Желгіш шыршысының бір түрі – Tetraclinis articulata
Tetraclinis
Тетраклинис – Мальта, Испания, Солтүстік Африкада өсетін мәңгі жасыл қызыл ағаш. Биологиялық сипаттамасы, таралу аймағы және туысқан түрлері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шыршалар туысы
Genus of conifers
Tetraclinis (сонымен қатар арар, араар немесе Сиктус ағашы деп те аталады) – кипарис тұқымдасы Cupressaceae-ге жататын мәңгі жасыл қызыл жемісті ағаштардың туысы, оған тек бір түрі енеді – Tetraclinis articulata, сонымен қатар Thuja articulata, сандарак, сандарак ағашы немесе Барбария туясы деп белгілі, және ол Батыс Жерорта теңізі аймағына эндемик.
Tetraclinis (also called arar, araar or Sictus tree) is a genus of evergreen coniferous trees in the cypress family Cupressaceae, containing only one species, Tetraclinis articulata, also known as Thuja articulata, sandarac, sandarac tree or Barbary thuja, endemic to the western Mediterranean region.
Таралуы және мекендейтін ортасы
Бұл Солтүстік-Батыс Африкаға, Марокко, Алжир және Тунис Атлас тауларында өсіп, Мальтадағы екі шағын, оқшауланған популяциясымен және Еуропадағы Испанияның оңтүстік-шығысындағы Картахена жанында таралған. Ол ыстық, құрғақ субтропиктік Жерорта теңізі климатында салыстырмалы түрде төмен биіктікте өседі.
It is native to northwestern Africa in the Atlas Mountains of Morocco, Algeria, and Tunisia, with two small outlying populations on Malta, and near Cartagena in southeast Spain in Europe. It grows at relatively low altitudes in a hot, dry subtropical Mediterranean climate.
Таксономия
Оның ең жақын туыстары - Платиклад, Микробиота және Калоцедрус, соңғысына ең жақын ұқсастығы бар. Ескі мәтіндерде кейде Thuja немесе Callitris деп қарастырылған, бірақ ол осы туыстармен одан азырақ байланысты. Бұл, тамырынан қайта өсіп (жаңарту арқылы) жаңа өркендер шығара алатын сирек қоныс теректерінің бірі, бұл өрттен және жануарлардың орташа деңгейде жайылуынан сақтануға бейімделуі. Ұзақ жылдар бойы қайта-қайта өсіп тұрған ескі ағаштардың тамырында ірі өспелер (бұршақтар) пайда болады, олар "лупиа" деп аталады. Цитрус ағашының ағашы, тарихта "тиин ағашы" деп те белгілі, әсіресе ағаш тамырының негізіндегі өспелерден жасалған декоративтік ағаш өңдеуге қолданылады. Ол ежелгі заманнан бері қолданылып келеді (θύον, цитрус), және Рим империясы кезінде құнды жиһаз жасау үшін пайдаланылды. Мароккодағы нарық тұрақсыз, ол өспелерге баса назар аударады және бұл түрдің кең ауқымда ағаш кесуіне әкеліп соқты. Бұл түрдің мал жайылымынан да қауіп бар, себебі мал жейтін биіктікке жетпес бұрын жаңа өркендер өліп қалуы мүмкін.
Its closest relatives are Platycladus, Microbiota, and Calocedrus, with the closest resemblance to the latter. In older texts, it was sometimes treated in Thuja or Callitris, but it is less closely related to those genera. It is one of only a small number of conifers able to coppice (regrow by sprouting from stumps), an adaptation to survive wildfire and moderate levels of browsing by animals. Old trees that have sprouted repeatedly over a long period form large burls at the base, known as lupias. citron wood, and historically also known as thyine wood, is used for decorative woodwork, particularly wood from burls at the base of the trunk. It has been used thus since antiquity (θύον, citrus), and was used to make valuable furniture in the time of the Roman Empire. The market in Morocco is unsustainable, focusing as it does on the burl, and has resulted in mass deforestation of the species. The species is also threatened by overgrazing, which can kill the coppice regrowth before it gets tall enough to be out of the reach of livestock.