"Порги және Бесс" фильмінің жасалу тарихы

Кіріспе

1959 жылғы американдық музыкалық фильм.

Даму

1935 жылы Бродвейдегі «Порги мен Бесс» қойылымы бар болғаны 124 көрсетілімнен кейін жабылды. 1942 жылғы қайта қойылым, барлық речитативтерден айырылып, сәл жақсы нәтиже көрсетті, сондай-ақ келесі ұлттық турне мен 1953 жылғы тағы бір қайта қойылым да болды, бірақ қаржылық жағынан жұмыстың үлкен табысы болған жоқ. Дегенмен, оны фильмге түсіруге болатынын көптеген адамдар ойлады. Отто Премингер, Хал Уоллис, Луис Б. Майер, Доре Шари, Анатоль Литвак, Джозеф Л. Манкевич және Гарри Кохн сияқты бірнеше продюсерлер фильмнің құқықтарын алуға тырысып, сәтті болмады. Кохн тіпті Фред Астерді, Ал Джолсонды және Рита Хейвортты түсіріп, оларды қаралап ойнатуды жоспарлаған, бірақ Гершвиннің мұрагерлері бұған қарсы шықты. 25 жыл бойы Айра Гершвин ағасының туындысын Голливуд «бұрмалайды» деген қорқынышпен барлық ұсыныстан бас тартты. Соңғы ақырында, 1957 жылдың 8 мамырында ол Самуэль Голдвинге құқықтарды жалпы кірістің 10 пайызына 600 000 доллар төлеммен сатты. Голдвиннің алғашқы сценарийші ретінде таңдаған Лэнгстон Хьюз қол жетімді болмағандықтан, продюсер Пол Осборнға, Франсис Гудрич пен Альберт Хакеттке, Сидни Кингслиге, Джером Лоуренске және Роберт Э. Лиге, Клиффорд Одетске және Род Серлингке жүгінді, олардың барлығы әртүрлі деңгейде қызығушылық танытты, бірақ бұрынғы міндеттемелеріне сілтеме жасады. Голдвин ақыры 1957 жылдың желтоқсанына дейін ұзақ алғашқы нұсқасын аяқтаған Н. Ричард Нэшке қол қойды. Режиссер табу үшін Голдвин Елиа Казанды, Франк Капраны және Кинг Видорды іздеді, бірақ сәтті болмады. Соңында ол «Порги» пьесасының және оның опералық бейімделуінің түпнұсқалық Бродвейдегі қойылымын қойған Рубен Мамулианды таңдады. Нэштің сценарийі 1942 жылғы сахналық қайта қойылымдағыдай, барлық ән речитативтерін сөйлеу диалогына ауыстырды. Мысалы, түпнұсқа операда Порги: «Егер Король болмаса, Бесс, егер сіз бен Порги ғана болса, не болар еді?» дейді, содан кейін Бесс «Мен сені жақсы көремін, Порги» дуэтін орындайды. Ал фильмде бұл сөздер айтылады. Речитативтерді қайта жазудың қажеті болмады, себебі олар ұйқаспайды, ал барлық әндердегі сөздер ұйқасқан.

The original 1935 Broadway production of Porgy and Bess closed after only 124 performances. A 1942 revival, stripped of all recitative, fared slightly better, as did a subsequent national tour and another revival in 1953, but in financial terms, the work did not have a very good track record. Still, there were many who thought it had potential as a film. Otto Preminger was one of several producers, including Hal Wallis, Louis B. Mayer, Dore Schary, Anatole Litvak, Joseph L. Mankiewicz and Harry Cohn, who had tried to secure the film rights without success. Cohn even wanted to cast Fred Astaire, Al Jolson and Rita Hayworth, and have them perform in blackface, something to which the Gershwin estate vehemently opposed. For 25 years, Ira Gershwin had resisted all offers, certain that his brother's work would be "debased" by Hollywood. Finally, on May 8, 1957, he sold the rights to Samuel Goldwyn for $600,000 as a down payment against 10% of the gross receipts. When Langston Hughes, Goldwyn's first choice for screenwriter, proved to be unavailable, the producer approached Paul Osborn, Frances Goodrich and Albert Hackett, Sidney Kingsley, Jerome Lawrence and Robert E. Lee, Clifford Odets and Rod Serling, all of whom expressed varying degrees of interest, but cited prior commitments. Goldwyn finally signed N. Richard Nash, who completed a lengthy first draft by December 1957. For director, Goldwyn sought Elia Kazan, Frank Capra and King Vidor without success. He finally settled on Rouben Mamoulian, director of the original Broadway productions of both the play Porgy and its operatic adaptation. Nash's screenplay changed virtually all of the sung recitative to spoken dialogue, as in the 1942 stage revival. For example, in the original opera, Porgy sings the line "If there weren't no Crown, Bess, if there was only just you and Porgy, what then? ", upon which Bess launches into the duet "I Loves You Porgy". In the film, the line is spoken. The recitatives themselves did not have to really be rewritten, because they do not rhyme, while the words in all the songs do.

Кастинг

Порги мен Бесс фильмінің тақырыбы азғындық, есірткіге тәуелділік, жезөкшелік, зорлық-зомбылық және кісі өлтіру болғандықтан, актерлерді таңдау қиынға соқты. Көптеген қара нәсілді актерлер бұл оқиғаның жағымсыз стереотиптерді ғана күшейтетінін айтты. Гарри Белафонт Порги рөлінің ар-ұятын төмендетуші екенін ойлап, одан бас тартты. Осылайша көп орындаушылар қатысудан бас тартқандықтан, Голдвин Джеки Робинсон, Шугар Рей Робинсон және әнші Клайд МакФэттер сынды актерлік тәжірибесі жоқ адамдарды қарастырды. Лас-Вегастың эстрада әртісі Самми Дэвис кіші ғана қатысуға ниет білдіріп, Джуди Гарлендтің үйінде өткен кеште рөлге үміткерлерді іріктеуге қатысты. Айра Гершвиннің әйелі Ли де сол жерде болды және Дэвистің әдепсіздігіне қорқып, Голдвинге: "Өміріңмен ант етемін, оны ешқашан пайдаланба!" деп жалбарынды. Дэвисті "сол маймыл" деп қысым көрсеткен продюсер оны "Спорттық өмір" рөліне алмастырмайтынын және оның орнына Кэб Каллоуэйге ұсынысын жібергенін мәлімдеді. Каллоуэй бас тартқан соң, Дэвис Франк Синатра мен оның жақтастары арқылы Голдвинге қысым жасады, ол ақыры Дэвиске: "Рөл сенікі. Енді мына жігіттерді маған жабыстырма!" деді. Голдвин Сидни Пуатьеге Порги рөлі үшін 75 000 доллар ұсынды. Актер күмәнданып, бастапқыда бас тартты, бірақ оның агенті Голдвинді клиентінің қатысуға келісетініне сендірді. Бірақ бұл сәтті болмады, Голдвин актерді ауызша келісімді бұзғаны үшін сотқа берумен қорқытты. Пойтье "Порги" фильмінде ойнаудан бас тартса, Стэнли Крамердің "Қарсыластар" фильміндегі рөліне де қатыса алмайтынын түсінген соң, ол шешімін қайта қарастырып, Голдвинге "осы жағдайда бар күшіммен рөлді орындайтынымды" уәделеді. Меццо Мюриэл Смит, Оскар Хаммерштейннің "Кармен Джонс" операсындағы атау ролін Бродвейде (сопрано Мюриэл Ранмен бірге) сомдаған және Роджерс пен Хаммерштейннің "Оңтүстік Тынық мұхиты" операсындағы Қанды Мэри рөлінің авторы, сондай-ақ Джон Хьюстонның "Мулен Руж" (1952) фильміндегі Зса Зса Габор мен "Оңтүстік Тынық мұхиты" (1958) фильміндегі Хуанита Холлға дауыстау жұмыстарын орындаған. Ол Голдвиннің Бесс рөліне шақыруын қабылдамай, "Бұл жұмыс халқыма дұрыс келмейді" деп жауап берді. Бұл мәлімдеме Голдвиннің Бесс рөліне алғашқы және жалғыз үміткері Дороти Дэндридж рөлді құлшыныссыз қабылдады деген басқа мәлімдемеге қайшы келеді. Оның "Кармен Джонс" операсындағы әріптестері Перл Бейли, Брок Петерс және Диаханн Кэрролл да рөлдерді қабылдады, бірақ олардың кейіпкерлерінің бейнеленуіне қатысты алаңдаушылық білдірді. Бейли костюм дизайнері Айрин Шараффқа бандана кимейтінін ескертті, себебі ол "Аunt Jemima" сияқты көрінгісі келмеді. Басты шығармашылық команданы толықтырған өндіріс дизайнері Оливер Смит, ол жақында "My Fair Lady" үшін үздік сахналық дизайн номинациясы бойынша "Тони" сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ музыканы бақылайтын Андре Превин мен Кен Дарби. Пуатье ән айта алмағандықтан және музыка Дэндриджтің дауыс диапазонынан асып кеткендіктен, олардың дауыстарын дубляждау қажет болды, ал Голдвин бұл жұмысқа тек қара нәсілді әншілерді ғана жалдауды талап етті. 1952 жылғы Еуропалық турнеде және 1953 жылғы Бродвейде Бесс рөлін ойнаған Леонтине Прайс фильмде де осы рөлді орындауға шақырылды, бірақ "Дене жоқ, дауыс жоқ" деп жауап берді. Адель Аддисон мен Роберт Макферрин ақыры жұмысқа алынды, бірақ екеуі де титрлерде көрсетілмеді.

Because of its themes of fornication, drug addiction, prostitution, violence and murder, Porgy and Bess proved difficult to cast. Many Black actors felt the story did nothing but perpetuate negative stereotypes. Harry Belafonte thought the role of Porgy was demeaning and declined. So many performers refused to participate that Goldwyn actually considered Jackie Robinson, Sugar Ray Robinson and singer Clyde McPhatter for major roles, disregarding their total lack of acting experience. Only Las Vegas entertainer Sammy Davis Jr. expressed interest in appearing, and arranged to audition for a role during a party at Judy Garland's home. Ira Gershwin's wife Lee was present and, horrified by Davis' vulgarity, implored Goldwyn, "Swear on your life you'll never use him." The producer, who sneeringly called Davis "that monkey," assured her he would not cast him and offered the role of Sportin' Life to Cab Calloway instead. When Calloway declined, Davis had Frank Sinatra and some of his associates pressure Goldwyn, who finally announced to Davis, "The part is yours. Now will you get all these guys off my back?" Goldwyn offered Sidney Poitier $75,000 to portray Porgy. The actor had serious reservations and initially turned it down, but his agent led Goldwyn to believe she could persuade her client to star. This proved unsuccessful, and Goldwyn threatened to sue the actor for breaching an oral contract. When Poitier realized his refusal to star in Porgy might jeopardize his appearance in the Stanley Kramer film The Defiant Ones, he reconsidered and grudgingly accepted, assuring Goldwyn that he would "do the part to the best of my ability – under the circumstances." Mezzo Muriel Smith, co creator (double cast with soprano Muriel Rahn) of the Broadway title role in Oscar Hammerstein's Carmen Jones, and originator of the role of Bloody Mary in the original London cast of Rodgers and Hammerstein's South Pacific, whose more important movie ghost singing assignments included dubbing for Zsa Zsa Gabor in John Huston's Moulin Rouge (1952) and for Juanita Hall in the film version of South Pacific (1958), turned down Goldwyn's offer to portray Bess, responding that the work "Doesn't do right by my people." This statement contradicts another that Goldwyn's first and only choice for Bess was Dorothy Dandridge, who accepted the role without enthusiasm. Her Carmen Jones co stars Pearl Bailey, Brock Peters and Diahann Carroll also accepted roles, but all had concerns about how their characters would be portrayed. Bailey warned costume designer Irene Sharaff that she would not wear any bandannas because she was unwilling to look like Aunt Jemima. Completing the primary creative team were production designer Oliver Smith, who recently had won the Tony Award for Best Scenic Design for My Fair Lady, and André Previn and Ken Darby, who would supervise the music. Because Poitier could not sing and the score was beyond Dandridge's range, their vocals would be dubbed, and Goldwyn insisted that only black singers could be hired for the task. Leontyne Price, who had portrayed Bess in the 1952 European tour and the acclaimed 1953 Broadway revival, was invited to sing the role on film, but responded, "No body, no voice." Adele Addison and Robert McFerrin eventually were hired, but neither received screen credit.

Музыка

Голдвин музыканың түпнұсқа операға ең жақын болуын қаласа да, Превин мен оның командасына төбелес сахналарында және бірнеше басқа эпизодтарда, сондай-ақ увертюрада естілетін музыканы толығымен жаңадан жазуға және өзгертуге рұқсат берді.

Түсірілім

1958 жылдың 3 шілдесіне актерлердің толық репетициясы жоспарланған еді, бірақ таңғы сағат 4:00-ден сәл кейін өрт барлық декорациялар мен костюмдерді жойып, 2 миллион долларлық шығын келтірді. Өндірісті тоқтатуға ниеттенген қара нәсілді өртқосушылар өрттің себебі болды деген қауесет тарады. Голдвин бұл қауесетті жоққа шығарды, бірақ студияның ішкі кісілері өрттің қасақана жасалғанына сенімді болды. Қайта құру жұмыстарына уақыт беру үшін өндіріс алты аптаға тоқтатылды. Осы кезеңде режиссер Мамулиан фильмнің барлық аспектілері бойынша продюсермен қайта-қайта қақтығысты, нәтижесінде Голдвин оны жұмыстан босатуға мәжбүр болды. Уильям Уайлер Голдвин бірнеше айға кешіктірсе, қатысуға дайын еді, бірақ продюсер Мамулианның орнына "Қылмыстың анатомиясы" (1959) және "Экзодус" (1960) фильмдерін дайындауды бастаған Ото Премингерді таңдады, бірақ "Порги мен Бесс" фильмін жүргізу мүмкіндігі үшін олардан бас тартуға дайын еді. Мамулиан сегіз айлық дайындық жұмысынан кейін жұмыстан босатылғанына ғана емес, сонымен қатар Премингердің оның бұрынғы директиваларын елемеген кезде "Лаура" (1944) фильмін басып алған Премингермен ауыстырылғанына ашуланды. Голдвин оны "режиссердің шеберлігіне немесе міндеттеріне қатысы жоқ, ниетсіз, ашкөз немесе диктаторлық себептермен" жұмыстан шығарғанын мәлімдеп, Америка Режиссерлер Гильдиясына жүгінді, ол Премингерді қоса алған барлық мүшелеріне Голдвинмен келісімшартқа отыруға тыйым салды. Бұл Америка Продюсерлер Гильдиясын араласуға итермеледі. Олар Голдвиннің режиссерді ауыстыруға құқығы бар екенін және Мамулианға толық төлем жасағандықтан келісімшартты бұзбағанын мәлімдеді. Мамулиан тактикасын өзгертіп, Премингерге қарсы кемсітушілік айыптауларын көтеруге тырысқанда, ол жинаған қолдауын жоғалтты және үш аптадан кейін мәселе Голдвиннің пайдасына шешілді. Кейін Мамулиан өзіне де шүкірлік етуге тырысты, бірақ Screen Directors Guild Премингерге ғана шүкірлік етуді мақұлдады. Режиссерлердің ауысуы Дэндридж үшін үлкен стресс болды, оның менеджерінің айтуынша, ол Премингермен болған қарым-қатынасын жүкті болғанда және ол аборт жасауын талап еткенде тоқтатқан. Режиссердің сөзіне сенсек, ол актрисамен қарым-қатынасын тоқтатқан, өйткені оған үйленгісі келмеді және оның тұрақсыз сезімдерімен күресуге дайын емес еді. Қалай болғанда да, Дэндридж бақытсыз болды және өзіне сенімсіздік сезімімен күресті, әсіресе режиссер оның ойынын сынағанда. Премингер стильді декорациялар мен әсем костюмдерге қарсы болды. "Сізде екі мың долларлық көйлектегі екі долларлық әйел бар", - деп ескертті ол Голдвинге. Ол сондай-ақ Превиннің симфония емес, джазға басымдық беретін оркестрлеуді жасауын қалады, бірақ продюсер фильмнің түпнұсқалық Бродвей қойылымына ең жақын болуын қалады. Ол режиссерге Стоктон маңындағы Венеция аралында пикник сахнасын түсіруге келісті, бірақ көбінесе Премингер өзінің шығармашылық инстинкттері шектелгенін сезінді. Ол тек түсірілім кезінде толық бақылауға ие болды, Голдвин фильм аяқталғаннан кейін оны өңдеуге мүмкіндік болмауы үшін мүмкіндігінше аз қосымша кадрларды түсірді. Негізгі түсірілім 1958 жылдың 16 желтоқсанында аяқталды. "Колумбия" компаниясының басшылары фильмге, әсіресе оның көңіл көтермейтін соңына наразы болды, және бірі Поргиге жол беру үшін оны өзгертуді ұсынды. Алайда Голдвин оны түпнұсқасына адал болуға бел буған, тіпті оны барлық жарнамаларда "музыкалық" емес, "америкалық халық операсы" деп сипаттауға талап етті.

A full cast dress rehearsal was scheduled for July 3, 1958, but slightly after 4:00 am, a fire destroyed all of the sets and costumes, at a loss of $2 million. Rumors that the blaze had been started by Black arsonists determined to shut down production immediately began to circulate. Goldwyn publicly denounced this rumor, although studio insiders were certain that the fire had been set deliberately. The production was placed on hiatus for six weeks to allow for reconstruction. During this period, director Mamoulian repeatedly clashed with the producer about every aspect of the film, leading Goldwyn to fire him. William Wyler was willing to step in if Goldwyn could postpone a few months, but the producer opted to replace Mamoulian with Otto Preminger, who had already started preparing both Anatomy of a Murder (1959) and Exodus (1960), but was willing to set them aside for the opportunity to helm Porgy and Bess. Mamoulian was incensed not only that he had been dismissed after eight months of pre production work, but that he had been replaced by Preminger, who had taken over Laura (1944) when Mamoulian had ignored all of Preminger's directives as producer of that film. Claiming Goldwyn had fired him for "frivolous, spiteful, or dictatorial reasons not pertinent to the director's skill or obligation," he brought his case to the Directors Guild of America, which notified all its members, including Preminger, that they could not enter into a contract with Goldwyn. This prompted the Producers Guild of America to become involved. They insisted Goldwyn had the right to change directors and was not in breach of contract because he had paid Mamoulian in full. When Mamoulian changed tactics and attempted to raise charges of discrimination against Preminger, he lost the support he had managed to gather, and after three weeks, the matter was resolved in favor of Goldwyn. Mamoulian later tried to get credit, but the Screen Directors Guild voted to give sole credit to Preminger. The change of directors was stressful for Dandridge who, according to her manager, had ended an affair with Preminger when she became pregnant and he insisted she have an abortion. According to the director, he had ended his relationship with the actress because he was neither willing to marry her nor deal with her unstable emotions. In any event, Dandridge was unhappy and lacked self assurance, especially when the director began to criticize her performance. Preminger objected to the stylized sets and elaborate costumes "You've got a two dollar whore in a two thousand dollar dress," he admonished Goldwyn. He also wanted Previn to provide orchestrations favoring jazz rather than symphony, but the producer wanted the film to look and sound as much like the original Broadway production he had admired as possible. He grudgingly agreed to allow the director to film the picnic sequence on Venice Island near Stockton, but for the most part, Preminger felt his creative instincts were stifled. Only in the area of actual filming did he exert complete control by shooting as little extra footage as possible so Goldwyn couldn't tamper with the film once it was completed. Principal photography ended on December 16, 1958. Columbia executives were unhappy with the film, particularly its downbeat ending, and one suggested it be changed to allow Porgy to walk. Goldwyn, however, was determined it be as faithful to its source, going so far as to insist it be described as an "American folk opera" rather than a "musical" in all advertising.

Театрлық көрменің

Columbia Pictures фильмді тарату құқығы үшін өткізілген бәсекеде жеңіске жетті, ал Голдвин жарнама мен көрсетілімдерге қатысты мақұлдау құқығын сақтап қалды. «Порги мен Бесс» 1959 жылғы 24 маусымда Нью-Йорктегі Уорнер театрында және 5 шілдеде Лос-Анджелестегі Carthay Circle театрында орын сақтау арқылы көрсетілді. Тамыз айының басында Атлантада көрсетілгеннен кейін, қара көрермендердің наразылығына байланысты көрсетілімі тоқтатылды. «Атланта Журналы» Голдвин өзінің фильмін цензуралағанын айтса да, Голдвин фильмді елдің басқа да аймақтарынан алып тартты. Тамыз айында фильм АҚШ-тағы ең табысты төртінші фильм болды. Қыркүйек және қазан айларында төртінші орында қалды, қарашада екінші орынға көтерілді, желтоқсанда алтыншы, ал 1960 жылғы қаңтарда бесінші орынға түсті. Жеті ай бойы кассада жоғары көрсеткіштерді көрсеткеніне қарамастан, АҚШ және Канадада 7 миллион долларлық өндіріс шығынының жартысын ғана қайтарып алды. Бұл Германияда субтитрлермен түпнұсқа тілінде көрсетілген алғашқы ағылшын тіліндегі мюзикл болды, бұл кезде дубляж стандартты тәжірибе болып саналды. Еуропада американдық мюзиклдер көбінесе жақсы қабылдалмаса да, бұл фильм Германия мен Швейцарияда сәтті болды.

Сыни қабылдау

Порги мен Бесс әртүрлі пікірлерге ие болды. The New York Times газетінің Босли Краузері «Америкалық музыкалық драмалардың ең әсерлісі экранға оның құндылықтарына лайықты түрде көшірілді және ұзақ күтудің орнын толтырды. Н. Ричард Нэш бейімдеме жасады, ал Отто Премингер үздіксіз мелодрамамен және адам сезімдерінің күшті қысымымен жарылатын сценарийді режиссерлік етті. Мырза Премингер, тығыз және тартымды режиссура арқылы, көрерменді әрдайым апатқа дайын күйде ұстап тұрады. Осы көркемдік түс пен драмалық қуат құрылымына, бұл керемет халық операсының ең жақсы орындалуы болуы мүмкін музыкалық көрініс қосылды. Андре Превиннің жетекшілігімен, музыка тамаша орындалып, әнделеді, хор тобынан ең әдемі әсерлер келеді. Әрине, бұл қойылымда кейбір кемшіліктер бар. Бірақ, көбінесе, бұл адам сезімдерімен және қуаныш пен қайғының әуендерімен толтырылған таңғажайып, қызықты және қозғалтатын фильм. Ол экранда да, сахнада да классикаға айналуға лайық». Time журналы «Porgy and Bess» музыкалық шоу ретінде орташа және кейде ғана табысқа жетеді; кино өнерінің ұлы туындысын жасауға жасалған әрекет ретінде, кейде ауыр сәтсіздікке ұшырайды. Сахнада шоудың тіпті жайсыз жерлерін де сүйкімді ететін жақын, қышып, сызып тұратын халықтық сипаты бар. Todd AO экранында Catfish Row футбол алаңындай кең аумақты алып жатыр, ал оқиға екінші қатардан көрінетін ойын сияқты жақын сезіледі. Актерлердің айтқандары мен әндері ондаған стереофондық динамиктерден қатты естіледі, сондықтан көрермен үнемі жанкүйерлер тобының ортасында тұтқындалғандай сезінеді. Голдвиннің «Порги» фильмінің ең жаман жағы – оның кинолық бірқалыптылығы. Фильм кино емес, опера сияқты. Дегенмен, шоуда жақсы жақтары бар. Сами Дэвис-младший, Чико Маркс-тың Харлемдік нұсқасына ұқсайды, ол «Спорттық өмір» рөлін керемет ақымақ етіп шығарады. Ән айту әдетте жақсы, әсіресе Перл Бейлидің күлкілі бөліктері мен Адель Аддисонның балладалары. Түсті фотосуреттер сүзгілерді қолдану арқылы ерекше жарқырақтық алады, бірақ уақыт өте келе көрермен суретті қара түсті көзілдірік арқылы көріп отыр деген сезімнен шаршауы мүмкін». Джеймс Болдуин өзінің «Catfish Row туралы» эссесінде жағымсыз пікір білдірді: «Грандиозды, ақымақ және өзін-өзі мақтаудың ескірген хош иісімен ауыр Голливуд Голдвин Премингердің «Порги мен Бесс» қойылымы Уорнер театрына кірді. Голливудтағы «Порги мен Бесс» қойылымы туралы ең қайғылы және ашулы нәрсе – мырза Отто Премингердің камера алдында көптеген дарынды адамдар бар, бірақ олармен не істеу керектігі туралы ешқандай түсінігі жоқ. Бұл оқиға, фильмдегі барлық басқа нәрсе сияқты, өте дәмсіз, өте көп, сондықтан телеграфпен берілген шарлар, қараңғы аспан, жел, дауыл туралы жаман әңгімелер және т.б. актерлерге ештеңе істеуге мүмкіндік бермейді». Болдуин ақ режиссердің қара актерлерді режиссерлік етуінің шынайылығына да сын көзбен қарады: «Ақ режиссер қара актерлерді режиссерлік етуге шақырылған жағдайда, бұл болжам өте сирек ерекшеліктермен ешқандай жарамдылықтан айырылады. Режиссер өзінің труппасы туралы ештеңе білмейтін болса, оларды тудырған өмір туралы ештеңе білмейді. Қара адамдар әлі күнге дейін ақ адамдарға шындықты айтпайды, ал ақ адамдар оны естігісі келмейді».

Porgy and Bess received mixed reviews. Bosley Crowther of The New York Times wrote the "most haunting of American musical dramas has been transmitted on the screen in a way that does justice to its values and almost compensates for the long wait N. Richard Nash has adapted and Otto Preminger has directed a script that fairly bursts with continuous melodrama and the pregnant pressure of human emotions at absolute peaks Mr. Preminger, with close and taut direction, keeps you keyed up for disaster all the time. To this structure of pictorial color and dramatic vitality, there is added a musical expression that is possibly the best this fine folk opera has ever had. Under André Previn's direction, the score is magnificently played and sung, with some of the most beautiful communication coming from the choral group To be sure, there are some flaws in this production But, for the most part, this is a stunning, exciting and moving film, packed with human emotions and cheerful and mournful melodies. It bids fair to be as much a classic on the screen as it is on the stage." Time observed "Porgy and Bess is only a moderate and intermittent success as a musical show; as an attempt to produce a great work of cinematic art, it is a sometimes ponderous failure On the stage the show has an intimate, itch and scratch it folksiness that makes even the dull spots endearing. On the colossal Todd AO screen, Catfish Row covers a territory that looks almost as big as a football field, and the action often feels about as intimate as a line play seen from the second tier. What the actors are saying or singing comes blaring out of a dozen stereophonic loudspeakers in such volume that the spectator almost continually feels trapped in the middle of a cheering section. The worst thing about Goldwyn's Porgy, though, is its cinematic monotony. The film is not so much a motion picture as a photographed opera Still, there are some good things about the show. Sammy Davis Jr., looking like an absurd Harlemization of Chico Marx, makes a wonderfully silly stinker out of Sportin' Life. The singing is generally good—particularly the comic bits by Pearl Bailey and the ballads by Adele Addison And the color photography gains a remarkable lushness through the use of filters, though in time the spectator may get tired of the sensation that he is watching the picture through amber colored sunglasses." James Baldwin gave a negative review in his essay "On Catfish Row": "Grandiose, foolish, and heavy with the stale perfume of self congratulation, the Hollywood Goldwyn Preminger production of Porgy and Bess lumbered into the Warner theater [T]he saddest and most infuriating thing about the Hollywood production of Porgy and Bess is that Mr. Otto Preminger has a great many gifted people in front of his camera and not the remotest notion of what to do with any of them This event, like everything else in the movie, is so tastelessly overdone, so heavily telegraphed—rolling chords, dark sky, wind, ominous talk about hurricane bells, etc.—that there is really nothing left for the actors to do." Baldwin was also critical of the sincerity of a white man directing black actors: "In the case of a white director called upon to direct a Negro cast, the supposition ceases—with very rare exceptions—to have any validity at all. The director cannot know anything about his company if he knows nothing about the life that produced them Black people still do not, by and large, tell white people the truth and white people still do not want to hear it."

Теледидар

Фильм 1967 жылғы 5 наурызда ABC телеарнасында жексенбі күні кешке бір рет ғана эфирге шықты (сол аптада "Бригадун" телеспектаклінің қайта көрсетілімі мен Хал Холбруктың "Марк Твен кешкісі" атты жеке көрсетілімі де болды!). Одан бері фильм желілік теледидарда толыққанды көрсетілген жоқ, бірақ американдық кино институтының кейбір арнайы бағдарламаларында оның үзінділері орын алды. Сонымен қатар, 1970-ші жылдары ол Лос-Анджелес жергілікті телеарнасы KTLA TV, 5-арнасында бірнеше рет көрсетілді – бұл станция Голдвин студиясының фильмдеріне қол жеткізе алатын тәуелсіз арна болды. Көп болжам бойынша, KTLA TV-дегідей, ABC телеарнасы үшін жасалған арнайы 35 мм-лік нұсқасы қолданылды.

Қол жеткізбеу

Голдвиннің авторлық құқықтарын жалға алу мерзімі 15 жылды құрады. Оның мерзімі біткеннен кейін, Гершвин мен Хейвард мұрагерлерінің рұқсатысыз фильмді көрсету мүмкін болмады, тіпті рұқсат алған жағдайда да, айтарлықтай өтемақы төленгеннен кейін ғана. Қайталама өтініштерге қарамастан, Гершвин мұражайы көрсетуге рұқсат бермей қойды. Фильмдердің түпнұсқалары "өте сирек" саналады және "жоғалған фильмдердің қасиетті қазынасы" деп аталды. Пираттық көшірмелері болғанымен, толыққанды, сапалы түпнұсқаның бар-жоғы көп уақыт бойы белгісіз болды. 2017 жылы Айра Гершвиннің музыкалық мұрасын басқарушы және орындаушысы Майкл Стрюнски The Hollywood Reporter басылымына Айра Гершвин мен оның әйелі Леонора фильмді "қоқыс" деп санағанын және Голдвинге шығудан кейін 20 жыл өткен соң қалған барлық фильмдерді жоюды бұйырғанын мәлімдеді, олардың осы құқығы болды. Алайда, Айра Гершвиннің көмекшісі Майкл Файнштейн мұндай оқиға болған жоқ деп жоққа шығарады. Фильмнің цифрлық нұсқасын АҚШ Конгресі кітапханасынан қарауға болады.

Марапаттар

Наградалар санаты Номинант(тар) Нәтижесі Академия сыйлығы Ең жақсы түсірілім, Түсті Леон Шэмрой Ең жақсы костюм дизайны, Түсті Ирен Шарафф Ең жақсы дыбыс Сэмюэл Голдвин студиясының дыбыс бөлімі (Гордон Э. Сойер, дыбыс режиссері); Тодд AO студиясының дыбыс бөлімі (Фред Хайнс, дыбыс режиссері) Ең жақсы музыка, фильмнің музыкалық қойылымы Андре Превин және Кен Дарби Алтын глобус сыйлығы Ең жақсы фильм – музыкалық жанрда Сэмюэл Голдвин Ең жақсы актер – музыкалық немесе комедиялық жанрда Сидни Пуатье Ең жақсы актриса – музыкалық немесе комедиялық жанрда Дороти Дэндридж Гремми сыйлығы Ең жақсы саундтрек альбомы немесе фильмнен түпнұсқа музыкалық жазба Андре Превин және Кен Дарби Лорел сыйлығы Ең жақсы музыкалық фильм Сэмюэл Голдвин Ең жақсы әйел музыкалық орындаушысы Перл Бейли Ең жақсы әйел музыкалық орындаушысы Дороти Дэндридж Ең жақсы ер адам музыкалық орындаушысы Сэмми Дэвис кіші Америка жазушылар гильдиясы сыйлығы Ең жақсы американдық музыкалық пьеса Н. Ричард Нэш

2011 жылы «Порги мен Бесс» АҚШ Конгресс кітапханасы тарапынан «мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызға ие» деп танылып, Ұлттық фильмдер тізіліміне енгізілді. Тізілім фильмнің өндіріс тарихын, «азаматтық құқықтар қозғалысы күш алып, көптеген афроамерикандық актерлер өте арсыз деп санаған рөлдерден бас тартқан» кезеңді атап өтті, бірақ уақыт өте келе ол «бір заманауи ғалымның 'көзге түспеген шедевр' деп есептелетінін» көрсетті.