Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Прототиптік жорықшы ұшақ
Prototype fighter aircraft
Vultee XP-54 Swoose Goose – Vultee Aircraft Company компаниясы АҚШ Әскери Әуе күштері (USAAF) үшін салған прототиптік жорықшы ұшақ.
The Vultee XP 54 Swoose Goose was a prototype fighter built by the Vultee Aircraft Company for the United States Army Air Forces (USAAF).
Жобалау және әзірлеу
Vultee компаниясы АҚШ Әскери Әуе Корпусының R40C сұранысына жауап ретінде ұсыныс енгізді. Vultee дизайны Curtiss XP 55 Ascender және Northrop XP 56 Black Bullet ұшақтарын жеңіп, бәсекеде жеңіске жетті. Vultee бұл модельді 84 деп атады, ол олардың бұрынғы 78 модельінің жалғасы болды. Алдын ала инженерлік және жел тоннеліндегі сынақтарды аяқтағаннан кейін 1941 жылдың 8 қаңтарында прототипке келісімшарт жасалды. 1942 жылдың 17 наурызында екінші прототипке тапсырыс берілді. Дизайн радикалды болғанымен, өнімділігі қанағаттандырмайтын болды және жоба тоқтатылды. XP 54 ұшағының фюзеляжінің артқы бөлігінде итеруші қозғалтқыш орналастырылған. Құйрығы екі орташа қанат тірегінің арасында, олардың арасында 3,66 метрлік (12 фут) винтпен артқа орнатылған. Дизайнға NACA әзірлеген «құбырлы қанат бөлігі» кірді, бұл инверттік қанатқа салқындату радиаторларын және интеркулерлерді орнатуға мүмкіндік беруі керек еді. Pratt & Whitney X 1800 қозғалтқышы күштік қондырғы ретінде ұсынылған, бірақ оның дамуы тоқтатылғаннан кейін сұйық салқындатылатын Lycoming XH 2470 қозғалтқышымен ауыстырылды. 1941 жылдың қыркүйегінде XP 54 миссиясы төмен биіктіктен жоғары биіктіктегі ұшқышсыз күйреуге өзгертілді. Осыған байланысты турбокомпрессор және ауыр броня қосылды, ал бос салмақ 8165 кг (18 000 фунт) дейін артты. XP 54 көптеген жағынан ерекше болды. Герметикалық кабинаға күрделі кіру жүйесі қажет болды: ұшқыштың орны жерден кабинаға кіру үшін лифт ретінде пайдаланылды. Ұшқыш орындықты электрмен төмен түсіріп, оған отырып, кабинаға көтерді. Герметизация жүйесі эвакуация процедурасын қиындатты, ұшқыштың және орындықтың винт айналымын болдырмау үшін төмен қарай шығарылуын қажет етті. Сондай-ақ, алдыңғы бөлігі тік жазықтықта үш градусқа жоғары және алты градусқа төмен қарай бұрылуға қабілетті болды. Алдыңғы бөлігінде екі 37 мм Т9 зеңбірегі бекітілген, ал екі .50 калибрлі пулеметі жылдамдатылатын бекіткіште орналастырылған. Зеңбіректер мен пулеметтердің қозғалысын арнайы компенсациялық нысана бақылап тұрды. Осылайша, ұшақтың ұшу бағытын өзгертпей зеңбірек траекториясын көтеруге болады. Үлкен алдыңғы бөлігі оған әзіл-қалжыңды «Александр жартылай аққу, жартылай қаз» әнінен шабыттанған «Swoose Goose» деген лақап атын берді: «Александр – қаз». Бұл ат ең көне сақталған B 17 ұшағымен де бөліседі.
Vultee submitted a proposal in response to U. S. Army Air Corps request R40C. The Vultee design won the competition, beating the Curtiss XP 55 Ascender and the Northrop XP 56 Black Bullet. Vultee designated it Model 84, a descendant of their earlier Model 78. After completing preliminary engineering and wind tunnel tests, a contract for a prototype was awarded on 8 January 1941. A second prototype was ordered on 17 March 1942. Although it appeared to be a radical design, performance was lackluster, and the project was canceled. The XP 54 was designed with a pusher engine in the aft part of the fuselage. The tail was mounted rearward between two mid wing booms, with the twelve foot propeller between them. The design included a "ducted wing section" developed by the NACA to potentially enable installation of cooling radiators and intercoolers in the inverted gull wing. The Pratt & Whitney X 1800 engine was proposed as the powerplant, but after its development was discontinued the liquid cooled Lycoming XH 2470 was substituted. In September 1941, the XP 54 mission was changed from low altitude to high altitude interception. Consequently, a turbo supercharger and heavier armor was added, and empty weight increased to 18,000 lb (5,200 to 8,200 kg). The XP 54 was unique in numerous ways. The pressurized cockpit required a complex entry system: the pilot's seat acted as an elevator for cockpit access from the ground. The pilot lowered the seat electrically, sat in it, and raised it into the cockpit. Bail out procedure was complicated by the pressurization system, necessitating a downward ejection of the pilot and seat to clear the propeller arc. Also, the nose section could pivot through the vertical, three degrees up and six degrees down. In the nose, two 37 mm T 9 cannon were in rigid mounts while two .50 cal machine guns were in movable mounts. Movement of the nose and machine guns was controlled by a special compensating gun sight. Thus, the cannon trajectory could be elevated without altering the flight attitude of the airplane. The large nose section gave rise to its whimsical nickname, the Swoose Goose, inspired by a song about Alexander who was half swan and half goose: "Alexander was a swoose." – a name shared with the oldest surviving B 17.
Пайдалану тарихы
41 1210 ұшағының алғашқы прототипі 1943 жылғы 15 қаңтарда сынаққа түсті. Сынақтар көрсеткендей, көрсеткіштері кепілдік берілген деңгейден айтарлықтай төмен болды. Сонымен қатар, XH 2470 қозғалтқышының әзірлемесі тоқтатылды. Allison V 3420 қозғалтқышын орнату мүмкін болғанымен, ол ұшақ конструкциясына маңызды өзгерістер енгізуді қажет етті. Күтілетін кешігулер мен шығындар өндіріс көлемін ұлғайту туралы мәселені қарастырмау шешіміне алып келді. Прототиптер Lycoming қозғалтқыштарындағы мәселелер мен қосалқы бөлшектердің жетіспеуіне дейін тәжірибелік бағдарламада пайдаланылды. Екінші прототип, 42 108994 (бірақ қателікпен 42 1211 деп боялған), эксперименталды GE турбокомпрессормен жабдықталды және бірінші прототиптің әдеуір уақыт бойы ұшуын қамтамасыз ету үшін "қосалқы бөлшектерге арналған ұшаққа" айналдырылмас бұрын он рет ұшты.
Flight tests of the first prototype, 41 1210, began on 15 January 1943. Trials showed performance to be substantially below guarantees. Simultaneously, development of the XH 2470 engine was discontinued. Although the Allison V 3420 engine could be substituted, that required substantial airframe changes. Projected delay and costs resulted in a decision to not consider production buys. The prototypes continued to be used in an experimental program until problems with the Lycoming engines and lack of spare parts caused termination. The second prototype, 42 108994 (but mistakenly painted as 42 1211) equipped with an experimental GE supercharger, made ten flights before it was relegated to a "parts plane" to keep the first prototype in the air.