Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Конституциясына түзетулер енгізу процесі
Process for amending the U. S. constitution
amending the U. S. Constitution
АҚШ Конституциясына түзетулер ұсынуға арналған конвенция, сондай-ақ V бап конвенциясы, штат конвенциясы немесе түзету конвенциясы деп аталады, бұл АҚШ Конституциясының Бесінші бабында бекітілген екі әдістің бірі, арқылы АҚШ Конституциясына түзетулер ұсынылуы мүмкін: Мемлекеттік заң шығарушы органдардың үштен екісінің (яғни 50 штаттың 34-і) өтініші бойынша Конгресс түзетулер ұсыну үшін конвенция шақырады, ол штаттардың үштен төрт бөлігінің (50 штаттың 38-і) ратификациялауынан кейін ғана заң күшіне енеді. V бап бойынша конвенция әдісі ешқашан қолданылмаған, бірақ 33 түзету екінші әдіс арқылы ұсынылған, яғни Конгрестің екі палатасының үштен екісі дауыс берген; және олардың 27-сі штаттардың үштен төрт бөлігімен ратификацияланған. Түпнұсқа Конституциядан бері федералдық конституциялық конвенция өткені жоқ, бірақ АҚШ-та штат деңгейінде 230-дан астам конституциялық конвенциялар өткізілген. Теңгерімді бюджет түзетуі сияқты бір мәселеге негізделген V бап конвенциясын шақыру туралы ұсыныстар болған, мұндай конвенция заңды түрде талқылауды бір мәселеге шектеуге міндетті болар еді; алайда заң профессоры Майкл Стокс Полсен мұндай конвенцияның "қажет деп санайтынын ұсынуға құқығы бар" екенін айтты, ал заң профессоры Майкл Раппапорт және заңгер Роберт Келли шектеулі конвенция мүмкін екенін санайды. Соңғы жылдары кейбір адамдар штат үкіметтері мұндай конвенцияны шақыруы керек деп мәлімдеді. Олардың қатарында Майкл Фаррис, Лоуренс Лессиг, Санфорд Левинсон, Ларри Сабото, Джонатан Турли, Марк Левин, Бен Шапиро және Грег Эбботт бар. 2015 жылы "Өзін-өзі басқару үшін азаматтар" ұйымы "Мемлекеттер конвенциясы" жобасы арқылы Конгресске V бап конвенциясын шақыруды талап ету үшін ұлттық деңгейдегі күш-жігерді бастады, мақсаты – "федералдық үкіметті тежеу". 2024 жылдың қаңтарына қарай CSG-нің қарары 19 штатта қабылданды. Сол сияқты, Wolf PAC тобы да өзінің мақсатына қолдау көрсету үшін осы әдісті таңдады, ол – АҚШ Жоғарғы Сотының Citizens United v. FEC ісі бойынша қабылдаған шешімін жою. Олардың қарары бес штатта қабылданды. 2023 жылдың соңында The Heritage Foundation "Мемлекеттердің V бап конвенциясының пайдалылығын қайта қарау" атты есеп жариялады. V бап конвенциясына қарсы шығатын ұйымдар: Джон Бирч қоғамы, Бюджет және саясат орталығы, Eagle Forum, Common Cause, Cato институты және Рон Пол бейбітшілік және даму институты. Заң профессоры, эмиритус Уильям А. Вудрафф, Конституцияның әкесі, Вирджиния заң шығарушы жиналысының мүшесі, Филадельфия конвенциясының және Филадельфия конвенциясын ұсынған Аннаполис конвенциясының делегаты Джеймс Мэдисон Конституцияға құқықтардың қосылуын қарастыру үшін V бап конвенциясын өткізуге қарсы болғанын атап өтті. Құқықтардың қосылуын қарастыру үшін конвенция шақырылуы керек пе деген сұраққа Мэдисон: "Барлық жағдайлардың қолайлы болған кезінде жиналған алғашқы конвенцияның бастан кешкен қиындықтары мен қауіп-қатерлерін көрген соң, екіншісінің нәтижесінен қорқуға тиіспін..." деді. Ол Конституцияны тым өзгермелі ететін шектен тыс жеңілдікке де, оның анықталған кемшіліктерін мәңгі сақтайтын шектен тыс қиындыққа да теңдей қарсы тұрады. Бұдан әрі, ол жалпы және штаттық үкіметтерге бір жағынан немесе екінші жағынан тәжірибе көрсеткен қателерді түзетуді бастауға мүмкіндік береді.
A convention to propose amendments to the United States Constitution, also referred to as an Article V Convention, state convention, or amendatory convention is one of two methods authorized by Article Five of the United States Constitution whereby amendments to the United States Constitution may be proposed: on the Application of two thirds of the State legislatures (that is, 34 of the 50) the Congress shall call a convention for proposing amendments, which become law only after ratification by three fourths of the states (38 of the 50). The Article V convention method has never been used; but 33 amendments have been proposed by the other method, a two thirds vote in both houses of Congress; and 27 of these have been ratified by three fourths of the States. Although there has never been a federal constitutional convention since the original one, at the state level more than 230 constitutional conventions have assembled in the United States. While there have been calls for an Article V Convention based on a single issue such as the balanced budget amendment, it is clear a convention summoned in this way would be legally bound to limit discussion to a single issue; but law professor Michael Stokes Paulsen has suggested that such a convention would have the "power to propose anything it sees fit", whereas law professor Michael Rappaport and attorney at law Robert Kelly believe that a limited convention is possible. In recent years, some have argued that state governments should call for such a convention. They include Michael Farris, Lawrence Lessig, Sanford Levinson, Larry Sabato, Jonathan Turley, Mark Levin, Ben Shapiro, and Greg Abbott. In 2015, Citizens for Self Governance launched a nationwide effort to require Congress to call an Article V Convention, through a project called Convention of the States, in a bid to "rein in the federal government". as of 2024, CSG's resolution has passed in 19 states. Similarly, the group Wolf PAC chose this method to promote its cause, which is to overturn the U. S. Supreme Court's decision in Citizens United v. FEC. Their resolution has passed in five states. In late 2023, The Heritage Foundation issued a report titled Reconsidering the Wisdom of an Article V Convention of the States. Organizations opposed to an Article V convention include the John Birch Society, the Center on Budget and Policy Priorities, Eagle Forum, Common Cause, Cato Institute, and the Ron Paul Institute for Peace and Prosperity. Law Professor emeritus William A. Woodruff has pointed out that James Madison, the Father of the Constitution, a member of the Virginia legislature, a delegate to the Philadelphia Convention, and a delegate to the Annapolis Convention that recommended what became the Philadelphia Convention, was opposed to an Article V convention to consider adding a bill of rights to the Constitution. When asked whether a convention should be called to consider a bill of rights, Madison said, "Having witnessed the difficulties and dangers experienced by the first Convention which assembled under every propitious circumstance, I should tremble for the result of a second . . " It guards equally against that extreme facility which would render the Constitution too mutable; and that extreme difficulty which might perpetuate its discovered faults. It moreover equally enables the General and the State Governments to originate the amendment of errors, as they may be pointed out by the experience on one side, or on the other.
Түзету процесін құру
1787 жылғы Конвенцияның басты себептерінің бірі – Конфедерация ережелері ұлттық үкіметтің әрекет етуі үшін барлық 13 штаттың бірауыздан келісімін қажет ететіні еді. Бұл жүйе тиімсіз екенін көрсетті, ал жаңа Конституция осы мәселені шешуді көздеді. Конституциялық Конвенцияда ұсынылған Конституцияны өзгерту тәсілі туралы алғашқы ұсыныс, Вирджиния жоспарында қамтылған, «Ұлттық заң шығарушы органның келісімі қажет емес» деп, ұлттық заң шығарушы органды айналып өтуге бағытталды. Бұл кейіннен Детальды комитет тарапынан түзетіліп, Конгресс штат заң шығарушы органдарының үштен екісінің өтініші бойынша конституциялық конвенция шақыру процесі енгізілді. Одан кейін ол конвенция арқылы түзетулер енгізу процесіне сілтеме жасауды алып тастауды ұсынды, осылайша ұлттық заң шығарушы органға қажет деп тапқан жағдайда немесе штаттардың үштен екісі ұлттық заң шығарушы органға жүгінгенде түзетулерді ұсынуға толық құқық берді. Бірнеше делегат конституциялық түзетулерді ұсынуға ұлттық заң шығарушы органның ғана құқығы болуына қарсылық білдірді. Джордж Мейсон Конвенцияда сөйлеген сөзінде «Ұлттық заң шығарушы органның келісімін талап ету орынсыз болар еді, себебі олар өз билігін теріс пайдаланып, осы себеппен келісім беруден бас тартуы мүмкін» деді. Мейсон «егер үкімет қанаушылыққа ұшыраса, халыққа қажетті түзетулер ешқашан қол жеткізілмейді» деп қосты. Осы алаңдаушылықтарға жауап ретінде Конвент штаттарға Конституцияға түзетулер енгізу үшін Конгресске өтініш беруге мүмкіндік беретін қағиданы бірауыздан қабылдады.
One of the main reasons for the 1787 Convention was that the Articles of Confederation required the unanimous consent of all 13 states for the national government to take action. This system had proved unworkable, and the newly written Constitution sought to address this problem. The first proposal for a method of amending the Constitution offered in the Constitutional Convention, contained in the Virginia Plan, sought to circumvent the national legislature, stating that "the assent of the National Legislature ought not to be required." This was subsequently modified by the Committee of Detail to include a process whereby Congress would call for a constitutional convention on the request of two thirds of the state legislatures. He later proposed removing reference to the convention amendment process, thus giving the national legislature sole authority to propose amendments whenever it thought necessary or when two thirds of the states applied to the national legislature. Several delegates voiced opposition to the idea of the national legislature retaining sole power to propose constitutional amendments. George Mason argued from the floor of the Convention that it "would be improper to require the consent of the National Legislature, because they may abuse their power, and refuse their consent on that very account." Mason added that, "no amendments of the proper kind would ever be obtained by the people, if the Government should become oppressive." In response to these concerns, the Convention unanimously voted to add the language allowing states to apply to Congress for a convention to propose amendments to the Constitution.
Конгресске өтініштердің рұқсат етілген ауқымы
Көптеген адамдарда сұрақ туындайды, штаттардан келіп түскен өтініштерде мәселенің қамтылуын көрсету қажет емес пе, және оның орнына шектеусіз конвенция талап етілуі мүмкін бе. Практика көрсеткендей, Конгреске әртүрлі уақытта ұсынылған жеке шексіз өтініштерге рұқсат берілмейді. V-баптың өзі көпше "өтініштер" емес, "заң шығарушы органдардың өтініштерін" талап етеді. Штаттар Конгрестен әртүрлі мәселелер бойынша түзетулер ұсыну үшін V-бап бойынша конвенция шақыруды өтінді. Ұлттық мұрағаттың мәліметінше, Конгресс ешқашан өтініштерді ресми түрде тізімдемеген, немесе оларды мәселелер бойынша бөліп қараған жоқ. Дегенмен, кем дегенде бір рет Конгресс протоколында мұндай тізімдеме болған, онда 1981 жылдың 22 қыркүйегіне дейін отыз штат теңгерімді бюджет түзетуін сұраған. 1993 жылы профессор Майкл Полсен және оның зерттеу тобы бүгінгі күнге дейінгі барлық штаттық өтініштердің тізімін жасады, бірақ Полсеннің тізімі де, басқа тізімдер де "толық" деп сипаттауға болмайды, себебі кейбір штаттық өтініштер назардан тыс қалған және/немесе ұмытылған болуы мүмкін. 1993 және 2011 жылдардағы екі құқықтық мақаласында Полсен белгілі бір мәселеге шектелген V-бап бойынша конвенцияға штаттардың өтініштері жарамсыз екенін, тек шектеусіз конвенцияға шақыруды қамтитын өтініштер ғана жарамды екенін айтты. Егер Полсеннің штаттық өтініштер нақты мәселемен шектелмеуі керек және штаттардың бас тартуы жарамды деген критерийлері дұрыс болса, онда 1993 жылы штаттардан қырық бес өтініш күшінде болды. Полсен Конгресс осы негізде конвенция шақыру үшін жеткілікті нұсқау алғанын мәлімдейді. Жоғарғы Сот штаттық конвенция арқылы түзету әдісі бойынша нақты шешім қабылдаған жоқ, бірақ ол бірнеше істі қарады және түзетулердің соңғы нәтижесіне әсер ететін ауқым туралы көптеген аргументтерді талқылады. 1939 жылғы Коулман Миллер ісінде штат заң шығарушы органы бала еңбегіне қатысты түзетуді мақұлдаудан бас тартуға құқылы ма деген мәселе қарастырылды, және шешімде былай делінген: "ұсынылған түзетуге жауап беру үшін өткен уақыттың жеткіліктілігі туралы мәселе сотқа қарастырылмайтын саяси мәселе болып табылады, себебі Конгресс бағалауға тиіс факторлар бар, сондай-ақ бұрынғы бас тартудың ратификацияға тигізетін әсері де сотқа қарастырылмайтын мәселе, өйткені 1868 жылғы XIV түзетуте Конгресс шешімінің қабылданғандығы дәлелденген". Бұл іс конституциялық түзетулерді ұсыну және ратификациялау мәселелері бойынша кем дегенде кейбір шешімдер Конгресске ғана тиесілі екенін көрсетеді, өйткені олар тікелей Конституцияда көрсетілген немесе соттарда оларды бағалау үшін жеткілікті критерийлер жоқ.
A frequent question is whether applications from the states can omit to mention subject matter, and instead request an unlimited convention. Practice suggests that separate unlimited applications submitted to Congress at different times are not allowed. Article V itself calls for "the application of the legislatures" instead of calling for plural "applications". States have requested that Congress convene an Article V convention to propose amendments on a variety of subjects. According to the National Archives, Congress has, however, never officially tabulated the applications, nor separated them by subject matter. On at least one occasion though, the Congressional Record has included such a tabulation, which indicated that, as of September 22, 1981, thirty states had made a request for a balanced budget amendment. In 1993, professor Michael Paulsen and his research staff assembled a listing of all state applications to date, but neither Paulsen's list, nor any other, can be safely characterized as "complete" since there may very well be state applications that have been overlooked and/or forgotten. In two law review articles in 1993 and again in 2011, Paulsen argued that state applications for an Article V convention limited to a particular subject matter are invalid and that only applications that include a call for an unrestricted convention are valid. If Paulsen's criteria that state applications must not be limited to particular subject matter and that a rescission by states are valid, then forty five applications from states were active as of 1993. Paulsen argues that Congress has had ample direction to call a convention on these grounds. There has been no definitive determination by the Supreme Court regarding the state convention amendment method, though it has handled several cases and an array of arguments on the scope which Amendments can ultimately affect. The 1939 case Coleman v. Miller, which questioned whether a state legislature could relinquish endorsement of an Amendment pertaining to child labor, decided in part, "the question whether a reasonable time had elapsed since submission of the proposal was a nonjusticiable political question, the kinds of considerations entering into deciding being fit for Congress to evaluate, and the question of the effect of a previous rejection upon a ratification was similarly nonjusticiable, because the 1868 Fourteenth Amendment precedent of congressional determination 'has been accepted. The case is seen to stand as authority for the proposition that at least some decisions with respect to the proposal and ratifications of constitutional amendments are exclusively within the purview of Congress, either because they are textually committed to Congress or because the courts lack adequate criteria of determination to pass on them.
Ұсынылған өзгерістердің рұқсат етілген ауқымы
V бап бойынша ешқандай конвенция шақырылмағандықтан, мұндай конвенцияның іс жүзінде қалай жұмыс істейтіні туралы түрлі сұрақтар туындайды. Бір маңызды мәселе – конвенция тақырыбының шеңбері шектелуі мүмкін бе. V баптың мәтіні Конгреске ешқандай дискрециялық өкілеттік бермейді, тек штаттардың тиісті саны өтініш берген кезде конвенция шақыруға міндеттейді. Конституция қабылданған кезде айтылған пікірлер, Конституция жобаланған кезде Конгресстең ешқандай дискрециялық өкілеттік болмағаны түсінілгенін көрсетеді. «The Federalist» еңбегінде Александр Гамильтон, тиісті санда өтініштер келіп түскен кезде Конгресс конвенция шақыруға «міндетті» екенін және «Конгресстің дискрециялық өкілеттігіне ештеңе қалдырылмағанын» айтты. Джеймс Мэдисон да Гамильтонның Конгресс штаттардың қажетті саны сұраған кезде конвенция шақыруға міндетті деген пікірін растады. Солтүстік Каролинада Конституцияны ратификациялау туралы пікірталастарда, кейіннен Жоғарғы Соттың негізін қалаушы мүшелерінің бірі болған Джеймс Айределл, штаттардың үштен екісі Конгреске конвенция шақыруға өтініш берген кезде, Конгресс «бір конвенция шақыруға міндетті» және олардың «басқа таңдауы жоқ» деді. Конституцияның «Қажетті және Тиісті» тармағын пайдаланып, Конгресс V бап бойынша конвенцияның қалай жұмыс істейтінін реттейтін заң қабылдауға тырысты. Марқұм сенатор Сэм Эрвиннің демеушілігімен, мұндай заң жобасы 1971 және 1973 жылдары АҚШ Сенатында бірауыздан қабылданды, бірақ ұсынылған заң жобасы АҚШ Өкілдер палатасының Әділет комитетінде тоқтап, екі рет те қабылданбады. Сенатор Оррин Хэтч 1980 жылдардың соңында бірнеше рет ұқсас ұсыныс жасады, бірақ 1991 жылы да сәттілікке жетпеді. V бап бойынша конвенцияның жұмысына Конгресстің араласуына қарсылар Конституцияның I және V баптары Конгреске осы өкілеттік бермейді және Құрылтайшылар Конгресстең «басқа таңдауы болмауын» ниеттенгенін айтады. Мұндай заң ешқашан қабылданбағандықтан, федералды соттар Конгресстің мұндай өкілеттігі бар-жоғын шешуге мүмкіндік болған жоқ. Кейбір ғалымдар штаттардың V бап бойынша конвенцияның шеңберін шектеуге құқығы бар деп санайды: Ларри Сабото осы пікірді қолдайтын ғалымдардың бірі. Кейбіреулер Конгресстің штаттар сұраған кезде конвенция шақыру міндеті, штаттар сұраған конвенцияны шақыру керек дегенді білдіреді деп санайды. Сондықтан, егер штаттар белгілі бір тақырыппен шектелген конвенция сұраса, онда шақырылған конвенция штаттар сұраған шеңберде болуы керек. Егер штаттардың V бап бойынша конвенцияны белгілі бір тақырыпқа шектеуге құқығы болса, ал Конгресстең тек конвенция шақыру құқығы болса, бірақ оны бақылау немесе реттеуге құқығы болмаса, онда V бап бойынша конвенция өз шеңберінен шығып кетуге тырысатын «басқарудан шыққан конвенцияға» айналуы мүмкін деген алаңдаушылық туындайды. Егер конвенция өз шеңберінен асып кетуге тырысса, онда ұсынған түзетулердің ешқайсысы штаттардың үштен төрт бөлігі ратификациялағанға дейін конституцияның бөлігі болмайды, бұл конвенцияны шақыру үшін қажетті штаттардан көп. Кейбір конвенция жақтаушылары, АҚШ-тың штаттардың конституциялық конвенцияларымен болған тәжірибесіне сүйене отырып, V бап бойынша конвенция өз шеңберінен шығып кетуі екіталай деп санайды; штаттардың конституцияларын өзгерту үшін 600-ден астам штаттық конституциялық конвенциялар өткізілді, олардың ешқайсысы өз шеңберінен шыққандығына дәлел жоқ. Бұл 1787 жылғы Филадельфия конвенциясына дейін штаттардың көптеген басқа конвенциялары болғандығымен нығайтылды (кейбіреулері Конгресс шақырған, бірақ көбінесе штаттар шақырған), онда делегаттар өз комиссияларының шеңбері ішінде жұмыс істеді. Сонымен қатар, көптеген конвенцияларда штаттар өз делегаттарын тікелей бақылап отырды. АҚШ Конституциясын ратификациялау үшін Нью-Гэмпшир конвенциясында делегаттар Конституцияға қарсы дауыс беру туралы нұсқаулармен жіберілді: олар сайлаушылардың қателескеніне сенімді болған кезде, делегаттар кейіннен өз сайлаушыларына оларды сендіру және жаңа нұсқаулар сұрату үшін қайтып келді, бұл конвенцияның халықтың нағыз даусынан өкілдік етуіне мүмкіндік берді. 1787 жылғы конвенцияда Нью-Йорк штатының екі делегаты наразылық білдіріп, шығып кеткеннен кейін проблемалар туындады, өйткені Нью-Йорк штатының заң шығару органы екі делегаттың штаттың атынан дауыс беруге келісуін талап ететін ереже жасады. Заң шығарушы орган жаңа делегаттарды жібермеуді таңдағандықтан, Александр Гамильтон штаттің билігін қабылдады және конвенцияның қалған бөлігі үшін дауыс бере алмады. Бұл – құрылтайшыларының тілегін орындау үшін конвенцияға келген делегат пен өз құрамындағылардың орнына отырып, өз ойларымен шешім қабылдайтын заң шығарушы органының өкілі арасындағы түбіртек айырмашылық. 1787 жылғы Конституциялық конвенцияға делегаттар Конгресстің «тек қана Ескі Статьяларды өзгертуге» деген ұсынысын елемеді, бірақ Мэдисон «The Federalist» еңбегінде №40 көрсеткендей, Конгресс 1787 жылдың ақпанында конвенцияны мақұлдаған қаулысы тек ұсыным болды. Дегенмен, делегаттар штаттарға ештеңе жібермеді, жаңа Конституцияны Конгреске жіберді, өйткені олардың мандаты осылай болды. Конгресс ратификация үшін штаттарға жібермес бұрын мәселені талқылады.
Because no Article V convention has ever been convened, there are various questions about how such a convention would function in practice. One major question is whether the scope of the convention's subject matter could be limited. The language of Article V leaves no discretion to Congress, merely stating that Congress "shall" call a convention when the proper number of state applications have been received. Comments made at the time the Constitution was adopted indicate that it was understood when the Constitution was drafted that Congress would have no discretion. In The Federalist, Alexander Hamilton stated that when the proper number of applications had been received, Congress was "obliged" to call a convention and that "nothing is left to the discretion of Congress." James Madison also affirmed Hamilton's contention that Congress was obligated to call a convention when the requisite number of states requested it. In the North Carolina debates about ratifying the Constitution, James Iredell, who subsequently became one of the founding members of the Supreme Court, stated that when two thirds of states have applied to Congress for a convention, Congress is "under the necessity of convening one" and that they have "no option." By citing the Constitution's Necessary and Proper Clause, Congress has tried to enact a statute to regulate how an Article V convention would function. Sponsored by the late Senator Sam Ervin, such a bill passed the U. S. Senate unanimously in 1971 and again in 1973, but the proposed legislation remained bottled up in the Committee on the Judiciary in the U. S. House of Representatives and died both times. Senator Orrin Hatch made a similar proposal several times in the late 1980s culminating in 1991 with no more success. Opponents to congressional regulation of an Article V convention's operations argue that neither Article I nor Article V of the Constitution grants Congress this power, and that the Founders intended that Congress "have no option." There has been no opportunity for federal courts to decide whether Congress has such authority because such legislation has never been adopted by Congress. Some scholars believe that states have the power to limit the scope of an Article V convention: Larry Sabato is one scholar who advanced that view. Some feel that Congress's duty to call a convention when requested by the states means that it must call the convention that the states requested. If the states, therefore, request a convention limited to a certain subject matter, then the convention that is called would likely need to be limited in the way the states requested. If states have the power to limit an Article V convention to a particular subject matter, and Congress only has power to call a convention but no further power to control or regulate it, then a potential concern becomes whether an Article V convention could become a "runaway convention" that attempts to exceed its scope. If a convention did attempt to exceed its scope, none of the amendments it proposed would become part of the constitution until three fourths of the states ratified them, which is more states than are required to call a convention in the first place. Some proponents of a convention express doubt that an Article V convention would exceed its scope, in light of the United States' experience with state constitutional conventions; over 600 state constitutional conventions have been held to amend state constitutions, with little evidence that any of them have exceeded their scope. This is reinforced by the fact that prior to the 1787 Philadelphia Convention, there were many other conventions of the states (some called by Congress, but most called by the states themselves) where the delegates operated within the scope of their commissions. Further, at many Conventions, States have directly controlled their delegates. In the New Hampshire Convention to ratify the U. S. Constitution, delegates were sent with instructions to vote against the Constitution: when they were convinced that the voters had been mistaken, the delegates later returned to their constituents to convince them and request new instructions, allowing the convention to represent the true voice of the people. Similarly, in the 1787 Convention, problems arose after two of New York's delegates walked out in protest, as the New York State Legislature had created a rule that required two delegates to agree to cast a vote on behalf of the state. As the legislature opted not to send new delegates, Alexander Hamilton accepted the authority of the state and was unable to cast a vote for the remainder of the convention. This is the fundamental difference between a Delegate to a Convention, there to do the bidding of their constituents, and a Representative to a Legislature, there to stand in place of their constituents and make decisions based on their own deliberation. The delegates to the 1787 Constitutional Convention did disregard Congress's recommendation to "solely amend the Articles" but as Madison noted in Federalist No. 40, the resolution Congress passed in February 1787 endorsing the convention was only a recommendation. Regardless, the delegates sent nothing to the States at all, sending their new Constitution to Congress, as was their mandate. Congress debated the matter before voting to send it on to the States for ratification with no recommendation for or against.
Штаттардың Конгресске өтініштерді қайтарып алу мүмкіндігі
Кейбір штаттардың заң шығарушы органдары бұрынғы өтініштерін кері алып, жойды. V баптың мәтінінен кейіннен өтінішті кері алу туралы дауыс беруге рұқсат етіле ме, жоқ па, белгісіз. Алайда, жоғарыда талқыланғандай, егер V баптың мақсаты штат заң шығарушыларына қарсы тұратын Конгреске билік беру болса және егер штат заң шығарушылары өздерінің өтініштерін нақты тақырыптармен шектей алса, онда федералдық соттар бұрынғы өтініштерді кері алу да заңды деп шеше алады. Бұл, V баптың штат заң шығарушыларына берген билігіне көбірек мән беруге мүмкіндік береді. Егер штаттың бұрынғы өтінішін кері алуға болмайды деп шешілсе, онда Огайо штатының 2013 жылғы теңгерімді бюджетке түзетулер енгізу жөніндегі конвенцияға қатысуы 33-ші, ал Мичиган штатының 2014 жылғы өтініші 34-ші (қажетті 34-тен) болар еді, ал емес 20-шы және 22-ші. Огайо және Мичиган штаттарының теңгерімді бюджетке түзетулер енгізу жөніндегі өтініштері жаңа, алғашқы конвенцияға қатысу өтініштері болды. Ал Алабама, Флорида, Джорджия, Луизиана, Нью-Гэмпшир, Солтүстік Дакота, Теннесси, Оңтүстік Дакота және Юта штаттарының жаңа өтініштерінде осы штаттардың 1970 жылдары берген, бірақ 1988 мен 2010 жылдар аралығында кері алынған өтініштері қайталанды. Кері алу мүмкін емес деп мәлімдейтіндер, конвенцияның талқылау кезінде әртүрлі тақырыптарды біріктіруге болады деп санайды. Конгресс бір мәселе бойынша конвенция шақыру үшін жеткілікті өтініштерге ие – егер кері алу жарамсыз болса, – және кері алуға қарамастан, бірнеше тақырып бойынша да жеткілікті өтініштерге ие. Сондықтан, егер штат тақырыптарды біріктіруді Конгресс жасай алады деп есептесе, тіпті егер штат мұны Конституцияның мақсатына қайшы деп санаса да, онда бұл штат Конгресс кері алуды елемеуге болады деген қорытындыға келуі керек. 2016 жылдан бері 10 штаттың заң шығарушы органдары (Делавэр 2016 жылы; Нью-Мексико, Мэриленд, Невада және Техас 2017 жылы; Оңтүстік Дакота 2019 жылы; Колорадо және Нью-Джерси 2021 жылы, Иллинойс 2022 жылы және Орегон 2023 жылы) мұндай конвенция шақыру үшін бұрынғы өтініштерін кері алды.
The legislatures of some states have adopted rescissions of their prior applications. It is not clear from the language of Article V whether a subsequent vote to rescind an application is permissible. As discussed above, however, if the purpose of Article V is to give state legislatures power over a recalcitrant Congress—and if state lawmakers may indeed limit their applications by specific subject matter—it is possible that federal courts would hold that rescissions of previous applications are likewise valid, in order to give more meaningful effect to the power which Article V confers upon state legislators. If it is ultimately adjudicated that a state may not rescind a prior application, then Ohio's 2013 application for a balanced budget amendment convention would be the 33rd and Michigan's 2014 application would be the 34th (out of the necessary 34) on that topic, rather than the 20th and 22nd, respectively. The balanced budget amendment applications by Ohio and Michigan were new, first time convention applications, whereas the renewed applications from Alabama, Florida, Georgia, Louisiana, New Hampshire, North Dakota, Tennessee, South Dakota, and Utah simply reprised applications made by those states during the 1970s but which had been rescinded during the period between 1988 and 2010. Those claiming that rescission is impossible often also argue that different topics can be combined during a convention's deliberations. Congress has more than enough applications on a single issue to call a convention—if rescission is not valid—and more than enough applications on multiple topics regardless of rescissions. Consequently, if a State believes that combining topics could be done by Congress, even if a State feels that doing so would be contrary to the intent of the Constitution, then that State would also have to conclude that Congress can ignore rescission. Since 2016, 10 state legislatures (Delaware in 2016; New Mexico, Maryland, Nevada and Texas all in 2017; South Dakota in 2019; Colorado and New Jersey in 2021, Illinois in 2022, and Oregon in 2023) have rescinded previous applications to call for such a convention.
V бап бойынша конвенция шақыру әрекеті
Гавайи штатынан басқа барлық штаттар белгілі бір уақытта V-бапқа сәйкес конвенцияға үміткерлік білдірген. Мұндай үміткерліктердің көп бөлігі 20-шы ғасырда жасалған. Ресми санақ жүргізілместен бұрын, жеке санақ бойынша үміткерліктердің жалпы саны 700-ден асып кеткен. Конституцияға түзетулер енгізу үшін V-бап конвенциясы ешқашан қолданылмағанмен, конвенцияға үміткерлік білдірген штаттардың саны бірнеше рет қажетті шектің жанына жеткен. Конгресс кейбір жағдайларда, кем дегенде, V-бап конвенциясының қатеріне байланысты Конституцияға түзетулер ұсынған. Конгресс түзету процесін олардан алу қаупіне ұшырамас үшін, алдын ала әрекет етіп, түзетулерді ұсынды. Бірінші он түзетуді қамтитын Құқықтар туралы Билль, сондай-ақ жиырма жетінші түзету, Нью-Йорк және Вирджиния штаттарының заң шығарушы органдарының Конституцияны ратификациялау жөніндегі Нью-Йорк штатының конвенциясынан түскен хат бойынша конвенцияға білдірген үміткерлігіне байланысты ұсынылды. Конвенция әртүрлі штаттардың ратификациялық конвенцияларында талқыланған өзгерістермен шектелетін болған. Кем дегенде төрт басқа түзету (он жетінші, жиырма бірінші, жиырма екінші және жиырма бесінші түзетулер) Конгресс тарапынан V-бап конвенциясының қатеріне жауап ретінде ұсынылған деп анықталды, бұл жалпы саны 27 түзетудің 15-і, яғни көпшілігін құрайды.
Every state except Hawaii has applied for an Article V Convention at one time or another. The majority of such applications were made in the 20th century. Before any official count had been taken, one private count puts the total number of applications at over 700. Even though the Article V Convention process has never been used to amend the Constitution, the number of states applying for a convention has nearly reached the required threshold several times. Congress has proposed amendments to the Constitution on some occasions, at least in part, because of the threat of an Article V Convention. Rather than risk such a convention taking control of the amendment process away from it, Congress acted pre emptively to propose the amendments instead. The Bill of Rights, which includes the first ten amendments, as well as the Twenty seventh Amendment, were proposed in part because of a Convention application by the New York and Virginia legislatures at the suggestion of a letter from the New York State Convention to ratify the Constitution. The convention would have been limited to those changes discussed at the various State ratifying Conventions. At least four other amendments (the Seventeenth, Twenty First, Twenty Second, and Twenty Fifth Amendments) have been identified as being proposed by Congress at least partly in response to the threat of an Article V convention, bringing the total to 15 out of 27, a majority of the Amendments.
Сенаторларды тікелей сайлау
1890 жылдардың соңында Өкілдер палатасы сенаторларды тікелей сайлауды қамтамасыз ететін конституциялық түзетуге қатысты бірнеше қаулы қабылдады. Сенат осы қаулыларды қарастырудан бас тартты. 1893 жылы Небраска штаты сенаторларды тікелей сайлау үшін V бап бойынша алғашқы өтінішті ұсынды. 1911 жылға қарай 29 штат сенаторларды тікелей сайлауды көздейтін түзету үшін V бап бойынша конвенция өткізу туралы өтініштерді тіркеді, бұл 31 штаттың қажетті санынан екі кем еді. Жаңа штаттар қосылғанда қажетті штаттардың саны артты, бірақ бұл штаттар мұндай конвенцияны қолдайтын қаулыларды бұрын қабылдаған болатын. Нақты саны біршама белгісіз, бірақ бір немесе екі штаттың қосылуы қажет болған кезде Сенат, ақыры 1911 жылдың мамырында түзетудің өзінің нұсқасын қабылдады, ол 1912 жылы Өкілдер палатасымен бекітіліп, штаттарға жіберілді.
In the late 1890s, the House of Representatives passed multiple resolutions for a constitutional amendment providing for direct election of senators. The Senate refused to consider those resolutions. In 1893, Nebraska filed the first Article V application for direct election of senators. By 1911, 29 states had Article V convention applications on file for an amendment providing for direct election of senators, just two short of the 31 state threshold. As new states were being added the threshold increased, however those States had already passed resolutions supporting such a Convention. The final count is somewhat uncertain, but when either one or two further states were required the Senate finally conceded and passed its version of an amendment in May 1911, which was then approved by the House in 1912 and submitted to the states.
Дүниежүзілік федеративтік үкімет
1949 жылы алты штат – Калифорния, Коннектикут, Флорида, Мэн, Нью-Джерси және Солтүстік Каролина – «АҚШ-тың әлемдік федеративтік үкіметке қатысуына мүмкіндік беру үшін» түзету ұсыну мақсатында конвенция өткізуге өтініш жасады. Көптеген басқа штат заң шығарушы органдары да осы ұсынысты енгізіп немесе талқылады. Бұл қаулылар сол кезде АҚШ-ты болашақ әлемдік үкіметке интеграциялауға бағытталған күш-жігердің бір бөлігі болды.
In 1949, six states — California, Connecticut, Florida, Maine, New Jersey, and North Carolina — applied for a convention to propose an amendment "to enable the participation of the United States in a world federal government." Multiple other state legislatures introduced or debated the same proposal. These resolutions were part of an effort at the time to integrate the United States into a potential world government.
Конгресс бөлінген қаражат
1960 жылдардың соңынан бері Конституцияға 5-бап бойынша конвенция арқылы түзету енгізуге екі рет дерлік сәтті әрекет жасалды. Бірінші әрекет – штаттардың штаттық және федералды сайлаулар үшін сайлау округтерін құру кезінде «бір адам – бір дауыс» принципін сақтауын талап ететін «Весбери Сандерске қарсы» және «Рейнольдс Симске қарсы» жоғары сот шешімдерін күштен шығаруға бағытталған түзетуді ұсыну болды. 1969 жылы Конгрессті конвенция шақыруға мәжбүрлеу үшін қажетті 34 штаттың қолдауына бір штат жетпей қалды, бірақ оның басты қолдаушысы сенатор Эверетт Дирксеннің қайтысымен аяқталды. Осыдан кейін бірнеше штат (осы кездегі заң шығарушы органдары сот шешімдерінен кейін қайта құрылған) өтініштерін кері алып, ұсынылған түзетуге деген қызығушылық азайды.
There have been two nearly successful attempts to amend the Constitution via an Article V Convention since the late 1960s. The first try was an attempt to propose an amendment that would overturn two Supreme Court decisions, Wesberry v. Sanders and Reynolds v. Sims, decisions that required states to adhere to the one man, one vote principle in drawing electoral districts for state and federal elections. The attempt fell only one state short of reaching the 34 needed to force Congress to call a convention in 1969, but ended by the death of its main promoter Senator Everett Dirksen. After this peak, several states (whose legislatures by this point had been re engineered in the wake of the rulings) rescinded their applications, and interest in the proposed amendment subsided.
Теңгерімделген бюджет
Федералды дефициттің өсуіне жауап ретінде, 1970 жылдары штаттар федералды үкіметке қаржылық тәртіп орнату мақсатымен қозғалыс бастады. 1975 және 1979 жылдар аралығында отыз штат Конгреске теңгерілген бюджет туралы түзетуді жазу үшін конвенция шақыру туралы өтініш жасады. 1983 жылға қарай, мұндай конвенцияны міндеттеу үшін қажетті 34 штаттың ішінде 32 штат өтініш берді, жетіспейтін штат саны екі болды. Бұған қоса, кем дегенде төрт штат (Калифорния, Иллинойс, Кентукки және Монтана) дефициттік шығындар туралы түзетуді ұсынуды Конгрестен сұраған қаулылар қабылдады. Түзетуді қабылдауға деген ынта, V бап бойынша конвенцияны бір ғана тақырыпқа шектеуге болмайтыны туралы қорқынышпен азайып кетті (бұл акт 1986 жылы Жоғарғы Сот тарапынан жоққа шығарылды, бірақ Конгресс 1987 жылы заңның қайта жөнделген нұсқасын қабылдады). 1988 жылға қарай, екі штат (Алабама және Флорида) федералды теңгерілген бюджет туралы түзету тақырыбы бойынша өтініштерін кері алып алды. 2014 жылдың 26 наурызында Мичиган заң шығарушы органы Конгреске теңгерілген бюджет туралы түзетуді ұсыну үшін конвенция шақыру туралы өтініш берді, бұл Мичиганды ұлттық күш-жігерге қатысқан 22-ші штат етті. 2016 жылдың 27 сәуірінде Оклахома Сенаты теңгерілген бюджет туралы түзету бойынша V бап конвенциясын бекітті, Оклахома ұлттық күш-жігерге қатысқан 29-шы штат болды. 2017 жылдың 7 қарашасында Висконсин заң шығарушы органы теңгерілген бюджет туралы түзету үшін V бап бойынша конвенция қаулысын бекітті.
In response to increasing federal deficits, a movement in the 1970s by the states to impose fiscal discipline on the federal government began. Between 1975 and 1979, thirty states petitioned Congress for a convention to write a balanced budget amendment. By 1983, the number of applications had reached 32, only two states short of the 34 needed to force such a convention. In addition, at least four states (California, Illinois, Kentucky, and Montana) had adopted resolutions requesting that Congress propose a deficit spending amendment. Enthusiasm for the amendment subsided in response to fears that an Article V Convention could not be limited to a single subject (the act was overturned by the Supreme Court in 1986 but Congress enacted a reworked version of the law in 1987). By 1988, two states (Alabama and Florida) had rescinded their applications on the topic of a federal balanced budget amendment. On March 26, 2014, the Michigan Legislature applied to Congress for a convention to propose a balanced budget amendment, making Michigan the 22nd to participate in the national effort. On April 27, 2016, the Oklahoma Senate approved an Article V convention on a balanced budget amendment, making Oklahoma the 29th state to participate in the national effort. On November 7, 2017, the Wisconsin Legislature approved an Article V convention resolution for a balanced budget amendment.
Үгіт-насихат кампаниясын қаржыландыру
2011 жылдың қазан айында Нью-Йорктегі Уолл-стритті басып алу қозғалысынан "Wolf PAC" деп аталатын саяси іс-қимыл комитеті пайда болды. "Wolf PAC" науқан қаржыландыру мәселесін шешу үшін конституцияға түзету ұсыну мақсатында штаттардың конвенциясын шақыруды қалайды. Қаулыда былай делінген: "Корпорациялар адам емес. Олардың адамгершілік құқықтары жоқ. Корпорацияларға тікелей немесе жанама түрде саясаткерлерге ақша беруге рұқсат етілмейді. Ешбір саясаткер ешбір адамнан немесе ұйымнан 100 доллардан астам ақша жинай алмайды. Барлық сайлаулар мемлекеттік қаржымен қаржыландырылуы тиіс". 2022 жылға дейін "Wolf PAC" өтінімі үш штатта қабылданды: 2014 жылы Калифорния және Вермонт штаттарында; ал 2016 жылы Род-Айленд штатында. Нью-Джерси және Иллинойс штаттары бұрын 2014 жылы өтінімді қабылдаған, бірақ оны 2021 және 2022 жылдары, тиісінше, кері қайтарды.
A political action committee called Wolf PAC emerged from New York's Occupy Wall Street movement in October 2011. Wolf PAC calls for a convention of states in order to propose a constitutional amendment that addresses the issue of campaign finance. The resolution reads "Corporations are not people. They have none of the Constitutional rights of human beings. Corporations are not allowed to give money to any politician, directly or indirectly. No politician can raise over $100 from any person or entity. All elections must be publicly financed." as of 2022, Wolf PAC's application had been adopted in three states: California and Vermont in 2014; and Rhode Island in 2016. New Jersey and Illinois previously adopted the application in 2014, but rescinded it in 2021 and 2022, respectively.
Мемлекеттер конвенциясы жобасы
Консервативті "Өзін-өзі басқару үшін азаматтар" (CSG) тобы V бап бойынша конвенция шақыруға жұмыс істеп жатыр. "Мемлекеттер конвенциясы жобасы" арқылы CSG "мемлекеттік заң шығарушыларды штаттардың конвенциясын шақыруға ынталандыруға және оған мүмкіндік беруге" тырысады. CSG федералды үкіметтің шектен тыс билігін тоқтату мақсатында "Мемлекеттер конвенциясы" жобасын бастағанын мәлімдейді. Марк Левин конституцияға түзетулер ұсыну үшін конвенция шақыруға бағытталған CSG-нің күш-жігерін қолдады. 2015 жылдың желтоқсанында Марко Рубио CSG-нің V бап бойынша конвенция шақыруын қолдады. 2016 жылдың қаңтар айында Техас штатының губернаторы Грег Эбботт федералды үкіметтің билігін шектеу үшін Мемлекеттер конвенциясын шақыруға шақырды. 2017 жылдың маусым айында АҚШ-тың бұрынғы сенаторы және Heritage Foundation-ның бұрынғы президенті Джим Деминт "Мемлекеттер конвенциясы" жобасының аға кеңесшісі қызметін атқаратынын жариялады. 2016 жылдың қыркүйегінде CSG Вирджиния штатының Вильямсбург қаласында АҚШ Конституциясына түзетулер енгізуді ұсыну мақсатында симуляциялық конвенция өткізді. Барлық штаттан келген 137 делегат жиналып, симуляциялық конвенция өткізді. Симуляциялық конвенцияда алты тақырып бойынша түзетулер қабылданды, олардың ішінде мемлекеттердің ұлттық қарыздың кез келген өсімін бекітуін міндеттеу, қызмет мерзіміне шектеулер қою, Сауда бабының қолданылу аясын шектеу, федералды ережелердің билігін шектеу, федералды салықтарды енгізу үшін көпшілік дауыс беруді талап ету, 16-шы түзетуді жою және штаттарға кез келген федералды заңдарды, ережелерді немесе жарлықтарды жою құқығын беру қарастырылды. 2023 жылдың тамызында CSG Вильямсбургте V бап бойынша симуляциялық конвенция өткізді. 2024 жылдың қаңтар айына дейін CSG-нің Мемлекеттер конвенциясы туралы өтініші 19 штатта мақұлданды.
The conservative group Citizens for Self Governance (CSG) is engaged in an ongoing effort to call an Article V Convention. Through its "Convention of States Project", CSG is seeking "to urge and empower state legislators to call a convention of states." CSG states that it initiated the Convention of States project "for the purpose of stopping the runaway power of the federal government." Mark Levin has supported CSG's efforts to a call a convention for the purpose of proposing amendments to the constitution. In December 2015, Marco Rubio endorsed CSG's efforts to a call an Article V Convention. In January 2016, Texas Governor Greg Abbott called for a Convention of States to restrict the power of the federal government. In June 2017, former U. S. Senator and former Heritage Foundation president Jim DeMint announced his role as a senior adviser for the Convention of States project. In September 2016, CSG held a simulated convention to propose amendments to the United States Constitution in Williamsburg, Virginia. An assembly of 137 delegates representing every state gathered to conduct a simulated convention. The simulated convention passed amendments relating to six topics, including requiring the states to approve any increase in the national debt, imposing term limits, restricting the scope of the Commerce Clause, limiting the power of federal regulations, requiring a supermajority to impose federal taxes and repealing the 16th Amendment, and giving the states the power to abrogate any federal law, regulation, or executive order. In August 2023, CSG held a simulated Article V convention in Williamsburg. as of 2024, CSG's application for a Convention of States has been passed in 19 states.
Бiр тақырыпты өзгерту ҚОБ
2013 жылдың 1 наурызында Федералды сайлау комиссиясында "Бір тақырыпты түзету" деп тіркелген Супер PAC пайда болды. Ол Конгресс қабылдаған әрбір заң тек бір ғана тақырыпты қамтуын және бұл тақырып заң жобасының тақырыбында анық көрсетілуін қамтамасыз ететін түзетуді ұсыну мақсатында ғана V бап бойынша конституциялық конвенцияны шақыруға белсенді түрде жұмыстеп жатыр. Қырқ бір штаттың конституциясында бір тақырыпты қарастыратын ереже бар, бірақ АҚШ Конституциясында мұндай ереже жоқ. 2014 жылдың сәуірінде Флорида штаты Конгрестегі байланыссыз қосымшаларға конституциялық тыйым салу үшін V бап бойынша конституциялық конвенцияға алғашқы рет өтініш жасады.
A Super PAC called Single Subject Amendment registered with the Federal Election Commission on March 1, 2013. It is actively engaged in an effort to call an Article V Convention for the limited purpose of proposing an amendment to provide every law enacted by Congress shall embrace only one subject which shall be clearly expressed in the bill's title. Forty one state constitutions have a single subject provision but this provision is not in the United States Constitution. In April 2014, Florida became the first state to make an application for an Article V Convention to constitutionally prohibit unrelated riders in Congress.
Жинақтау стратегиясы
Кейбір V-тармақ конвенциясын жақтаушылар конвенция шақыру үшін қажетті 34 штаттық шегіне жету мақсатында байланыссыз өтініштерді, оның ішінде толық құрылтайлық конвенция және BBA өтініштерін біріктіруді ұсынды. 2021–2022 жылдары Грузия, Миссисипи, Оңтүстік Каролина және Юта штаттарында мұндай тәсілді қолдайтын қаулылар енгізілді. Бұған қоса, 117-ші Конгресте штаттық өтініштерді біріктіру арқылы конвенция шақыру туралы заң жобасы ұсынылды. Балама ұсыныс – штаттарға өз бастамаларымен түзетулерді ратификациялауға рұқсат беру үшін конституцияны өзгерту.
Some Article V convention proponents have proposed aggregating unrelated applications, including aggregating plenary convention and BBA applications, to reach the 34 state threshold necessary to call a convention. In 2021–2022, resolutions advocating for such an approach were introduced in Georgia, Mississippi, South Carolina, and Utah. Additionally, legislation was introduced in the 117th Congress to convene a convention by aggregating state applications. An alternative proposal is to amend the constitution to allow the states to ratify amendments asynchronously, of their own initiative.
Қаруларды бақылау
2023 жылдың 8 маусымында Гэвин Ньюсом қару-жарақтарды бақылау мәселесін шешу үшін конституцияға 28-ші түзетуді ұсынды, атап айтқанда, қару-жарақ сатып алуға ең төменгі жас шегін 21-ге көтеру, қару-жарақ сатып алу кезінде барлық азаматтарға тексеру жүргізуді енгізу, міндетті күту мерзімдерін белгілеу және шабуылдық қаруларды тыйым салу. Ол бұл түзетуді талқылау үшін V бап бойынша конвент өткізуді ұсынды. Қыркүйек айында Калифорния штатының заң шығарушы органы осындай түзетуді ұсынатын V бап бойынша конвент шақыру туралы ресми өтініш берді.
On June 8, 2023, Gavin Newsom proposed a 28th amendment to the constitution to address gun control, specifically by raising the minimum age to purchase firearms to 21, instituting universal background checks for firearm purchases, requiring mandatory waiting periods, and banning assault weapons. He proposed having an Article V convention to address this amendment. In September, the California State Legislature formally applied for an Article V convention proposing such an amendment.
Мерзімдік шектеулер
2016 жылдан бері АҚШ Мерзімді Шектеулері Конгресске мерзімдік шектеулер енгізу мақсатында V бап бойынша конвенция шақыруды ұсынып келеді. Флорида, Алабама, Миссури, Батыс Вирджиния, Висконсин, Оклахома және Теннесси штаттарының заң шығарушы жиналыстары мұндай конвенцияны шақыру туралы резолюцияларды қабылдады.
Since 2016, U. S. Term Limits has called for an Article V Convention with the limited purpose of imposing term limits on Congress. Resolutions calling for such a convention have been passed by the state legislatures of Florida, Alabama, Missouri, West Virginia, Wisconsin, Oklahoma, and Tennessee.