Азия Минорындағы ерте христиан қауымдастығы: Лаодикея шіркеуі
Laodicean Church
Лаодикея қауымы: Азиядағы ерте христиандық қауымдастық. Апостол дәуірінде құрылған, Жанашу туралы кітабында айтылған жеті шіркеудің бірі. Өкініш туралы ескерту.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кіші Азиядағы алғашқы христиан қауымы
Early Christian community in Asia Minor
Лаодикия шіркеуі – ежелгі Лаодикия қаласында (Ликус өзенінің жағасында, Азияның Рим провинциясында және христиандықтың алғашқы орталықтарының бірі) құрылған христиан қауымы. Бұл шіркеу Апостол дәуірінде, христиан дінінің ең алғашқы кезеңінде құрылған және Жаңа өсиет кітабындағы Аяныс кітабында (Аян 3:14–22) аталып көрсетілген Азияның жеті шіркеуінің бірі ретінде ең жақсы танымал.
The Laodicean Church was a Christian community established in the ancient city of Laodicea (on the river Lycus, in the Roman province of Asia, and one of the early centers of Christianity). The church was established in the Apostolic Age, the earliest period of Christianity, and is probably best known for being one of the Seven churches of Asia addressed by name in the Book of Revelation (Rev. 3.14–22).
Исаның шәкірттері (Еврейлерге 13:3)
Жоханның Аян кітабында жазылған көрісінде, Мәсіх оған Кіші Азиядағы жеті шіркеуге хат жазуды бұйырады. Лаодикея шіркеуіне арналған хабар сот туралы, сонымен бірге тәубе етуге шақыруды қамтиды. Бұл болжамда көптеген метафоралар кездеседі.
In John's vision, recorded in the Book of Revelation, Christ instructs John to write a message to the seven churches of Asia Minor. The message to Laodicea is one of judgment with a call to repentance. The oracle contains a number of metaphors.
"Сен салқын не ыстық болсаң ғой" (Аян 3:15 - 16)
Дәстүрлі көзқарас бойынша, Лаодикиялықтар бейтараптылығы немесе ынта-жігердің жетіспеуі үшін сынға алынған (сондықтан "ылық"). Мұндағы бір мәселе – Мәсіхтің олардың «суық немесе ыстық» болуын қалауы екі жақтың да жақсы екенін білдіреді. Дәстүрлі көзқарас бойынша, «суық» теріс мағынада қарастырылған, себебі Иса оқырмандарының Оған құлшынып (ыстық) немесе толығымен бейтарап (суық) болуын қалайды, бірақ екі арада болмайды. Екі арадағы ұстаным діннің таза бейнесін бұрмалап, шіркеу және оның идеалдары туралы бұрыс түсініктер тудырады деп есептелді. Алайда, соңғы кездегі бір түсіндірме бойынша, бұл метафора қаланың сумен жабдықталуынан алынған, себебі жақын жердегі Иераполистегі ыстық бұлақтармен салыстырғанда, Лаодикиядағы су ылық болған, ал Колоссадағы су суық және таза болған. Археологиялық зерттеулер Лаодикияда, шамамен бес шақырым оңтүстікте орналасқан ыстық минералды бұлақтардан су тасымалдаған су құбыры болғандығын көрсетеді, ол қалаға жеткенге дейін жылынып кеткен болуы мүмкін (Лаодикия туралы толық мақаланы қараңыз). Лаодикия су құбырының суреті «ыстық» жақсы, ал «суық» жаман дегенді білдірмейді, керісінше, ыстық және суық судың екеуі де пайдалы, ал ылық су құсытутық әсер етеді. «Ақ киім» Лаодикиядағы мата саудасына сілтеме болуы мүмкін. Бұл қала аймақта өндірілген қара жүнмен танымал болған. Түсіндірушілер оны жақын қарым-қатынастың метафорасы және/немесе Мәсіхтің эсхатологиялық келуіне сілтеме ретінде қарастырады. Тамаққа шақыру тақырыбы Жаңа өсиетте де (мысалы, Той туралы параболада) және грек-рим дінінде де кездеседі. Сондай-ақ, түсіндірушілер Аян 3:20-нің Ескі өсиеттегі Сүлейменнің әніне жасалған Жаңа өсиеттегі жалғыз сілтеме екенін болжайды, бұл аятты Сүлейменнің әні 5:2-мен байланыстырады. «POxy 3693» сияқты әртүрлі папирустарда Сарапис сияқты құдайлармен кешкі асқа қатысуға шақырулар бар, бірақ олар белгілі бір тұлғалармен құдайдың ғибадатханасындағы тойларға қатысу үшін беріледі және құдайдың үйге келуін білдірмейді.
The traditional view has been that the Laodiceans were being criticized for their neutrality or lack of zeal (hence "lukewarm"). One problem with this is that Christ's desire that they be either “cold or hot” implies that both extremes are positive. The traditional view saw “cold” as a negative, the idea apparently being that Jesus either wants the readers to be either zealous (“hot”) for him or completely uncommitted (“cold”), but not middle of the road. A middle of the road stance was thought to pollute the pure representation of the faith and create misconceptions about the church and its ideals. However, a more recent interpretation has suggested that this metaphor has been drawn from the water supply of the city, which was lukewarm, in contrast to the hot springs at nearby Hierapolis and the cold, pure waters of Colossae. The archaeology shows that Laodicea had an aqueduct that probably carried water from hot mineral springs some five miles south, which would have become tepid before entering the city (see main Laodicea article). The imagery of the Laodicean aqueduct suggests not that "hot" is good and "cold" is bad, but that both hot and cold water are useful, whereas lukewarm water is emetic. The reference to the "white raiment" may refer to the cloth trade of Laodicea. The city was known for its black wool that was produced in the area. Commentators variously view it as a metaphor of intimate fellowship, and/or a reference to the eschatological parousia of Christ. The theme of divine invitations to eat are found both in the New Testament (e. g., the Parable of the Wedding Feast) and in Graeco Roman religion. Commentators have also suggested that Revelation 3:20 is the only New Testament reference to the Song of Solomon in the Old Testament, linking this verse with Song of Solomon 5:2. Various papyri, such as "POxy 3693", include invitations to attend a dinner with gods such as Sarapis, but these are issued by specified individuals to feasts at a temple of a god and do not suggest the visitation of the home by the divinity.
Кейінгі Лаудікия
Лаодикеяда б.з. 363-64 жылдары кеңес өткен, бірақ күні туралы пікір талас тудырып отыр. 451 жылы Халкидон кеңесі осы кеңестің қағидаларын бекітіп, оларды жалпыэкуменикалық мәртебеге көтерді. Қала Рим-католик шіркеуінің Лаодикеялық (Фригияда) титулдық орталығы болып табылады.
There was a Council in Laodicea, A. D. c. 363–64, although the date is disputed. The Council of Chalcedon in 451 approved the canon of this council, making these canon ecumenical. The city remains a titular see of the Roman Catholic Church, Laodicensis in Phrygia.