Кіріспе

Венесуэла президенті (1851–1855)

Хосе Грегорио Монагас (4 мамыр 1795 – 15 шілде 1858) – Венесуэла президенті болған (1851–1855) және Хосе Тадео Монагастың інісі.

Ерте өмір және білім

Генерал Хосе Грегорио Монагас 1795 жылы Венесуэланың Арагуа-де-Барселона қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Канар аралдарынан келген саудагер Франсиско Хосе Монагас, ал анасы Кохедес өңірінің тумасы Перфекта Бургос болды. Монагас әскери қызметін 1813 жылы, інісі Хосе Тадеомен бірге жас кезінде бастады.

Әскери науқандар

Венесуэланың азаттық соғысы кезінде Монагас испан королінің адалдарына қарсы бірнеше маңызды науқандарға қатысты, олардың арасында Хуан Доминго де Монтеверде және Хосе Томас Бовес болды. Карабобо шайқасындағы батыл қатысқаны үшін Венесуэланың тәуелсіздік қаһарманы Симон Боливар оны "Шығыстың бірінші найзасы" деп атады.

1851-1855: Президенттік

1851 жылы Жозе Грегорио Монагас өзінің ағасы Жозе Тадео Монагастан кейін Венесуэла президенті болды. Президенттік кезеңінде Монагас 1854 жылғы 24 наурызда қол қойылған жарлық арқылы Венесуэланы құлдықтан азат ел деп жариялады. Бұл шешім Федеративтік соғыстың басты себептерінің біріне айналды. Жозе Тадео мен Жозе Грегорио Монагас (1847–1858) екеуінің бірлескен билеуі көбінесе Монагас немесе Монагато династиясы деп аталады. Ол Жозе Тадеоның екінші мерзімінде Джулиан Кастро мен оның жақтастарының қолынан құлатылуымен аяқталды.

Жеке өмір

Хосе Грегорио Монагас 1851 жылдан 1855 жылға дейін Венесуэланың бірінші ханымы болған Клара Марреро де Монагасқа үйленген.

Өлім

Монагас өзінің өліп жатқанын бір күн бұрын білген, тыныс алуы қиын болды және тілі қорғасын түсті болды. Ол Маракайбоға қайта оралуды қалады, губернатор Серрано үш жергілікті дәрігерді (Томас Троконис, Франсиско Вальбуена және Хоакин Эстева) портта күтіп алуға бұйырды. Кеме келгенін көру үшін көптеген адамдар да портқа жиналды. Монагас кешкі сағат 5-те «Сефиро» кемесімен келді, оны ұлдары мен басқа адамдар есінен танылмағандықтан көтеріп әкелді. Дәрігерлер оның тек есінен танып қалғанын ойлап, портта қойылған креслоға отырғызды. Бірақ ол оңалып, есін жимай, сағат 17:15-те қайтыс болды. Дәрігерлер жасаған аутопсия және оның ұлдары мен жеке дәрігерінің куәліктері өлімнің себебін жедел энтерит екенін анықтады. Ол өлімінен кейін бір күні толық әскери салтанатпен жерленді, ал оның ұлы Хулио аза тұту сөз сөйледі. :257–259