Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Израильдік жазушы және әдеби сыншы (1926–2019)
Israeli writer and literary critic (1926–2019)
Амалия Кахана Кармон – Израильдік автор және әдеби сыншы. Ол 2000 жылы әдебиет саласындағы Израиль сыйлығымен марапатталды.
Amalia Kahana Carmon was an Israeli author and literary critic. She was awarded the Israel Prize for literature in 2000.
Өмірбаян
Амалия Кахана Кармон 1926 жылы 18 қазанда Эйн Харод кибуцінде дүниеге келген. Ол бала кезінде Тель-Авивке көшіп, Герцлия еврей гимназиясында оқыды, бірақ 1948 жылғы Палестина соғысы оның оқуын үзіп тастады. Соғыста ол Пальмахтың Негев бригадасында байланыс операторы болып қызмет етті және Эйлатты басып алу туралы танымал телеграмманы жазды. Бітіргеннен кейін көп ұзамай Швейцарияға (1951-1955) және содан кейін Англияға (1955-1957) көшіп, Тель-Авивке кітапханашы және жазушы болып жұмыс істеуге қайта оралды.
Amalia Kahana Carmon was born in Kibbutz Ein Harod on October 18, 1926. She moved to Tel Aviv as a child and studied at Herzliya Hebrew Gymnasium, but her studies were interrupted by the 1948 Palestine war where she served in the Negev Brigade of Palmach as a signals operator and wrote the famous telegram for the capture of Eilat. Soon after graduating, she moved to Switzerland (1951 to 1955) and then to England (1955 to 1957) before moving back to Tel Aviv to work as a librarian and writer.
Отбасы
Қахана Кармонның әкесі, Хаим Қахана (1890–1910), 1910 жылы Палестинаға көшіп келді. Палестинада ол раввиндік білім алып, техникалық механизмдерді ойлап тапты және кеңес берді. Оның анасы Сара Криспин (1903–1985), Болгарияда дүниеге келген және 1922 жылы Палестинаға көшіп кетер алдында Болгариядағы еврей мұғалімдер семинариясына қатысқан, онда ол Микве Израиль ауыл шаруашылығы мектебінде ара шаруашылығын оқыған. Криспин өмірінің қалған уақытын ара бағушы және еврей тілі мұғалімі болып өткізді. Қахана Кармонның Мириам (1929 ж.т.) деген бір кіші қарындасы болған. 1951 жылы Кахана Кармон Лондонда болған кезде, ол азаматтық инженерлік мамандығын оқыған израильдік студент Ари Кармонмен танысып, үйленді. Олардың үш баласы болды: Рая (1953 ж.т.), Иддо (1956 ж.т.) және Хаггай (1959 ж.т.) 1978 жылы ажырасу алдында. Оның жазуы осы топтардан маңызды жағынан ерекшеленді: ол ұлттық идеалдарға қарағанда жеке тұлғаға бағытталған. Бұл Кахана Кармонға басқалардың ықпалы тимегенін білдірмейді; шын мәнінде, оның жазуына Палестинадағы әйел пионерлердің күресін жазған Нехама Пухачевский (1869–1934) және әйелдердің ерлер үстемдік еткен діни еврей институттарында құрбандыққа ұшырағаны туралы жазған Девора Барон (1886–1956) әсер етті. Көптеген адамдар Кахана Кармонның жазуына Вирджиния Вульфтің әсер еткеніне сенеді, өйткені олардың ортақ лирикалық, поэтикалық стилі бар, бірақ Кахана Кармон бұл қарым-қатынас кез-келген әсерден гөрі ойдағы ұқсастыққа байланысты деп түсіндірді. Сонымен қатар, Кахана Кармонның кейіпкерлері өздерінің жынысына, сыныбына немесе нәсіліне байланысты өздерінің қоғамдарында шеттетілгендер болып табылады. Олардың кейбіреулері тіпті жыныстық және нәсілдік шекараларды да асып өтеді, мысалы «Монтифердегі жоғарыда» романында. Бұл романда Клара, қаһарманның, серігі бостандық алған қара нәсілді құл. Ол осы бостандыққа шыққан құлмен диалог арқылы саудагер ретінде тәуелсіздікке қол жеткізеді, онда екі кейіпкер де жыныстық және нәсілдік саналы. Қахана Кармон Израиль әдебиеті мен мәдениетінің феминистік сын-пікірлерін де жазды. Бұл эсселер Америкаға саяхаттан кейін шықты, онда ол жазушылардың халықаралық кездесуіне қатысты және Франц Фанонмен (1925–1961) танысты, ол нәсілдік қатынастар туралы постколониалды сын жазды. Ол сондай-ақ Симон де Бовуардың (1908–1986) гендерлік сын-пікірлеріне де сүйенді. 1995 жылы Кахана Кармон Ньюман сыйлығын алды. 1995 жылы Кахана Кармон ACUM сыйлығын алды. 1997 жылы Кахана Кармон Президент сыйлығын алды.
Kahana Carmon’s father, Chaim Kahana (1890 1910), immigrated to Palestine in 1910. In Palestine, he received a rabbinical education and both invented and held consultations for technical mechanisms. Her mother, Sara Crispin (1903 1985), was born in Bulgaria and attended the Hebrew Teachers Seminary in Bulgaria before immigrating to Palestine in 1922 where she studied bee keeping at the Mikveh Israel Agricultural School. Crispin spent the rest of her life as a bee keeper and Hebrew teacher. Kahana Carmon had one younger sister named Miriam (b. 1929). While Kahana Carmon was in London in 1951, she met and married an Israeli student named Arie Carmon, who studied civil engineering. They had three children together–Raya (b. 1953), Iddo (b. 1956), and Haggai (b. 1959)–before divorcing in 1978. Her writing differed from these groups in an important way: it centered around the individual rather than national ideals. This does not mean that Kahana Carmon was not influenced by others; in fact, her writing was shaped by Nehamah Pukhachewsky (1869 1934), who wrote about the struggles of women pioneers in Palestine, and Devorah Baron (1886 1956), who wrote about the victimization of women in male dominated religious Jewish institutions. Many also believe that Kahana Carmon’s writing was influenced by Virginia Woolf because of their shared lyrical, poetic style, but Kahana Carmon commented that this relation was due to similarity in thought rather than any influence. Furthermore, Kahana Carmon’s characters are outsiders in their societies because of their genders, classes, or races. Some of them even cross gender and race boundaries, such as in Up in Montifer. In this novella, Clara, the heroine, has a black, freed slave as her companion. She reaches independence as a merchant through dialogue with this freed slave, where both characters are gender and race conscious. Kahana Carmon also wrote feminist critiques of Israeli literature and culture. These essays were inspired by a trip to America where she attended an international meeting for writers and was introduced to Frantz Fanon (1925 1961), who wrote postcolonial criticisms about race relations. She was also inspired by gender critiques from Simone de Beauvoir (1908 1986). In 1995, Kahana Carmon received the Newman Prize. In 1995, Kahana Carmon received the ACUM Prize. In 1997, Kahana Carmon received the President’s Prize.