 жылы 2 сәуірде сол кездегі провинциялық қоршаған орта министрі Рут Гриер провинциялық үкімет Торонтоның қоқыстарын Адамс шахтасына жіберуге рұқсат бермейтінін мәлімдеді. 1995 жылы Метро Торонто ресми бағалауды бастады және жоба барлық экологиялық сынақтар мен бағалауларды өткізді. Жоба 1996 жылдың желтоқсанында Торонтоның кен орнының меншік құқығына қатысты опциясын кеңейту туралы соңғы дауыс беру кезінде Джек Лейтон ұсынған қате ақпараттың арқасында қабылданбады, онда ол жобаның жылдық шығындары емес, жобаның жиынтық шығындарын келтірді. Сол дауыс беру кезінде төраға Алан Тонкс жобаны қолдаудан қарсы дауыс беруге өз позициясын өзгертті. Торонтоның сайтты пайдалану мүмкіндігін кеңейту ұсынысына қарсы соңғы дауыс 1913 болды. Бұл дауыс беру Торонтоның АҚШ-қа қоқыс жөнелтуіне әкелді. 1996 жылы кен орнының иесі Нотр Девелопмент Адамс кен орнын жеке сектор арқылы қайта жаңғырту жоспарларын жариялады. Сол жылы Майк Харристің прогрессивті консервативті үкіметі провинцияның экологиялық бағалау туралы заңына елеулі өзгерістер енгізді, бұл қажеттіліктерді бағалау және қоқыс тастау орнын құруға баламаларды зерттеу талаптарын алып тастауға әкелді. Техникалық тұрғыдан алғанда, бұл Адамс кен орнының ұсынысына қатысы жоқ, өйткені ол жобаның барлық сұратылған бағалауын өткізді. Бұл провинциялық үкіметке экологиялық бағалауға уақыт пен қызмет көрсетуді шектеу туралы жалғыз өкілеттілікті берді. Нотр-Девелопмент жобасына қатысқан инвесторлардың қатарында Норт-Бэй бизнесмені Горд МакГинти де бар. Питер Миноуг, Харристің ең жақын досы, оның әйелі Харристің жергілікті кампания менеджері болды, ол жиі Нотрмен байланысты деп аталады, бірақ оның ешқашан болғанына ешқандай дәлел жоқ. 1996 жылы Notre Development компаниясының ұсынысына "Rail Cycle North" деп аталатын консорциум кірді; оған шахта иесі, Notre Development, Canadian Waste Services және Miller Waste Services қалдықтарды басқару компаниялары, Ontario Northland Railway және CN кірді. 1997 жылдың 16 желтоқсанында провинциялық Қоршаған орта министрлігі Экологиялық бағалау жөніндегі кеңестің тек шектеулі отырысын ғана өткізді. Естілу барысында қатты қарсылық білдірілді, бірақ 1998 жылдың 19 маусымында EAB жобаны мақұлдады. Қарсы тараптар провинциялық кабинетке шағымданды, бірақ оны кейіннен тамыз айында қабылдамады. Содан кейін сот арқылы шағым берілді. 1999 жылдың шілдесінде бұл шағымды Онтарионың дивизиондық соты қабылдамады, сол жылдың қазан айында Онтарионың апелляциялық соты да оны қабылдамады. Сонымен қатар қарсыластар Торонто қаласын Rail Cycle North жобасын қабылдамауға мәжбүрлеуге тырысты. 2000 жылдың 3 тамызында Торонто қалалық кеңесі қаладағы қалдықтарды Адамс шахтасына тасымалдау жоспарын мақұлдады. Алайда, қоғамдастық қарсылығының көлеміне байланысты, кеңес мәселені қарастырып, сол қазанда ұсынысты қабылдамады. Кейіннен Торонто өзінің қоқыстарын Мичигандағы Карлтон фермасының қоқыс полигонына жөнелту туралы ұсынысты жүзеге асырды, өйткені Кил өрені қоқыс полигоны күтілгендей толық қуаттылыққа жетті.

Before the mine had shut production in the early 1990s, waste management planners from the Municipality of Metropolitan Toronto were examining its potential for a massive landfill, with waste to be shipped north in sealed intermodal shipping containers by CN and Ontario Northland on a route. It would be a municipal solid waste (MSW) facility on fractured bedrock using hydraulic containment and no landfill liner. Proponents of the landfill plan pointed to its potential for spurring economic development in Kirkland Lake's struggling economy, while opponents pointed to environmental concerns such as the pit's unstable rock walls, which could potentially leach contaminants into the local groundwater supply. The original landfill proposal considering the Adams Mine for Toronto's garbage can be traced to 1989. The following year, the government of Metro Toronto selected the Adams Mine as the preferred site for replacing the Keele Valley Landfill in Vaughan which was rapidly reaching capacity. On 2 April 1991, Ruth Grier, then provincial Minister of the Environment, stated that the provincial government would not allow Toronto to send its garbage to the Adams Mine. In 1995, Metro Toronto began a formal assessment, and the project passed all environmental tests and assessments. The project was rejected at the final vote, in December 1996, to extend the Toronto option on the ownership of the mine because of erroneous information presented by Jack Layton in which he cited the cumulative cost of the project rather than the year by year costs. At the same vote, the Chair, Alan Tonks also changed his position from support of the project to voting against. The final vote was 19–13 against the proposal to extend Toronto's option to use the site. This vote eventually led to Toronto shipping garbage to the US. In 1996, the mine's owner, Notre Development, announced plans to revive the Adams Mine proposal through the private sector. Later the same year, the Progressive Conservative government of Mike Harris made significant changes to the province's Environmental Assessment Act this resulted in dropping the requirements for a needs assessment and investigation of alternatives to developing a landfill. Technically, this was irrelevant to the Adams Mine proposal as it had already passed all assessments requested of the project. This gave the provincial government the sole authority to impose time and service limits on environmental assessments. Investors involved in Notre Development included North Bay businessman Gord McGuinty. Peter Minogue, Harris' best friend whose wife was Harris' local campaign manager, is often mentioned as being involved with Notre but there is no evidence that he ever was. Notre Development's 1996 proposal involved a consortium that was known as "Rail Cycle North"; this included the mine's owner, Notre Development, along with waste management companies Canadian Waste Services and Miller Waste Services, and Ontario Northland Railway and CN. On December 16, 1997, the provincial Ministry of the Environment permitted only a limited Environmental Assessment Board hearing on the site's hydraulic containment system. Heavy opposition was expressed in the hearings, but on June 19, 1998, the EAB approved the project. The opponents filed an appeal with the provincial cabinet, which was subsequently rejected that August. An appeal was then filed for a judicial review. In July 1999, that appeal was rejected by the Divisional Court of Ontario and was similarly rejected by the Court of Appeal for Ontario in October of that year. At the same time, opponents focused on lobbying the recently amalgamated city of Toronto to not accept the Rail Cycle North proposal. On August 3, 2000, Toronto City Council voted to approve the plan to transport the city's waste to Adams Mine. However, due to the volume of community opposition, council reviewed the issue and voted the proposal down that October. Toronto subsequently pursued a proposal to have its garbage shipped to the Carleton Farms Landfill site in Michigan, since the Keele Valley Landfill, as expected, had reached full capacity.

Салдары

Сол күзгі муниципалдық сайлауда Адамс Майнның жақтауы Билл Энуи Киркланд-Лейктің мэрі болып сайланды. 2001 жылы Харрис үкіметі Мичиган келісімінен зардап шеккен Батыс Онтарио қауымдастықтарында қарсылық акциясын жүргізуге тырысты, онда күн сайын 401-ші тас жолдан жүздеген жүк машинасы жүретін қоқыс көрінді; Торонто қаласын Адамс шахтасын пайдаланатын қоқыс полигоны туралы Rail Cycle North ұсынысына қайтаруға мәжбүрлеу ниетте болды. Провинциялық үкіметтің науқанына Мичиган губернаторы Джон Энглердің Торонтоның қоқыстарын қабылдауға қарсылық білдірген және Рельс Цикл Норд ұсынысын ашық қолдаған хатында, бұл Энглердің қалдықтарды басқару жөніндегі әдеттегі ұстанымдарына қайшы келетіндігіне қарамастан. Енглер кеңсесінің қызметкерлері хат премьер-министр Харристің өтінішімен жазылғандығын ашты. 2001 жылдан 2003 жылға дейін Notre Development және Rail Cycle North консорциумы қоқыс тастау жобасын қайта жандандырудың жолдарын іздестіруді жалғастырды. 2003 жылы Дальтон МакГинти бастаған Онтарио либералды партиясы провинциялық сайлауда жеңіске жетті және 2004 жылы 5 сәуірде провинциялық табиғи ресурстар министрі Дэвид Рамзи және қоршаған орта министрі Леона Домбровский Адамс шахтасының ұсынысына байланысты барлық сертификаттар мен рұқсаттарды алып тастаған заң енгізді. Бұл 1996 жылғы жоспарды біржолата тоқтатты. Жергілікті музыкант және жазушы Чарли Ангус Адамс кенішінің жобасына қарсы науқанды ұйымдастырған қоғам басшыларының бірі болды. Кейін ол саяси қызметке үміткер болып, 2004 жылғы федералды сайлауда Парламентке сайланды. Торонто 2006 жылға дейін өзінің қоқыстарын Мичиганға экспорттауды жалғастырды, бұл оңтүстік Онтарио мен Мичиган қауымдастықтарына үлкен дау тудырды, олар өз қауымдастықтары арқылы қалдықтарды тасымалдауға төтеп береді. Сарапшылар Торонтоның экспорттау жоспары қала мен аймақты өз азаматтарының шығаратын қалдықтарымен келісуге мәжбүр етпейді деп атап өтті, алайда тұтынуды азайту және алыс қоқыс тастайтын жерлерге экспорттау қажеттілігін болдырмайтын өңірлік қалдықтарды басқару стратегиясын жасау үшін саяси ерік аз көрінеді. Мичиганға қоқыс тасымалдау 2004 жылғы АҚШ президенттік сайлауында қысқа уақытқа мәселеге айналды, өйткені Джон Керри Мичиган штатында сайлауалды кампания кезінде, егер ол сайланса, Канададан қоқыс әкелуге тыйым салатын болады деп уәде берді. 2005 жылдың қыркүйек айында Мичиган штатының заң шығарушы органы Торонтоның қоқыстарын қабылдамауға қарсы дауыс берді.

In that fall's municipal elections, Adams Mine supporter Bill Enouy was elected mayor of Kirkland Lake. In 2001, the Harris government attempted to engineer a campaign of opposition among the Western Ontario communities affected by the Michigan deal, which was seeing hundreds of truckloads of garbage passing on Highway 401 daily; the intent was to force the city of Toronto back into Rail Cycle North's proposal for a landfill using the Adams Mine. The provincial government's campaign included a letter from Michigan Governor John Engler which expressed his state's opposition to accepting Toronto's garbage and explicitly supported the Rail Cycle North proposal, despite the fact that this was perceived as being at odds with Engler's usual positions on waste management. Staffers in Engler's office eventually revealed that the letter had been written at Premier Harris' request. From 2001 to 2003, Notre Development and the Rail Cycle North consortium continued to pursue avenues to revive the landfill proposal. In 2003, the Ontario Liberal Party, led by Dalton McGuinty, won the provincial election and on April 5, 2004, provincial Minister of Natural Resources David Ramsay and Minister of the Environment Leona Dombrowsky introduced legislation which revoked all certificates and permits related to the Adams Mine proposal. This had the effect of permanently killing the 1996 plan. Charlie Angus, a local musician and author, was one of the community leaders who organized the campaign against the Adams Mine proposal. He subsequently ran for political office, and was elected to Parliament in the 2004 federal election. Toronto continued to export its trash to Michigan until 2006, causing a great deal of controversy for southern Ontario and Michigan communities which endure the transport of waste through their communities. Critics continue to point out that Toronto's exporting plan avoids forcing the city and region to come to terms with the waste its citizens generate, however there appears to be little political will to reduce consumption and bring about a regional waste management strategy which will avoid the necessity to export to distant landfills. The shipping of garbage to Michigan briefly became an issue in the 2004 United States presidential election when John Kerry, on a campaign stop in Michigan, promised to ban the import of Canadian garbage if he was elected. In September, 2005, the Michigan state legislature voted almost unanimously against accepting Toronto's garbage.

"Титандардың қоқысы"

Торонто қалалық кеңесінің қалдықтар алаңы туралы ұсынысын талқылау кезінде, кеңесшілер Джек Лейтон мен Оливия Чоу кеңес әріптестерін таң қалдырды Симпсонның 200-ші эпизоды "Титандардың қоқысы", онда комикалық қабілетсіз Гомер Симпсон Спрингфилдтің санитарлық комиссары болады және өзінен және басқа көптеген қауымдастықтардан қоқыстарды шахтаға лақтырып, зиянды әсер етеді. Кейінірек Лейтон "Глоб энд Мейл" газетіне: "Бұл мүлдем таңғаларлық болды. "Ол оқиғаның мән-жайына өте дәл келді".