Мәңгілік меншік және 1915 жылғы фильм

Кіріспе

Жылжымайтын мүліктің мәңгілік меншік құқығы, 1915 жылғы фильм.

Mortmain (/'mɔːrtmeɪn/) – корпорация немесе заңды мекеменің жылжымайтын мүлікке мәңгі және иеліктен шығарылмайтын меншік құқығы; бұл термин көбінесе осы құқықтың тыйым салуы туралы сөз кезінде қолданылады. Тарихи тұрғыдан алғанда, жер иесі әдетте шіркеудің діни лауазым иесі болған. Бүгінгі күні мәңгілік меншік құқығына қатысты тыйымдар сақталған жағдайларда, бұл термин көбінесе заманауи компаниялар мен қайырымдылық қорларына қатысты қолданылады. Mortmain сөзі орта ғасырлық латын тіліндегі mortua manus, яғни "өлген қол" деген сөзден, ал одан кейін көне француз тіліндегі morte main (қазіргі француз тілінде mainmorte) арқылы келген.

Тарих

Орта ғасырларда Англия сияқты Батыс Еуропа елдерінде Рим-католик шіркеуі айтарлықтай жылжымайтын мүлікке ие болды. Шіркеу мен діни ордендердің әрқайсысы шіркеу жерін басқаратын лауазым иесінен (мысалы, аббат немесе епископ) бөлек заңды тұлға ретінде танылғандықтан, жер иеленушінің қайтысымен жойылмайды немесе мұрагерлікке өтпейді, себебі шіркеу мен діни ордендер өлмейді. Жер мәңгілікке берілді. Бұл феодалдық тәжірибеге қайшы келді, онда дворяндар патшадан қызметінің (әсіресе соғыстағы қызметінің) орнына жер алған. Уақыт өте келе шіркеу көптеген феодалдық мемлекеттерде үлкен үлес жерге ие болды, бұл шіркеу мен тәж арасындағы шиеленісті күшейтті. 1279 және 1290 жылдары король Эдуард I тұсында Мортменнің жарғылары қабылданды, олар шіркеудің мүлік иеленуіне шектеулер қойды. Алайда шіркеудің жерді иелену құқығына шектеулер бұрынғы жарғыларда да кездеседі, оның ішінде Магна Карта (1215) және Вестминстерлік ережелер (1259). Бұл ережелердің негізгі әсері – жер корпорацияға мәңгілікке өтуі үшін тәждің рұқсаты қажеттігі болды. Мекемелердің реакциясына мысал ретінде Чертси аббаттығының кітабында «Мортмен деп аталатын осы жарғылардың бірінен кейін көп ұзамай» Суррейдегі Эш ауданында Роберт де Зате өзінің мал-жануарлары үшін жеткілікті жалпы жайылыммен жер иеленгені, ал Джеффри де Баксет пен оның інісі Уильямның… корпоративтік мортмен бүгінгі күні көптеген елдерде заңды. Адамның өз сенімдерін, ережелерін және келісімдерін жаңадан құрылған ұйымдарға немесе адамдар тобына енгізуде, әдетте мәңгілікке қарсы заңдар бар, олардың «өлген қолының» мысалы, 80 жылдан астам уақытқа созылуына жол бермейді, сондай-ақ Саундерс пен Вотье арасындағы сот шешіміндегі жалпы құқықтық ереже бар, ол барлық ересек бенефициарларға кез келген тарихи ережелерді күштен шығару үшін арнайы заңдық келісімдер жасауға мүмкіндік береді. Мәңгілікке қарсы ережеге қараңыз – әр ереже юрисдикцияға қарай өзгеше. Мортмен – заң тарихындағы маңызды тыйым, көптеген ерте сот практикасын түсіндіруге көмектеседі. Торнтон мен Хоу арасындағы сот шешімінде Джоанна Сауткоттың жазбаларын жариялауға арналған сенім қайырымдылық мақсатына, яғни «діннің дамуына» бағытталған деп танылды. Бұл шешім көбінесе қайырымдылықтың діннің дамуына бағытталғандығын анықтау үшін өте төмен шекті белгілейді деп есептеледі. Ол сенімді жасаған кезде мортменге қарсы заңдар күшінде болды және мұндай сенімнің жарамды болуы үшін қатаң, жоғары деңгейдегі талаптарды орындамағандықтан, салық салу және өмір сүруге қатысты ерекше жеңілдіктер алудың орнына жарамсыз деп танылды. Сенімді мортмен тыйымының жалпы аясында анықтау істің негізгі логикасын (ratio) құрайды.

During the Middle Ages in Western European countries such as England, the Roman Catholic Church acquired a substantial amount of real estate. As the Church and religious orders were each recognised as a legal person separate from the office holder who administered the Church land (such as the abbot or the bishop), the land would not escheat on the death of the holder, or pass by inheritance, as the Church and the religious orders would not die. The land was held in perpetuity. This was in contrast to feudal practice in which the nobility would hold land granted by the king in return for service, especially service in war. Over time, the Church gained a large share of land in many feudal states; this was a cause of increasing tension between the Church and the Crown. In 1279, and again in 1290, Statutes of Mortmain were enacted under King Edward I to impose limits on the Church's holding of property, although limits on the Church's power to hold land are also found in earlier statutes, including Magna Carta (1215) and the Provisions of Westminster (1259). The broad effect of these provisions was that the authorisation of the Crown was needed before the land could vest perpetually in a corporation. As an example of the response of the institutions, the chartulary of Chertsey Abbey records that "shortly after one of these statutes vulgarly called Mortmain" in Ash, Surrey, were held by Robert de Zathe with sufficient common pasture for his flocks and herds, while Geoffrey de Bacsete and his brother William had
Corporate mortmain is legal in most countries today. In a person's making of their own trusts, provisions and settlements, to newly proposed founded bodies or groups of persons, there are commonly still laws against perpetuities, preventing their "dead hand" from prevailing more than, for example, 80 years away and there is the common law rule in Saunders v Vautier enabling all of the adult beneficiaries to draw special legal agreements together to override any historic provisions. See rule against perpetuities—each rule varies by jurisdiction. Mortmain was a key underlying interdiction in legal history, contextualising much early case law. The decision of Thornton v Howe held that a trust for publishing the writings of Joanna Southcott was charitable, being for the "advancement of religion". This decision is often held up as setting the bar extremely low in determining whether a charity is for the advancement of religion. At the time of her trust making the statutes against mortmain were in force and having not met the narrow, high authority formalities for such a trust to be valid it was void, rather than imbuing it with special privileges in relation to taxation and viability. Identifying the trust within the general run of mortmain forbiddance shapes the case's reasoning (ratio).

Этимология

Уильям Блэкстон 1765 жылы былай деп жазды: "Сэр Эдвард Кок [осы] атаудың себебіне қатысты көптеген болжамдар келтіреді; бірақ оның бізге ұсынғандарынан гөрі, біреуі көбірек сенімді көрінеді: атап айтқанда, осы сатып алулар көбінесе діни ұйымдар тарапынан жасалғандықтан, олардың мүшелері (жарияланған) заң бойынша қайтыс болған адамдар саналғандықтан, олардың иелігіндегі жерді "in mortua manu" – [өлілер қолында] деп айту өте дұрыс болар еді."