Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1916 жылғы Китинг-Оуэн бала еңбегі туралы заң, сондай-ақ Уик заң жобасы деп белгілі, АҚШ Конгресі қабылдаған, бала еңбегін азайтуға бағытталған, бірақ қысқа мерзімді болған заңдық акті. Ол 14 жасқа дейінгі балаларды жұмысқа тартатын фабрикалардың, 16 жасқа дейінгі балаларды жұмысқа тартатын шахталардың және 14 жасқа дейінгі балалардың кешкі сағат 7:00-ден кейін немесе таңғы сағат 6:00-дан бұрын, немесе күніне сегіз сағаттан артық жұмыс істейтін кез келген мекеменің өнімдерін мемлекетаралық сауда арқылы сатуға тыйым салды. Заң жобасы алғаш рет қабылданбағаннан кейін, қайта қаралып, Конгреске қайта ұсынылып, соңында қабылданды. Бұл шараның негізі – мемлекетаралық сауданы реттеу құзыретін Конгреске беретін Конституцияның Коммерциялық тармағы болды. Заңда АҚШ Бас прокуроры, Сауда министрі және Еңбек министрі Заңға сәйкес бірыңғай ережелер мен регламенттерді жариялау үшін бірлескен комиссия құруы керектігі көрсетілді. Заңды орындау үшін Еңбек министрі саудаға тауар өндіретін жұмыс орындарын тексеру үшін инспекторларды тағайындайтын болды. Инспекторларға ескертпестен тексеру жүргізуге және нысанға толық қолжетімділік алуға құқық берілді. Осы Заңды бұзған немесе жалған мәлімдеме берген кез келген адам айыппұл төлеуге және/немесе түрмеге қамалуға жазаланатын болды. Заң жобасы оның бастамашылары Эдвард Китинг пен Роберт Латем Оуэннің құрметіне аталды. Александр МакКелвей мен Ұлттық бала еңбегі комитетінің (NCLC) жұмысының нәтижесінде, 1916 жылы президент Вудро Вильсон оған қол қойды, ол заңның қабылдануы үшін белсенді түрде лоббилеу жұмыстарын жүргізді және ол 1917 жылдың 1 қыркүйегінде күшіне енді. Алайда, тоғыз айдан кейін, Хаммер мен Дагенхарт ісінде (Hammer v. Dagenhart, 247 U. S. 251 (1918)) АҚШ Жоғарғы Соты оны конституциялық емес деп шешті (Лохнер дәуірін де қараңыз).
The Keating–Owen Child Labor Act of 1916, also known as Wick's Bill, was a short lived statute enacted by the U. S. Congress which sought to reduce child labor. It did so by prohibiting the sale in interstate commerce of goods produced by factories that employed children under 14, mines that employed children younger than 16, and any facility where children under 14 worked after 7:00 p. m. or before 6:00 a. m. or more than eight hours daily. After its original failure to be enacted, the bill was revised and re introduced to Congress, where it was finally accepted. The basis for the action was the Commerce Clause, a constitutional clause giving Congress the task of regulating interstate commerce. The Act specified that the U. S. Attorney General, the Secretary of Commerce, and the Secretary of Labor would convene a board to publish from time to time uniform rules and regulations to comply with the Act. To enforce the Act, the Secretary of Labor would assign inspectors to perform inspections of workplaces that produce goods for commerce. The inspectors would have the authority to make unannounced visits and would be given full access to the facility in question. Anyone found in violation of this Act or who gave false evidence would be subject to fines and/or imprisonment. The bill was named for its sponsors: Edward Keating and Robert Latham Owen. The work of Alexander McKelway and the National Child Labor Committee (NCLC), it was signed into law in 1916 by President Woodrow Wilson, who had lobbied heavily for its passage, and went into effect on September 1, 1917. However, nine months later, in Hammer v. Dagenhart, 247 U. S. 251 (1918), it was ruled unconstitutional by the Supreme Court of the United States (see also Lochner era).