Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс психоаналитігі (1877–1925)
German psychoanalyst (1877–1925)
Карл Абрахам (; 3 мамыр 1877 – 25 желтоқсан 1925) – ықпалды неміс психоаналитігі және Зигмунд Фрейдтің әріптесі, ол оны өзінің "ең жақсы шәкірті" деп атады.
Karl Abraham (; 3 May 1877 – 25 December 1925) was an influential German psychoanalyst, and a collaborator of Sigmund Freud, who called him his 'best pupil'.
Өмір
Абрахам Германияның Бремен қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы Натан Абрахам, еврей дін мұғалімі (1842–1915) және оның әйелі (сонымен қатар туысы) Ида (1847–1929) болған. Медициналық білімі оған Швейцарияның Бургхольцли психиатриялық ауруханасында қызмет етуге мүмкіндік берді, онда Эуген Блюлер жұмыс істеген. Осы ауруханада ол алғаш рет Карл Густав Юнгтың психоанализімен танысты.
Abraham was born in Bremen, Germany. His parents were Nathan Abraham, a Jewish religion teacher (1842–1915), and his wife (and cousin) Ida (1847–1929). His studies in medicine enabled him to take a position at the Burghölzli Swiss Mental Hospital, where Eugen Bleuler practiced. The setting of this hospital initially introduced him to the psychoanalysis of Carl Gustav Jung.
Ынтымақтастықтар
1907 жылы ол Зигмунд Фрейдпен алғаш рет байланысқа түсті, олар өмір бойы қарым-қатынас орнатты. Германияға оралғаннан кейін 1910 жылы Берлин психоанализ қоғамын құрды. Ол 1914-1918 жылдары және 1925 жылы Халықаралық психоаналитикалық қауымдастықтың президенті болды. Карл Абрахам Фрейдпен маниакалды-депрессивтік ауруды түсінуде ынтымақтасып жұмыс істеді, нәтижесінде Фрейдтің 1917 жылғы «Қайғы және меланхолия» атты еңбегі жарық көрді. Ол 1924-1925 жылдары Мелани Кляйнды, сондай-ақ Эдвард Гловер мен Аликс Страхиді қоса алғанда, бірнеше британдық психоанализшілерді талдады. Ол Карен Хорни, Хелен Дойч және Франц Александрды қоса алғанда, Германияның ықпалды талдаушыларының тобына кеңесші болды. Карл Абрахам бала кезіндегі сексуалдық қатынастың мінез-құлық пен психикалық аурудың дамуындағы рөлін зерттеді және Фрейд сияқты, психосексуалдық даму белгілі бір кезеңде тоқтап қалса, психикалық бұзылулар пайда болуы мүмкін деп болжады. Ол ауыз және анальдық даму кезеңдерінен туындайтын тұлғалық ерекшеліктер мен психопатологияны сипаттады (1921). Абрахам өзінің жалғыз қызы Хилданың ағасының балалық шақтағы мастурбациясына және клизмасына қатысты реакциясын бақылады. Ол одан құпияларды бөлісуін сұрады, бірақ оның жеке өміріне құрметпен қарады және кейбір есептер Хилданың қайтысынан кейін ғана жарияланды. Кейін Хильда психоанализші болды. Ауыздық даму кезеңінде балалардың күтушілермен (аналармен) алғашқы қарым-қатынастары олардың шындыққа қатысты келешек қарым-қатынасын анықтайды. Ауыздық қанағаттандыру өзіне сенімділік пен оң көзқарасқа әкелуі мүмкін, ал ауыздық фиксация пессимизм мен депрессияға әкелуі мүмкін. Сонымен қатар, ауыздық фиксациясы бар адам өзіне күтім жасауға құлшынбайды және басқалардан оларға күтім жасауын талап етеді. Бұл өте жоғары пассивтілік (ауыздық иірімді сорудың қосалқы сатысына сәйкес) немесе өте белсенді ауыздық садистік мінез-құлық (кейінгі садистік тістеудің қосалқы сатысына сәйкес) арқылы көрініс табуы мүмкін. Оның тағы бір маңызды еңбегі – «Либидоның дамуы туралы қысқаша зерттеу», онда ол Фрейдтің «Қайғы және меланхолия» (1917) еңбегін кеңейтіп, қалыпты және патологиялық объектілік қатынастар мен объектіні жоғалтуға реакциялардың өзгеруін көрсетті. Сонымен қатар, Абрахам балалардың сексуалдық травмаларын зерттеді және Фрейд сияқты, психоздық және невроздық науқастар арасында сексуалдық зорлық-зомбылық жиі кездесетінін ұсынды. Бұдан бөлек, ол (1907) деменция прекокс балалардың сексуалдық травмасымен байланысты екенін айтты, бұл Фрейд көрсеткен истерия мен балалардың сексуалдық травмасы арасындағы байланысқа негізделген. Абрахам (1920) мәдени мәселелерге де қызығушылық танытты. Ол армандармен байланысты әртүрлі мифтерді талдап, олардың арасындағы қатынасты (1909) зерттеді және Египеттік монотеист фараоны Аменхотеп IV-нің (1912) рухани қызметіне түсіндірме жазды.
In 1907, he had his first contact with Sigmund Freud, with whom he developed a lifetime relationship. Returning to Germany, he founded the Berliner Society of Psychoanalysis in 1910. He was the president of the International Psychoanalytical Association from 1914 to 1918 and again in 1925. Karl Abraham collaborated with Freud on the understanding of manic depressive illness, leading to Freud's paper on 'Mourning and Melancholia' in 1917. He was the analyst of Melanie Klein during the years 1924–1925, and of a number of other British psychoanalysts, including Edward Glover and Alix Strachey. He was a mentor for an influential group of German analysts, including Karen Horney, Helene Deutsch, and Franz Alexander. Karl Abraham studied the role of infant sexuality in character development and mental illness and, like Freud, suggested that if psychosexual development is fixated at some point, mental disorders will likely emerge. He described the personality traits and psychopathology that result from the oral and anal stages of development (1921). Abraham observed his only daughter, Hilda, reporting on her reaction to enemas and infantile masturbation by her brother. He asked that secrets be shared with him but he was careful to respect her privacy and some reports were not published until after Hilda's death. Hilda was later to become a psychoanalyst. In the oral stage of development, the first relationships children have with objects (caretakers) determine their subsequent relationship to reality. Oral satisfaction can result in self assurance and optimism, whereas oral fixation can lead to pessimism and depression. Moreover, a person with an oral fixation will present a disinclination to take care of themself and will require others to look after them. This may be expressed through extreme passivity (corresponding to the oral benign suckling substage) or through a highly active oral sadistic behaviour (corresponding to the later sadistic biting substage). Another important contribution is his work “A short study of the Development of the Libido”, where he elaborated on Freud’s “Mourning and Melancholia” (1917) and demonstrated the vicissitudes of normal and pathological object relations and reactions to object loss. Moreover, Abraham investigated child sexual trauma and, like Freud, proposed that sexual abuse was common among psychotic and neurotic patients. Furthermore, he argued (1907) that dementia praecox is associated with child sexual trauma, based on the relationship between hysteria and child sexual trauma demonstrated by Freud. Abraham (1920) also showed interest in cultural issues. He analyzed various myths suggesting their relation to dreams (1909) and wrote an interpretation of the spiritual activities of the Egyptian monotheistic Pharaoh Amenhotep IV (1912).
Өлім
Авраам 1925 жылдың 25 желтоқсанында өкпе инфекциясының асқынуларынан ерте қайтыс болды, және ол өкпе қатерлі ісігінен де зардап шеккен болуы мүмкін.
Abraham died prematurely on December 25, 1925, from complications of a lung infection and may have suffered from lung cancer.
Шығармалары мен басылымдары
Құстардың даму тарихына қатысты нормативтер (профессор Кейбелмен бірге). (1900) Омыртқалылардың даму тарихына қатысты нормативтер, 2-том. Йена. Толғау құсының даму тарихына үлес. (диссертация) (1901) Anatomische Blätter (Анатомия институты, Фрайбург), LVI/LVII саны. (Висбаден, И. Ф. Бергман.) Морфинистердің треморлы делирийін тануға үлес. (1902) C., Жылдық. XXV, маусым, S. 369–80. Паралитиктердің қозғырғыштық жағдайларында «Veronal» сынақтары. (1904) C., Жылдық. Ибраһим, К. (1907). Балалық шақтағы сексуалдық жарақаттың эрте деменцияның симптоматологиясы үшін маңызы. Хилда, С., Ибраһим, М. Д. (ред.) (1955). Психоанализ бойынша клиникалық мақалалар мен эсселер. Лондон: Хогарт баспасы және Психоанализ институты. Ибраһим, К. (1909). Армандар мен мифтер: халықтық психологияны зерттеу. Хилда, С., Ибраһим, М. Д. (ред.) (1955). Психоанализ бойынша клиникалық мақалалар мен эсселер. Лондон: Хогарт баспасы және Психоанализ институты. Ибраһим, К. (1911). Джованни Сегантини: психоаналитикалық зерттеу. Хилда, С., Ибраһим, М. Д. (ред.) (1955). Психоанализ бойынша клиникалық мақалалар мен эсселер. Лондон: Хогарт баспасы және Психоанализ институты. Ибраһим, К. (1912). Аменхотеп IV. Оның тұлғасын және Атонның монотеистік культін түсінуге психоаналитикалық үлес. Хилда, С., Ибраһим, М. Д. (ред.) (1955). Психоанализ бойынша клиникалық мақалалар мен эсселер. Лондон: Хогарт баспасы және Психоанализ институты. Ибраһим, К. (1920). Психоанализдің мәдени маңызы. Хилда, С., Ибраһим, М. Д. (ред.) (1955). Психоанализ бойынша клиникалық мақалалар мен эсселер. Лондон: Хогарт баспасы және Психоанализ институты. Ибраһим, К. (1921). Анальдық мінез-құлық теориясына үлес. Штайн, Д. Ж., Стоун, М. Х. (ред.) (1997). Мажбүрлеуші-тұрақсыздық бұзылыстары туралы маңызды мақалалар. Нью-Йорк: Нью-Йорк университетінің баспасы. Ибраһим, К. Ауыз эротизмінің мінез қалыптасуына ықпалы. Перзов, С. М., Кетс де Врис, М. Ф. Р. (ред.) (1991). Мінез-құлықты зерттеу жөніндегі нұсқаулық: психоаналитикалық зерттеулер. Мэдисон, КТ: Халықаралық университеттер баспасы. Ибраһим, К. Либидоның дамуы туралы қысқаша зерттеу. Франкил, Р. В. (ред.) (1994). Объектіні жоғалту туралы маңызды мақалалар, Нью-Йорк: Нью-Йорк университетінің баспасы.
Normentafel zur Entwicklungsgeschichte des Huhnes (with Prof. Keibel). (1900) Normentafeln zur Entwicklungsgeschichte der Wirbeltiere, Heft 2. Jena. Beiträge zur Entwicklungsgeschichte des Wellensittichs. (inaugural dissertation.) (1901) Anatomische Blätter (Anatomical Institute, Freiburg), Heft LVI/LVII. (Wiesbaden, I. F. Bergmann.) Beiträge zur Kenntnis des Delirium tremens der Morphinisten. (1902) C., Jahrg. XXV, June, S. 369–80. ber Versuche mit 'Veronal' bei Erregungszuständen der Paralytiker. (1904) C., Jahrg. Abraham, K.(1907). On the significance of Sexual Trauma in Childhood for the Symptomatology of Dementia Praecox. In Hilda, C., Abraham, M. D.(Ed) (1955). Clinical Papers and Essays on Psycho Analysis. London : The Hogarth Press and the Institute of Psychoanalysis. Abraham, K.(1909). Dreams and Myths : A study in folk Psychology. In Hilda, C., Abraham, M. D.(Ed) (1955). Clinical Papers and Essays on Psycho Analysis. London : The Hogarth Press and the Institute of Psychoanalysis. Abraham, K.(1911). Giovanni Segantini : A Psycho analytical Study. In Hilda, C., Abraham, M. D.(Ed) (1955). Clinical Papers and Essays on Psycho Analysis. London : The Hogarth Press and the Institute of Psychoanalysis. Abraham, K. (1912). Amenhotep IV. Psycho analytical Contributions Towards the understanding of his Personality and of the Monotheistic Cult of Aton. In Hilda, C., Abraham, M. D.(Ed) (1955). Clinical Papers and Essays on Psycho Analysis. London : The Hogarth Press and the Institute of Psychoanalysis. Abraham, K. (1920). The Cultural Significance of Psycho analysis. In Hilda, C., Abraham, M. D.(Ed) (1955). Clinical Papers and Essays on Psycho Analysis. London : The Hogarth Press and the Institute of Psychoanalysis. Abraham, K (1921). Contributions to the theory of the anal character. In Stein, D. J, Stone, M. H. (Ed) (1997). Essential papers on obsessive compulsive disorders. New York: New York University Press. Abraham, K The influence of oral erotism on character formation. In Perzow, S. M., Kets de Vries, M. F. R. (Ed) (1991). Handbook of character studies: Psychoanalytic explorations. Madison, CT: International Universities Press. Abraham, K. A short study of the development of the libido. In Frankiel, R. V. (Ed) (1994). Essential papers on object loss, New York: New York University Press.