Кіріспе

Генри Джеймстің 1895 жылы Лондонда алғаш сахналанған «Гай Домвиль» пьесасы. Премьералық көрсетілімнің соңында автор сахнада иілгенде, көрермендердің бір бөлігі оны ұялтты. Бұл сәтсіздік Джеймстің театрды бағындыруға жасаған тырабының соңына белгі берді. Ол баяндамалық шығармашылығына қайта оралып, 1895 жылғы 23 қаңтардағы жазбаларында мынадай есте қалған уәдені жазды: «Мен қайтадан өзімнің ескі қаламды қолымға аламын – барлық ескі, ұмытылмас еңбектерім мен қасиетті күрестерімнің қаламын. Өзіме бүгін одан артық ештеңе айтудың қажеті жоқ. Болашақ әлі де кең, толық және биік. Мен өмірімнің ең маңызды жұмысын енді міне, қазір атқара аламын. Және мен осылай істеймін».

Сюжеттің қысқаша мазмұны

Пьеса 1780-ші жылдардағы Англияда өтеді. Фрэнк Хамбер жесір миссис Певерелге үйлену ұсынады, ал оның ұлын Гай Домвилл оқытады. Тәрбиеші Домвилл католик священнігі болуға ниеттенген, бірақ ол өзінің әулетінің соңғы өкілі екенін біледі. Ол үйленіп, әулетін жалғастыруды өз міндеті санайды. Миссис Певерел Хамбердің ұсынысын қабылдамағанда, Фрэнк оның Домвиллге ғашық болуы мүмкін деп күдіктенеді. Кейін Гай Мэри Брейзерге үйленбегелі тұр, бірақ оның жүрегі лейтенант Джордж Раундқа жатады. Жағдайды түсінген соң, Гай үйленуден бас тартып, Мэри мен Джорджтың қашып кетуіне көмектеседі. Домвилл Фрэнк Хамбер мен миссис Певерелдің бір-біріне ғашық екенін байқайды және оларды біріктіреді. Ол бұрынғы жоспары бойынша дін қызметкері болады.

Туынды шығармалар

Гай Домвилльдің сәтсіздігін екі жақындағы әңгіме зерттейді: Колм Тойбиннің "Мастер" (2004) және Дэвид Лодждың "Автор, автор" (2004). Бұл оқиға Леон Эдельдің Джеймс туралы стандартты өмірбаянында да маңызды орын алады, әсіресе төртінші томдағы "Қиын жылдар: 1895–1901" еңбегінде.