Кіріспе
Маниправал (малаял: മണിപ്രവാളം, Манипралам) – Оңтүстік Үндістанның кейбір қолжазбаларында кездесетін макарон тілі. Бұл гибридтік тіл, әдетте Гранта жазуымен жазылады, ол санскрит лексикасы мен тамил морфосинтаксисін біріктіреді. Тіл ғалымдары Джованни Чьотти мен Марко Франческинидің айтуынша, тамил және санскрит тілдерінің араласуы ұзақ уақыт бойы қолжазбаларда және олардың колофондарында дәлелденген, бұл Манипраламның пайда болуына ықпал еткен болуы мүмкін. Алайда, 14 ғасырдағы санскрит еңбегі Лилатилакамда Манипралам дравид және санскрит тілдерінің бірігуі деп жазылған. Жалпы алғанда, бұл Орта тамил және санскрит тілдерінің бірігуі деп есептеледі. Он екінші ғасыр малаялам тарихында шешуші кезең ретінде сипатталған, онда ол әдеби өрнек құралы ретінде толыққанды қабылданды. Малаялам жазуының екі басты мектебі – паттю және манипралам, біріншісі тамил поэзиялық дәстүрлерінің, екіншісі санскриттің ықпалында болған. Сыртқы ережелеріне қарамастан, екі мектеп малаялам поэзиясының негізін құрады және бүгінгі күнге дейін оның стилін қалыптастыруда. Мани правалм сөзбе-сөз "ғаруі маржан" дегенді білдіреді, онда мани тамил тілінде "ғаруі", ал правалам санскрит тілінде "маржан" дегенді білдіреді. Бұл малаялам әдебиетінің және қазіргі заманғы малаялам жазуының дамуына үлкен үлес қосты. Керала ғалымдары Манипраламды аталған паттюден ажыратты, біріншісі санскриттің, екіншісі тамилдің күшті ықпалында болды. Манипралам дравид және санскрит тілдерін біріктіретін поэзия қолжазбаларында, сондай-ақ Оңтүстік Үндістанның эротикалық туындыларында қолданылған. 14 ғасырғы Лилатилакам мәтінінде Манипралам бхашья (тіл) ретінде сипатталған, онда "дравид және санскрит рубин мен маржан сияқты үйлесімді болуы керек, ешқандай келіспеушілік болмауы тиіс" делінген.
Manipravalam (Malayalam: മണിപ്രവാളം, ) is a macaronic language found in some manuscripts of South India. It is a hybrid language, typically written in the Grantha script, which combines Sanskrit lexicon and Tamil morpho syntax. According to language scholars Giovanni Ciotti and Marco Franceschini, the blending of Tamil and Sanskrit is evidenced in manuscripts and their colophons over a long period of time, and this ultimately may have contributed to the emergence of Manipravalam. However, the 14th century Sanskrit work Lilatilakam states that Manipravalam is a combination of Dravidian and Sanskrit. Generally, it is agreed that it was a combination of Middle Tamil and Sanskrit. The twelfth century has been described as a watershed moment in the history of Malayalam, where it was finally accepted as a vehicle for literary expression. The two dominant schools in Malayalam writing were the pattu and the manipravalam, the former being influenced by Tamil poetic traditions and the latter designated for Sanskrit influences. Despite their extraneous regulation, the two schools would come to dominate the edifice of Malayalam poetry that they continue to shape its style to this day. Mani pravalam literally means 'gem coral', with mani referring to gem in Tamil, and pravalam referring to coral in Sanskrit. It likely played a role in the growth of the Malayalam literature and Modern Malayalam script. The Kerala scholars distinguished Manipravalam from the aforementioned pattu, the former being significantly influenced by Sanskrit and the latter predominantly Tamil. Manipravalam has been used for poetry manuscripts that combine Dravidian and Sanskrit, as well as South Indian works on eroticism. The 14th century Lilatilakam text states Manipravalam to be a Bhashya (language) where "Dravida and Sanskrit should combine together like ruby and coral, without the least trace of any discord".
Малаял жазуына әсері
Маниправалам стилінің пайда болуы, онда Гранта жазуының әріптері дәстүрлі Ваттелтуту әріптерімен бірге болды, Керала халқына Грантаға негізделген Ārya eḻuttŭ жазуын қабылдауды жеңілдетіп, жаңа жазу жүйесін енгізуге мүмкіндік берді. Көзімен Ваṭṭеḻuttŭ қазіргі малаялам жазуымен толығымен ығыстырылды.