Джордж Паппас: Беркли философиясының зерттеушісі

Кіріспе

Америка философы, американдық боулингші Джордж Сотирос Папас (1942 жылы туған) Огайо штаты университетінде философия профессоры. Паппас эпистемология, жаңа заман философиясының тарихы, дін философиясы және метафизика салаларында маман. Оның түбі грек және ағылшын тегінен. Ол "Станфорд философия энциклопедиясының" эпистемиялық негіздеменің "Ішкі және Сыртқы" көзқарастары туралы мақаласын жазған автор. Ол (Маршалл Суэйнмен бірге) "Білім және негіздеме туралы эсселер" (1978) атты эсселер жинағының тең редакторы болды, бұл Геттье проблемасына қатысты эсселер жинағы бакалавриаттағы эпистемология курстарында негізгі оқулық ретінде қолданылады. Паппас Беркли зерттеулері журналының редакциялық кеңесшісі.

Беркли философиясындағы зерттеулер

Паппас Берклидің жетекші ғалымы ретінде танымал; оның "Беркли және скептицизм" атты эссесі 1993 жылы Халықаралық Беркли сыйлығымен марапатталды. Паппас Халықаралық Беркли конференцияларына тұрақты қатысушы. Джордж Берклидің 300 жылдығын тойлауға арналған мұндай бір конференцияда Паппас Берклидің антиабстракционизмі мен "esse est percipi" принципі арасындағы қарым-қатынасқа жаңа тәсіл ұсынды. Паппас түсіндіргендей, Берклидің екі тезисі – абстракт идеялардың болмауы және сезімдік объектілердің болуы үшін қабылдануы қажеттігі – бір-бірін қамтиды. Паппас Берклидің "esse est percipi" тезисіне берген түсіндірмесі көп пікірталас тудырды. 1989 жылы Garland Publishing Company Берклиге арналған маңызды еңбектердің 15 томдық жинағын жариялады; Паппастың "Абстракт идеялар және "esse est percipi" тезисі" атты мақаласы үшінші томға енгізілді, себебі ол Беркли зерттемелеріне маңызды үлес қосқан деп есептелді. Паппас Берклидің "esse est percipi" принципін "Берклидің тұқым қуалаушылық интерпретациясын" жоққа шығару мақсатымен дамытты, оны Эдвин Э. Аллаир және басқалар кеңінен зерттеді. Бұл түсіндірме философия тарихындағы өте қиын сұраққа жауап беруге бағытталған: Неліктен Беркли идеализмді қабылдады, яғни "esse est percipi", яғни болу – қабылдану деді? 1960 жылдардың басында пайда болғаннан кейін "тұқым қуалаушылық есебі" көптеген жақтаушыларды тартты және қазіргі Беркли зерттемелерінің ықпалды бөлігіне айналды. "Идеялар, сана және Беркли" атты мақаласында Паппас бастапқы дәлелдер мен Аллаирдің Беркли идеализмін қайта құруға жасаған тәсілі арасындағы кейбір қарама-қайшылықтарды көрсетті. Паппас "тұқым қуалаушылық есебін" сын тұрғысынан қарауы Беркли зерттеушілері тарапынан жоғары бағаланды. Паппас берген терең бағалаулар Эдвин Б. Аллаирді өз түсінігін қайта қарауға және жетілдіруге итерді. Тіпті Аллаирдің Беркли идеализмі туралы есебімен келісетіндер де Паппас мақаласын "IA [тұқым қуалаушылық есебі] туралы тамаша шолу және сын" деп мойындайды. 2000 жылы Паппас "Берклидің ойлары" атты монографиясын жариялады, оның кейбір бөлімдері оның бұрынғы жұмыстарына негізделген. А. А. Люс немесе Джеффри Уорноктың еңбектері көне болғанымен, Берклидің ойлары Беркли философиясы бойынша ұсынылатын әдебиеттер тізіміне жиі енгізіледі.

Pappas is known to be a leading Berkeley scholar; his essay "Berkeley and Scepticism" was in 1993 awarded the International Berkeley Prize. Pappas is a regular participant of International Berkeley Conferences. At one such conference, celebrating the 300th anniversary of George Berkeley's birth, Pappas propounded a new approach to the relationship between Berkeley's anti abstractionism and "esse est percipi" principle. On Pappas' reading, Berkeley's two theses — that there are no abstract ideas and that sensible objects must be perceived in order to exist — entail one another. Pappas' interpretation of Berkeley's esse is percipi thesis has sparked much discussion. In 1989, the Garland Publishing Company brought out a 15 volume collection of major works on Berkeley; Pappas' paper "Abstract ideas and the 'esse is percipi' thesis" was included in the third volume, as it was considered to be a significant contribution to Berkeley scholarship. Pappas developed his treatment of Berkeley's "esse est percipi" principle to repudiate the "inherence interpretation of Berkeley", upon which Edwin E. Allaire, among others, elaborated. That account is put forward to answer an extremely perplexing question in the history of philosophy: Why did Berkeley embrace idealism, i. e., why did he hold that esse est percipi, that to be is to be perceived? After emerging in the early 1960s, the "inherence account" attracted numerous proponents and became an influential element of contemporary Berkeley scholarship. In his paper "Ideas, minds, and Berkeley" Pappas revealed some discrepancies between fountain head evidences and Allaire's approach to a reconstruction of Berkeley's idealism. Pappas' critical examination of the "inherence account" is greatly appreciated by Berkeley scholars. Pappas' penetrating remarks compelled Edwin B. Allaire to revise and improve his conception. Even those who share Allaire's account of Berkeley's idealism acknowledge Pappas' article to be "an excellent review and critique of the IA [inherence account]." In 2000, Pappas published his monograph Berkeley's thought in which some parts were based on earlier papers of his. While writings by A. A. Luce or Geoffrey Warnock are long outdated, Berkeley's thought is often included in lists of recommended literature on Berkeley's philosophy.