Серджо Пигнедоли: Рим Католик Шіркеуінің көрнекті кардиналы
Sergio Pignedoli
Серджо Пигнедоли – көрнекті итальян кардиналы, Рим-католик шіркеуінің қайраткері. Папа Иоанн Павел I және II сайлау конклавтарына қатысты, пап тағына үміткер болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Серджо Пигнедоли (4 маусым 1910 – 15 маусым 1980) – Рим-католик шіркеуінің көрнекті итальяндық кардиналы және папалыққа басты үміткерлердің бірі. Милан архиепископы болған кезде Папа Павел VI-ның көмекші епискобы қызметін атқарды, ал 1973 жылдан 1980 жылға дейін христиан еместер жөніндегі хатшылықтың президенті болды. 1973 жылы кардинал дәрежесіне көтерілді. Кардинал ретінде Пигнедоли 1978 жылдың тамыз және қазан айларында өткен конклавтарда сайлаушылардың бірі болды, онда Папа Иоанн Павел I және Папа Иоанн Павел II сайланды. Көптеген адамдар оны осы екі конклавта да папабиль деп есептеді.
Sergio Pignedoli (4 June 1910 – 15 June 1980) was a prominent Italian Cardinal of the Roman Catholic Church and a top candidate for pope. He served as auxiliary bishop to Pope Paul VI when he was archbishop of Milan, and as President of the Secretariat for Non Christians from 1973 to 1980. He was elevated to the cardinalate in 1973. In his capacity of cardinal, Pignedoli was one of the electors in the conclaves of August and October 1978, which selected Pope John Paul I and Pope John Paul II respectively. He was considered by many as a papabile in both of those conclaves.
Жас шағы мен діни қызметі
Серджо Пигнедоли Фелина ди Реджио-Эмилияда дүниеге келді, Реджио-Эмилиядағы семинарияда оқыды, Милан католик университетінде (ол жерде ежелгі зерттеулер саласы бойынша докторлық дәрежесін алды), Паптық Латеран университетінде (теология бойынша докторлық дәрежесін алды) және Паптық Григориан университетінде (церковь тарихы бойынша магистр) 1933 жылғы 1 сәуірде дін қызметкері болып тағайындалды. Содан кейін 1934 жылға дейін Реджио-Эмилиядағы семинарияның проректоры болып қызмет етті, одан кейін Милан католик университетінің капелланы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, 1940 жылдан 1943 жылға дейін Пигнедоли теңіз күштерінің капелланы қызметін атқарды және Azione Cattolica мен итальяндық скауттарда капелландық қызметін жалғастырды. 1949 жылғы 5 қыркүйекте Монсеньор атағын алған ол 1950 жылғы қасиетті жылдың Орталық комитетінің хатшысы болды және: "Осы жылдың маңызды жаңалығы – сыңарлы және бейжай көрінетін әлемде мызғыма сенім ағыны бар екендігі" деп түсіндірді.
Born in Felina di Reggio Emilia, Sergio Pignedoli studied at the seminary in Reggio Emilia, the Catholic University of Milan (where he received a doctorate in ancient studies), the Pontifical Lateran University (obtaining a doctorate in theology), and the Pontifical Gregorian University (master's in ecclesiastical history) before being ordained a priest on 1 April 1933. He then served as vice rector of the seminary in Reggio Emilia until 1934, at which time he became a chaplain at the Catholic University of Milan. During World War II, from 1940 to 1943, Pignedoli served as a navy chaplain, and continued his work as a chaplain in Azione Cattolica and the Italian Boy Scouts. Named Monsignor on 5 September 1949, he was also the Secretary of the Central Committee for the 1950 Holy Year, on which he commented, "This year's great discovery is that in a world apparently skeptical and indifferent, there's a vigorous current of faith".
Епископтық қызмет
1950 жылы 22 желтоқсанда ол Иконияның титулярлық архиепискобы және Боливияға апостолдық нунциуі болып тағайындалды. Пигнедоли 1951 жылы 11 ақпанда кардинал Адеодато Джованни Пьяццадан епископтық киелену рәсімін алды, архиепископ Валерио Валери және епископ Бениамино Сокке осы рәсімде көмекшілер болды, бұл Сент-Пол-Сыртқысындағы базиликада өтті. Боливияда төрт жыл нунциу ретінде қызмет еткеннен кейін, 1954 жылы 19 қазанда ол Венесуэлаға нунциуі болып тағайындалды. 1955 жылы 15 сәуірде Миланның көмекші епископы болып тағайындалды және 1960 жылдың 23 қыркүйегіне дейін осы қызметте болды. Миланда қызмет еткен кезінде Пигнедоли Джованни Баттиста Монтинимен тығыз достық қарым-қатынас орнатты, бұл достық Монтинидің папалық орнына көтерілуіне дейін жалғасты. 1960 жылдан 1967 жылға дейін ол Батыс және Орталық Африкаға (1960-1964) және Канадаға (1964-1967) апостолдық делегаты қызметін атқарды. Пигнедоли сондай-ақ Екінші Ватикан кеңесіне (1962-1965) қатысты. Папа Пауль VI 1967 жылы 10 маусымда Пигнедолиді Халықтарды евангелизациялау жөніндегі Конгрегацияның хатшысы етіп тағайындады. 1973 жылы 5 наурыздағы консисторияда Пауль VI оны С. Джорджо ал Велаброның кардинал-диаконы етіп тағайындады. Келесі күні, 6 наурызда, ол христиан еместер жөніндегі хатшылықтың екінші президенті болды (кейіннен Папа Иоанн Павел II 1988 жылы 28 маусымда оны Дінаралық диалог жөніндегі понтификаттық кеңес деп атады). 1974 жылы 24 мамырда Батыс Африкаға сапары алдында кардинал Пигнедоли, монсеньор Верацаномен бірге А. С. Бхактиведанта Свами Прабхупадамен кездесті. Олар бір сағат бойы әлеуметтік талдау және миссионерлік қызмет туралы әңгімелесті. Сол жылы ол бенедиктин аббаты, Ремберт Вейкландқа хат жазып, монастырлық ордендерді дінаралық диалогта жетекші рөл атқаруға шақырды, себебі монастыризмнің түрлі діндерде болуы осы диалог үшін маңызды көпір болатын. Бұл кейіннен DIMMID (Dialogue Interreligieux Monastique – Монастырлық Дінаралық Диалог) құруға түрткі болды. Пигнедоли сондай-ақ Тендай буддизмінің ұлы ачарьясы және 20 ғасырдың ең көрнекті жапон буддистерінің бірі, Шочо Хагамимен тығыз достық қарым-қатынас орнатты, ол үш монотеистік діннің Азия тарапынан өзара құрметтеуін және келісімді дамытуда жетекші рөл атқарды. Рим-католик шіркеуінің беделді тұлғасы, кардинал Серджио Пигнедоли Папа Пауль VI-нің ең жақын одақтасы және сенімді адамы болды және оның орнын басуы күтілді. 1978 жылы Папа Пауль VI қайтыс болғаннан кейін Пигнедоли папа болуға басты үміткерлердің бірі болды. Ол әлемнің көптеген басылымдарында, соның ішінде Time және Newsweek журналдарында жарияланды. 1978 жылдың тамызында өткен конклавта прогрессивті кандидат Пигнедоли кардинал сайлаушылардың жартысына жуық дауысын алды. Оның басты қарсыласы Генуялық консервативті кардинал Джузеппе Сири болды, бірақ бұл екі аңызға айналған кардиналдың ешқайсысы көпшілік дауысқа қол жеткізе алмағандықтан, компромистік кандидат пайда болды және Альбино Лучиани Папа Иоанн Павел I болып сайланды. Пигнедоли тағы да папалық орнына бірінші болып үміткер болды, бірақ ақырында Польшадан Кароль Йозеф Войтила Иоанн Павел II папасы болып сайланды. Пигнедоли 70 жасында туған жері Реджио-Эмилияға барған кезінде өкпе эмболиясынан қайтыс болды.
On 22 December 1950, he was appointed Titular Archbishop of Iconium and Nuncio to Bolivia. Pignedoli received episcopal consecration on 11 February 1951 from Cardinal Adeodato Giovanni Piazza, OCD, with Archbishop Valerio Valeri and Bishop Beniamino Socche serving as co consecrators, in the Basilica of Saint Paul Outside the Walls. After serving as Nuncio to Bolivia for four years, he was named Nuncio to Venezuela on 19 October 1954. On 15 April 1955, he was named Auxiliary Bishop of Milan, where he remained until 23 September 1960; during his time in Milan, Pignedoli established a deep friendship with Giovanni Battista Montini that continued into the latter's rise to the papacy. From 1960 until 1967, he held the positions of Apostolic Delegate to Western and Central Africa (1960 1964) and to Canada (1964 1967). Pignedoli also attended the Second Vatican Council (1962 1965). Pope Paul VI appointed Pignedoli as Secretary of the Congregation for the Evangelization of Peoples on 10 June 1967. He was created Cardinal Deacon of S. Giorgio al Velabro by Paul VI in the consistory of 5 March 1973. On the following day, 6 March, he became the second President of the Secretariat for Non Christians (later renamed the Pontifical Council for Interreligious Dialogue by Pope John Paul II on 28 June 1988). On 24 May 1974, before his trip to West Africa, Cardinal Pignedoli joined by Monsignor Verrazano, met with A. C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada. Together they had an hour long dialogue about social analysis and outreach ministry. That same year, he wrote a letter to Benedictine Abbot Primate Rembert Weakland, in which he asked the monastic orders to take up a leading role in interreligious dialogue as the presence of monasticism in various religions provided an important bridge for this dialogue. This was the impetus for the later creation of the DIMMID (Dialogue Interreligieux Monastique Monastic Interreligious Dialogue). Pignedoli also established close friendships with Shōchō Hagami, a great acharya of Tendai Buddhism and one of the most prominent Japanese Buddhists of the 20th century, who played a leading role in promoting mutual respect and reconciliation among three monotheistic religions from an Asian side. A towering figure in the Roman Catholic Church, cardinal Sergio Pignedoli was Pope Paul VI closest ally and confidant, and was widely expected to succeed him. Following the death of Paul VI in 1978, Pignedoli was the leading contender to be elected pope. He was featured in numerous publications around the world, including on the covers of Time and Newsweek. In the August 1978 conclave, Pignedoli, the progressive candidate, received nearly half of the votes of the cardinal electors. His main opponent was the conservative cardinal Giuseppe Siri of Genova, though since both of these legendary cardinals were unable to obtain a majority, a compromise candidate emerged, and Albino Luciani was elected as Pope John Paul I. Thirty three days later, following the sudden death of John Paul I, a second conclave convened in October 1978. Pignedoli was again the leading contender for the papacy, but ultimately Karol Józef Wojtyła of Poland was elected as Pope John Paul II. Pignedoli died from a pulmonary embolism during a visit to his native Reggio Emilia, at age 70.
Қызықты деректер
1978 жылдың тамызында өткен конклав кезінде Пигнедоли Сикстин капелласындағы алтардың оң жағында отырды. Ол ағылшын және туған тілі итальян тілін еркін білген, ал француз тілінде түс көретінін айтқан.
During the conclave of August 1978, Pignedoli sat to the right of the altar in the Sistine Chapel. Fluent in English and his native Italian, he claimed to have dreamed in French.