Ха́мдан ісі: АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі және Женева конвенциялары

Кіріспе

2006 жылғы АҚШ Жоғарғы Сотының ісі – АҚШ азаматының Рамсфелдке қарсы қозғалған ісі, 548 U.S. 557 (2006), АҚШ Жоғарғы Сотының қарауына түскен іс. Сот Гуантанамодағы тұтқындарды соттау үшін Буш әкімшілігі құрған әскери комиссиялардың Әскери соттың бірыңғай кодексін (UCMJ) және АҚШ ратификациялаған Женева конвенцияларын бұзғанын анықтады.

Хамдан ісі бірнеше құқықтық мәселені көтеріп отыр: АҚШ Конгресі Жоғарғы Соттың айыпталушы жауынгердің ісін оның әскери комиссиясы өткенге дейін қарауын шектеуге қабілетті ме; атқарушы билік құрған арнайы әскери комиссиялар федералдық заңнаманы (оның ішінде UCMJ және шарттық міндеттемелерді) бұзды ма; және соттар Женева конвенцияларының ережелерін күшіне енгізе ала ма. 2006 жылғы 28 наурызда жазбаша аргументтер тыңдалғаннан кейін, 2006 жылғы 29 маусымда Сот 5–3 дауыспен шешім шығарды. Осы шешімге сәйкес, әкімшілікке осы әскери комиссияларды құруға конституциялық құқығы немесе Конгресс берген өкілеттік болған жоқ; мұндай өкілеттік болмаған жағдайда, әскери комиссиялар АҚШ-тың және соғыс заңдарының «жалпы қағидаларына» сәйкес болуы керек, оларға UCMJ және оған енгізілген Женева конвенциялары кіреді; ал Хамданның ісі екі заңнамалық актіде қарастырылған құқықтар мен рәсімдерді бұзғандықтан заңсыз деп танылды.

Өмірбаян

Арыз беруші – Салим Ахмед Хамдан, Йемен азаматы, Осама бен Ладеннің күзетшісі және жеке жүргізушісі қызметін атқарған. Хамдан бұрын Бен Ладеннің басқарып жүрген Ауғанстандағы ауыл шаруашылығы жобасында жұмыс істеген. 2001 жылдың күзінде Ауғанстанға жасалған шабуыл кезінде Хамданды әскери күштер қолға түсіріп, АҚШ-қа тапсырды. 2002 жылы АҚШ оны Кубадағы Гуантанамо тұтқын лагеріне жіберді. 2004 жылдың шілдесінде Хамданға терроризмге қатысқандығы айып тағылды, ал Буш әкімшілігі оны Қорғаныс министрлігінің 2002 жылғы 21 наурыздағы №1 әскери комиссия бұйрығына сәйкес құрылған әскери комиссия алдында соттауға дайындалды. Оған Әскери-теңіз күштерінің заң кеңесшісі LCDR Чарльз Д. Свифт қорғаушы ретінде тағайындалды, ол заңгерлер тобымен бірге АҚШ аудандық сотына Хамдан үшін хабеас корпус туралы өтініш берді, әскери комиссияның конституциялық еместігіне дау қойды және оған Женева конвенциясы мен АҚШ Әскери әділет кодексінде көзделген қорғау шараларының жетіспейтінін мәлімдеді. 2004 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының Хамди мен Рамсфельд ісі бойынша шешімінен кейін, тұтқындар өз қамауларын күдікке салуға хабеас корпус құқығы бар екені анықталды, Хамданға Combatant Status Review Tribunal алдында қайта қарау мүмкіндігі берілді. Ол АҚШ-тың оны жау жауынгері немесе қызығушылық тудыратын тұлға ретінде ұстауына құқылы екендігі анықталды. 2005 жылдың 15 шілдесінде Колумбия округінің апелляциялық сотының үш судьясы – А. Реймонд Рэндольф, Джон Робертс және Стивен Ф. Уильямс округтік соттың шешімін бірауыздан өзгертті. Шешімді жазған судья Рэндольф әскери комиссияның заңдылығына мынадай себептерді келтірді: Әскери комиссиялар Конгресс мақұлдағандықтан, жау жауынгерлерін соттауға құқылы форумдар болып табылады. Женева конвенциясы мемлекеттер арасындағы келісімшарт болғандықтан, ол жеке тұлғаларға құқықтар мен заңдық қорғау шараларын бермейді. Тіпті Женева конвенциясы АҚШ соттарында күшіне енсе де, ол Хамданға сол кезде көмектеспес еді, өйткені әл-Қаидаға қарсы соғыс екі ел арасындағы соғыс емес еді, ал Конвенция тек сот процедурасының белгілі бір стандартын – «компетентті сотты» ғана қамтамасыз етеді, тұтқын сотталуға тиіс юрисдикция туралы ештеңе айтпастан. Женева конвенциясының шарттарына сәйкес, әл-Қаида мен оның мүшелері оған кірмейді. Конгресс осындай әрекеттерді заңмен бекітті. АҚШ үкіметінің сот жүйесі Конвенцияны орындауға құқылы емес, демек Хамданның соғыс тұтқыны мәртебесі анықталғанша сотталуы мүмкін емес деген дәлелі жоққа шығарылды. Бұл өтінішті Хамданның атынан Джорджтаун университетінің құқық орталығынан Нил Катиал және АҚШ Әскери-теңіз күштерінің лейтенант-командирі Чарльз Свифт, Сиэтл университетінің құқық мектебінің түлегі жасады. Сиэтлдегі Perkins Coie заң фирмасы Хамданға қосымша заңдық кеңес берді. Бұл іс 2006 жылдың 28 наурызында сотта талқыланды. Катиал Хамданның атынан, ал АҚШ Бас прокуроры Пол Клемент үкіметтің атынан сөз сөйледі. Бас судья Робертс бұрын Колумбия округінің апелляциялық сотының үш судьялық алқасының құрамында осы іс бойынша шешім қабылдағандықтан, өзін істен шеттетіп алды. Сыншылар Антонин Скалияның өзін-өзі шеттетуін талап етті, өйткені ол ауызша дәлелдемелерді тыңдамай тұрып, істің шешімі туралы тиісіз пікірлер білдірген («Мен соғыста қолға түскен осы адамға толық қазылар алқасымен сот отырып, соттамаймын. Бұл ақымақтық»), бірақ ол олай істемеді. Жоғарғы Сот 2006 жылдың 29 маусымында шешімін жариялады. Сот Апелляциялық соттың шешімін өзгертіп, президент Джордж Бушқа соғыс қылмыстары бойынша арнайы соттар құруға құқығы жоқ екенін және арнайы әскери комиссияларды әскери сот заңдары мен Женева конвенциясына сәйкес заңсыз деп тапты.

The plaintiff was Salim Ahmed Hamdan, a citizen of Yemen who worked as a bodyguard and chauffeur for Osama bin Laden. Hamdan had formerly worked in Afghanistan on an agricultural project that Bin Laden had developed. Hamdan was captured by militia forces during the invasion of Afghanistan in the fall of 2001 and turned over to the United States. In 2002, he was sent by the U. S. to its new Guantanamo Bay detention camp at its naval base in Cuba. In July 2004, Hamdan was charged with conspiracy to commit terrorism, and the Bush administration made arrangements to try him before a military commission, established by the Department of Defense under Military Commission Order No. 1 of March 21, 2002. He was assigned a defense counsel, LCDR Charles D. Swift from the Navy JAG, who with a legal team filed a petition for Hamdan in US District Court for a writ of habeas corpus, challenging the constitutionality of the military commission, and saying that it lacked the protections required under the Geneva Conventions and United States Uniform Code of Military Justice. Following the U. S. Supreme Court ruling in Hamdi v. Rumsfeld (2004), which established that detainees had the right of habeas corpus to challenge their detention, Hamdan was granted a review before the Combatant Status Review Tribunal. It determined that he was eligible for detention by the United States as an enemy combatant or person of interest. On July 15, 2005, a United States Court of Appeals for the District of Columbia Circuit three judge panel: A. Raymond Randolph, John Roberts and Stephen F. Williams, unanimously reversed the decision of the District Court. Judge Randolph, who wrote the decision, cited the following reasons for the legality of the military commission:
Military commissions are legitimate forums to try enemy combatants because they have been approved by Congress. The Geneva Convention is a treaty between nations and as such it does not confer individual rights and remedies. Even if the Geneva Convention could be enforced in U. S. courts, it would not be of assistance to Hamdan at the time because the war against al Qaeda was not between two countries, and the Convention guarantees only a certain standard of judicial procedure—a "competent tribunal"—without speaking to the jurisdiction in which the prisoner must be tried. Under the terms of the Geneva Convention, al Qaeda and its members are not covered. Congress authorized such activity by statute. The judicial branch of the United States government cannot enforce the Convention, thus invalidating Hamdan's argument that he cannot be tried until after his prisoner of war status is determined. The petition was filed on behalf of Hamdan by Neal Katyal of Georgetown University Law Center and Lt. Commander Charles Swift of the U. S. Navy, an alumnus of Seattle University School of Law. The Seattle law firm Perkins Coie provided the additional legal counsel for Hamdan. The case was argued before the court on March 28, 2006. Katyal argued on behalf of Hamdan, and Paul Clement, the Solicitor General of the United States, argued on behalf of the government. Chief Justice Roberts recused himself because he had previously ruled on this case as part of the three judge panel on the United States Court of Appeals for the District of Columbia Circuit. Critics called for Justice Antonin Scalia to recuse himself, since he had made allegedly improper comments about the decision of the case prior to hearing oral arguments ("I'm not about to give this man who was captured in a war a full jury trial. I mean it's crazy") but he chose not to do so. The Supreme Court announced its decision on June 29, 2006. The Court reversed the ruling of the Court of Appeals, holding that President George W. Bush did not have authority to set up the war crimes tribunals and finding the special military commissions illegal under both military justice law and the Geneva Conventions.

Көпшілік бөлімдер

Энтони Кеннеди судьясы Стивенстің пікіріне бірнеше бөлім бойынша, көбінесе соттың экономдылығы қағидасы бойынша (яғни, әскери комиссиялардың негізі жоқ екені шешілді, істің басты мәселесі шешілді және соттың одан әрі тереңдеу қажеті болмады) қосылмағандықтан, аталған бөлімдерге көпшілік қолдау болмады. Осы бөлімдердің бірінде Стивенс әскери комиссиялардың қастандық қылмыстарын қарау құқығын қарастырды. Ол әскери комиссиялардың кез келген қылмысты қарауға құзыретті жалпы юрисдикциялық соттар емес екенін, сондай-ақ соттың дәстүрлі түрде соғыс заңын бұзушылықтарды әскери комиссиялар тек заңмен немесе бекітілген сот прецеденттерімен соғыс қылмыстары ретінде нақты анықталған жағдайларда ғана қарауы тиіс екенін айтты (қ. Квирин). Соңында, ол Женева конвенцияларында, бұрынғы Гаага конвенцияларында немесе Нюрнберг процесінде "қастандық" айыбын қарауға әскери комиссияларға заңдық негіз немесе сот прецеденттері жоқ екенін анықтады.

Келіспеушілерге жауап беру

Келіспеушіліктерге жиі кездесетіндей, Стивенстің пікірі келіспеушіліктердегі маңызды аргументтерге жауап берді. Мысалы:
Көпшілік пікір бойынша, Әділет министрі Скалияның юрисдикцияны жоятын заңға (1005e(1) бөлімі) қатысты аргументі, сол заңның күшке ену шарасымен (1005(h) бөлімі) ескерілмеген. Көпшілік пікір үкіметтің соғыс 2001 жылдың 11 қыркүйегінде басталды деген пікірі, Әділет министрі Томас соғыс 1996 жылы басталды деген аргументіне қарсы келеді деп мәлімдейді. Көпшілік пікірде Скалияның келіспеушілігінде сілтеме келтірілген Конгресс жазбасындағы мәтін Сенатор Линдси Грэм (R SC) және Джон Кил (R AZ) тарапынан заң қабылдағаннан кейін жазбаға қосылғаны және басқа тұлғаларға дұрыс емес цитаталар жатқызылғаны атап көрсетілген.

Брейердің келісімі

Брейер судьясы Кеннеди, Соутер және Гинзбург судьяларымен бірге бір беттік келісетін пікір жазды. Брейер комиссияларға міндетті түрде тыйым салынбайтынын, Конгресс оларды мақұлдаса, мәлімдеді:

Конгресс Президентке осы мәселеде сөз болып отырған сияқты әскери комиссияларды құруға қажетті заңнамалық өкілеттік берген жоқ. Президентке қажет деп санайтын өкілеттік алу үшін Конгреске қайта оралуға ешқандай кедергі жоқ. Егер, осы жағдайдағыдай, Конгреспен кеңесуге төтенше жағдай кедергі келтірмесе, соттың осы кеңесуді талап етуі біздің елдің қауіп-қатерге қарсы тұру қабілетін әлсіретпейді. Керісінше, бұл талап елдің демократиялық жолмен қалай күресу керектігін анықтау қабілетін күшейтеді. Конституция осы демократиялық құралдарға сенім артады. Біздің сот та солай істейді.

Кеннедидің келісімі

Сот судьясы Кеннеди ішінара келісетін пікір жазды, оған Сот судьялары Соутер, Гинзбург және Брейер I және II бөліктер бойынша қосылды. Кеннедидің келісімінің бірінші бөлімінде ол биліктердің бөлінуіне қатысты алаңдаушылығын білдіреді; атап айтқанда, бір тармақтың істің барлық элементтерін, соның ішінде қайта қарау және шағымдану жолдарын қалай бақылауға болатыны туралы. Екінші бөлімде әскери комиссиялардың процедуралары мен UCMJ-де белгіленген процедуралар арасындағы айырмашылықтар сипатталған (қазылар алқасының мүшелерінің саны аз, дәлелдердің басқа ережелері және т.б.). Бұл айырмашылықтар комиссиялардың әскери соттардың ережелері бойынша жұмыс істемейтінін көрсетеді және іске қатысқан әскери судьялардың бейтараптығына қатысты мәселелерді тудырады. Әділдік сақтау шараларының жоққа шығарылуы комиссияны Женева конвенциясында талап етілгендей, "құрылған сот" емес, сот органына айналдырады. Қорыта айтқанда, Кеннеди комиссияның Конгресс шегінен асып кеткенін жазды, бірақ Конгресс заңды өз қалауынша қайта жазуға құқылы. Үшінші және соңғы бөлімде Кеннедидің бірнеше ескертулері келтірілген. Ол сотталушының сот процесінің барлық кезеңінде болуы міндетті емес деп санайды. Бірінші хаттаманың 75-бабының қолданылуын қарастыруға қатысты тартыншақтық болуы керек, себебі АҚШ оған ешқашан қол қоймаған, демек ол міндетті емес. Кеннеди оның пікірі бойынша, сөз байласу туралы айыптаудың заңдылығын терең зерттеудің қажеті болмады дейді және шешімнің V бөлімінде көрсетілген комиссияның басқа шектеулерінің мәні туралы пікір білдірмейді.

Скалияның келіспеушілігі

Скалаиа юрисдикция мәселелеріне баса назар аударған, ал оған судьялар Томас және Алито қосылған қарсы пікір жазды. Скалия Соттың бұл істі қарау туралы шешімін «ашық қателік» деп атады. Оның бірінші аргументі Тұтқындарды ұстау туралы заңның (DTA) (2005 жылдың 30 желтоқсанында күшіне енген) «Гуантанамо шығанағында Қорғаныс министрлігі ұстаған шетелдік азаматтың атынан немесе оның иелігіндегі habeas corpus туралы өтінішті тыңдауға не қарауға ешбір сот, судья немесе төрелік судьяның құқығы жоқ» деген ережесіне негізделген. §1005(e)(1), 119 Stat. 2742. Скалияның пікірінше, бұл ереже Жоғарғы Соттың іс бойынша юрисдикциясын жоққа шығаруға жеткілікті, ал көпшіліктің §1005(h) ережесінің тиімділігін түсіндіруін «жалғандық» деп сипаттайды. Ол Bruner v. United States және басқа да істерге сілтеме жасайды, онда «күші жоқ істерде дереу күшіне енеді, егер заңдық резервация болмаса» делінген. Скалия DTA тілін түсіндіру кезінде көпшіліктің юрисдикцияны жоққа шығаратын заңға қатысты Жоғарғы Соттың бұрынғы шешімдерін елемегенін жазды, егер заңда олай болмайтыны нақты көрсетілмесе, ол күші жоқ істерге де қолданылады. Скалия көпшіліктің «өте әлсіз себептермен» осы түсіндірмеге келгенін мәлімдеді. Ол Сенаттағы пікір алмасуды келтіре отырып, заң қабылданғаннан кейін оның пікірін қолдайтын мәтін Конгресс жазбасына енгізілгенінің «ешқандай маңызы жоқ» деді. Ол сондай-ақ көпшілікті Президенттің қол қою туралы мәлімдемесін елемегендігі үшін айыптайды. Бұдан әрі, Гуантанамодан habeas corpus туралы өтініштерді қарауға юрисдикцияны кеңейту сот жүйесіне артық жүктеме салатынын күтеді. Сонымен қатар, Скалия бастапқы әскери соттың жеткіліксіздігі дәлелденбегенін айтады. Конституцияның тоқтату туралы ережесін қолдану мәселесінде Скалия Johnson v. Eisentrager ісіне назар аударады. Екінші маңызды аргументінде Скалияның пікірі бойынша, Хамдан сияқты АҚШ-тың аумақтық юрисдикциясынан тыс жерде ұсталған адамдар habeas corpus ордерін алуға құқығы жоқ. Ол «Hamdi v. Rumsfeld» ісіне сілтеме жасайды, онда Хамданның «КККК-нің теріс шешімінен кейін» «белгісіз мерзімге қамауда ұсталғаны» айтылады. Соңында, судья Скалия Сотты іс бойынша әділдік құқығын қабылдағаны үшін сынап, Schlesinger v. Councilman, 420 U. S. 738 (1975) ісіне ұқсастық жасайды. Бұл істе Жоғарғы Сот әскери соттың шешімі бойынша үкім шығарудан бас тартты, себебі ол жұмысын аяқтамаған еді; Скалия Кубадағы әскери комиссиялар Хамданға қатысты жұмысын әлі аяқтамағанын және сондықтан сот бақылауына жатпауы керек деп санайды. Hamdi v. Rumsfeld ісіндегі қарсы пікірін келтіре отырып, Томас соғыс кезінде Конституцияның үш тармағына берген рөлдерді қысқаша қайталайды. Ол Ex parte Quirin және Youngstown Sheet & Tube Co. v. Sawyer ісінде белгіленген негізде Президент Буштың Хамданды әскери комиссия алдында соттау туралы шешімі «Президентке қажетті және тиісті күш қолдануға рұқсат бергендіктен, үлкен құрметке лайық» деді. Томас көпшіліктің Хамданға қарсы айыптаудың заңдылығы күмәнді деген шешімімен келіспейді, өйткені ол «қайта ұсталған кезде ұсталған нақты әрекеті үшін емес, [қатысушы қарулы қақтығыстан] бұрын басталған «келісім» бойынша айыпталды». Ол көпшілікті атқарушы биліктің шешімін қайталап, соттың келіспеушілігі «оның негізсіз мәлімдемелерінен азғана ғана» негізделген және «соғыс кезінде соттардың дәстүрлі шектеулі рөлінен бұрын-соңды болмаған ауытқу және атқарушы билікке орынсыз араласу» болып табылады деп айыптап, сынға алды. Томас сондай-ақ AUMF күшіне енген күн соғыстың басталуы болды деген көпшіліктің пікірімен келіспейді, 1996 жылдың тамызында Осама бен Ладеннің джихад жариялауын соғыс жариялау деп қарастыруға болады деп ұсынады. Осы тұрғыдан алғанда, Конгресс AUMF-ті қабылдау әл-Қайдамен қақтығыстың басталуын білдірмеді, керісінше, атқарушы билікке онымен күресу үшін күш қолдануды рұқсат етті. Сонымен қатар, Томас «табиғаты жағынан икемді және эволюциялық» соғыс заңына сәйкес, соғыс соттарына өздерінің юрисдикциясында белгілі бір дәрежеде еркіндік беріледі деп жазды. Басқаша ойлағанда, көпшілік атқарушы және әскери қолбасшылардың үкімін дұрыс қабылдамады. Соттың Rapanos v. United States ісіндегі соңғы шешімін еске түсіріп, Томас кейбір күмәнмен атап өткендей, сот төрешілері «соғыс уақытында бас қолбасшының шешімдерін елемеген» болса да, олар агенттіктің «дауылды суарнаның АҚШ суларының саласы екендігі туралы өте қисынсыз қорытындысын қолдауда» инженерлер корпусының шешіміне сүйенуге дайын болды. Ол «Мұнда дауылды суарналарынан гөрі әлдеқайда маңызды мәселелер бар екенін айту артық». Томас сондай-ақ көпшіліктің тіпті егер үкімет Хамданды әскери комиссиямен қарастырылатын қылмыспен айыптаған болса да, комиссияның UCMJ шарттарына және 1949 жылы қол қойылған төрт Женева конвенциясына сәйкес келмегендігіне байланысты іс жүргізуге құқығы жоқ деген шешімімен келіспейді. Ол әскери комиссиялардың юрисдикциясы заңмен белгіленбегенін, керісінше, «оны шақыруға себеп болған қажеттілікке бейімделгенін» қайта басалады. Томас Соттың UCMJ-ның 36-бабы Конгрестің атқарушы биліктің құзыретін шектеу әрекеті деген қорытындысы «UCMJ-ның мәтіні мен құрылымына қайшы» және Соттың бұрынғы шешімдерімен де үйлеспейді деп мәлімдеді. Хамданның Женева конвенциясына қатысты талаптарына қатысты Томас Johnson v. Eisentrager ісіндегі Соттың шешіміне сілтеме жасайды, онда көпшілік жауап берушілердің Женева конвенциясының ешқандай ережесі оларды соғыс қылмыстары үшін қудалаудан немесе жазалаудан қорғамайтынын айтты. Бұдан әрі, егер Хамданның Common Article 3 бойынша талабы Eisentrager ісімен шектелуі мүмкін болса да, ол Президенттің Common Article 3 Женева конвенциясының әл-Қайда тұтқындарына қолданылмауы туралы Әділет министрлігінің шешімін қабылдағандығына байланысты оның мәні жоқ. Томас Соттың осы жағдайда Президенттің қарастырылып отырған ереже туралы түсінігіне «дерек беруі» міндетінің оның Бас қолбасшы ретіндегі өкілеттігімен әрекет етуімен байланысты одан да күшейе түсетінін мәлімдеді.

Justice Scalia wrote a dissenting opinion that focuses primarily on issues of jurisdiction, and was joined by Justices Thomas and Alito. Scalia calls the Court's conclusion to hear the case "patently erroneous". His first argument relies on the part of the Detainee Treatment Act (DTA) (effective December 30, 2005) that states "[N]o court, justice, or judge shall have jurisdiction to hear or consider an application for a writ of habeas corpus filed by or on behalf of an alien detained by the Department of Defense at Guantanamo Bay, Cuba." §1005(e)(1), 119 Stat. 2742. Scalia's opinion is that this clause suffices to deny the Supreme Court jurisdiction over the case, calling the majority's reading of the effectiveness provisions of §1005(h), a "mess". He cites Bruner v. United States and other cases granting "immediate effect in pending cases, absent an explicit statutory reservation". He wrote that in interpreting the language in the DTA, the majority ignored Supreme Court precedents which established that a statute excluding jurisdiction applies to pending cases unless it has clear language saying it does not. Scalia claimed that the majority had made this interpretation "for the flimsiest of reasons". He was referring to the majority's use of Senate floor debate records to bolster their interpretation, writing that it "makes no difference" that the language in support of his position was inserted into the Congressional Record after the law was voted upon. He also accuses the majority of ignoring the President's signing statement. Furthermore, he anticipates that expanding the jurisdictions able to hear writs of habeas corpus from Guantanamo Bay would create excessive load on the court system. In addition, Scalia states that the original military tribunal was not shown to be inadequate. Regarding the application of the Suspension Clause of the Constitution, Scalia points to Johnson v. Eisentrager. In its second major argument, Scalia's opinion argues that petitioners such as Hamdan held outside the territorial jurisdiction of the United States lack the right to the writ of habeas corpus. He points in a footnote to Hamdi v. Rumsfeld, under which he claims Hamdan "is already subject to indefinite detention" "after an adverse determination by his CSRT". Finally, Justice Scalia chastises the Court for taking equity jurisdiction of the case and draws an analogy with Schlesinger v. Councilman, 420 U. S. 738 (1975). In that case, the Supreme Court declined passing judgment on the decision of a military court martial before it finished its work; Scalia argues that likewise, the military commissions in Cuba have not yet ended their work regarding Hamdan and therefore should not be subject to judicial oversight. Citing his dissent in Hamdi v. Rumsfeld, Thomas briefly reprised the roles granted by the Constitution to the three different branches in time of war. He argued that under the framework established in Ex parte Quirin and Youngstown Sheet & Tube Co. v. Sawyer, President Bush's decision to try Hamdan before a military commission "is entitled to a heavy measure of deference", inasmuch as Congress had authorized the President to use all necessary and appropriate force to prevent future acts of terrorism when it passed the Authorization for Use of Military Force. Thomas disagreed strongly with the plurality's determination that the legality of the charges against Hamdan are doubtful because he was charged "not with an overt act for which he was caught redhanded but with an 'agreement' the inception of which long predated the [relevant armed conflict]". He lambasted the plurality for second guessing the Executive's judgment, arguing that the Court's disagreement was based upon "little more than its unsupported assertions" and constituted "an unprecedented departure from the traditionally limited role of the courts with respect to war and an unwarranted intrusion on executive authority". Thomas further disagreed with the plurality's assumption that the date of the enactment of the AUMF constituted the start of war, suggesting that Osama bin Laden's declaration of jihad in August 1996 could be considered a declaration of war. Under this view, the enactment by Congress of the AUMF did not mark the beginning of the conflict with al Qaeda, but rather authorized the Executive to use force to combat it. Additionally, Thomas wrote that under the common law of war, which is "flexible and evolutionary in nature", war courts are permitted a degree of latitude in their jurisdiction. In holding otherwise, the plurality failed to properly defer to the judgment of the Executive and military commanders. Referring to the Court's recent decision in Rapanos v. United States, Thomas noted with some incredulity that while the Justices in the instant decision "disregard[ed] the commander in chief's wartime decisions", they had no trouble deferring to the judgment of the Corps of Engineers in upholding the agency's "wildly implausible conclusion that a storm drain is a tributary of the waters of the United States". He added that "It goes without saying that there is much more at stake here than storm drains." Thomas likewise disagreed with the plurality's holding that even if the government had charged Hamdan with a crime that was clearly cognizable by military commission, the commission would still lack power to proceed because it does not comply with the terms of the UCMJ and the four Geneva Conventions signed in 1949. He again emphasized that the jurisdiction of military commissions is not prescribed by statute but is rather "adapted in each instance to the need that called it forth". Thomas argued that the Court's conclusion that Article 36 of the UCMJ amounts to an attempt by Congress to curb the Executive's power is "contrary to the text and structure of the UCMJ" and also inconsistent with prior decisions of the Court. Addressing Hamdan's claims under the Geneva Convention, Thomas argued that these are foreclosed by the Court's holding in Johnson v. Eisentrager, where the majority noted that the respondents could not assert "that anything in the Geneva Convention makes them immune from prosecution or punishment for war crimes". Further, even if Hamdan's claim under Common Article 3 was not foreclosed by Eisentrager, it is nevertheless meritless insofar as the President has accepted the determination of the Department of Justice that Common Article 3 of Geneva does not extend to al Qaeda detainees. Thomas asserted that the Court's duty in this instance to "defer to the President's understanding of the provision at issue" is made even more acute by the fact that he is acting pursuant to his authority as Commander in Chief.

Шешімге қатысты пікірлер

Сот шешімінің өтініш беруші Хамданға тигізген әсері – ол әлі де сотталуы мүмкін; алайда, оның соты әскери сот-қа немесе сот тәртібі сақталатын комиссияға ұқсас органға қарастырылуы керек. 2006 жылғы Әскери Комиссиялар туралы заң Хамданның ісі сияқты істерді қай сот қарауы керек деген мәселені қайта көтеруі мүмкін. АҚШ Әділет министрлігі бірнеше федералды судьяларға және жүздеген тұтқындарға, шетелдік заңсыз жаугерлердің (немесе олардың мәртебесі анықталуға тиіс болса) хабеас корпусы туралы өтініштері аталған соттардың қарауына жатпайтынын хабарлады. Заңның қабылдануы және оған қол қоюы Президент Буштың әскери трибуналдарды пайдалану үшін Конгрестен нақты рұқсат алу ниетін іске асырады. Пресс-секретарь Тони Сноу Конгреске шағымдану жоспарын қайталады. Дегенмен, тіпті Сенаттағы республикашылдардың арасында да пікірлер қарама-қайшы болды. Сенаторлар Арлен Спектер және Линдси Грэм (соңғысы бұрынғы әскери прокурор) Конгресс трибуналдарды тез арада бекітуге тырысатынын айтты, ал ықпалды сенатор Джон Уорнер сақтықпен және ойластырылған жауап беруді ұсынды. 2006 жылдың 7 шілдесінде Қорғаныс министрі «Женева конвенциясының 3-баптарын Қорғаныс министрлігіндегі тұтқындарға қатысты қолдану» деген меморандум жариялады. Бұл 2006 жылдың 11 шілдесінде Буш әкімшілігінің Гуантанамодағы және АҚШ әскери күзетіндегі барлық тұтқындар Женева конвенциясына сәйкес гуманитарлық тұрғыдан қаралуға құқылы деген мәлімдемесінің негізі болуы мүмкін. Бұл жарияланым ЦРУ-дағы тұтқындарға қатысты емес сияқты және 3-бапты түсіндіру және «гуманитарлық қарау» анықтамасы бойынша түсініксіздіктер бар. Әлемнің басқа жерлеріндегі түрмелерде (мысалы, Баграм әуе базасы және «қара орындар») ұсталып отырған басқа тұтқындардың да Жоғарғы Соттың шешімін пайдаланып, өздеріне қатысты жағдайды шакуға тырысуы мүмкін екеніне белгілер болды. Олардың ойынша, Женева конвенциясы Хамданға қорғаныс бергендіктен, оның басқа да ережелері оларға да тиімді болуы мүмкін. Сарапшылар бұл аргументтің күші туралы әртүрлі пікір білдірді.

The impact of the decision on the petitioner, Hamdan, was that he can still be tried; however, his trial must be in a court, such as a military court martial, or possibly a commission that has court like protections. Shortly thereafter, the Military Commissions Act of 2006 may have raised again the issue of which court would hear cases such as Hamdan's. The U. S. Department of Justice has filed notice with several federal judges, and given notice to hundreds of detainees, that the habeas petitions of alien unlawful enemy combatants (or those whose status is to be determined) are not within the jurisdiction of those courts. The passage and signing of the Act follows through on President Bush's expressed intention to get explicit Congressional authorization to use military tribunals. Press Secretary Tony Snow echoed the plan to appeal to Congress. However, even among Senate Republicans, there were conflicting views. Senators Arlen Specter and Lindsey Graham (the latter a former military prosecutor) indicated Congress would work quickly to authorize tribunals, while influential Senator John Warner suggested a cautious and deliberative response. On July 7, 2006, the Secretary of Defense issued a memo "Application of Common Article 3 of the Geneva Conventions to the Treatment of Detainees in the Department of Defense". This may be the basis of a July 11, 2006, statement by the Bush administration that all detainees at Guantanamo Bay and in U. S. military custody everywhere are entitled to humane treatment under the Geneva Conventions. This declaration appears not to cover CIA detainees and is ambiguous with respect to the interpretation of Common Article 3 and the definition of "humane treatment". There were some indications that the other detainees being held at facilities throughout the world (e. g., Bagram Air Base and black sites), might use the Supreme Court's ruling to challenge their treatment. Their reasoning may be that since the Geneva Conventions afforded protection to Hamdan, its other protections might be effective for them as well. Commentators expressed mixed opinions about the strength of this argument.

Атқарушы билік теориясына әсері

Шешім атқару билігінің ауқымы және біртұтас атқару билігі теориясымен байланысты басқа да дауларға маңызды салдарлары болуы мүмкін. Атап айтқанда, ол Буш әкімшілігінің Ұлттық қауіпсіздік агенттігінің Шеткі барлау қызметі туралы заңда белгіленгендей, сот санкциясыз ішкі телефондарды тыңдауға қатысты құқықтық аргументтерін күштен шығаруы мүмкін.

Айыппұлдар алынып тасталды/жаңа айыппұлдар

2007 жылдың 5 маусымында Хамдан мен канадалық жас Омар Хадрға тағылған барлық айыптар алынып тасталды. Олардың ісін қараған әскери комиссиялар заңы Хамдан мен Хадрды соттауға құқық бермейтінін, себебі ол тек "заңсыз жау жауынгерлерін" соттауға ғана рұқсат беретінін мәлімдеді. Хамдан мен Хадрдың жауынгерлік статусын қарау трибуналдары, Гуантанамодағы барлық тұтқындар сияқты, оларды "жау жауынгерлері" деп мойындады. 2007 жылдың желтоқсан айында трибунал Хамданды "заңсыз жау жауынгері" деп шешім шығарды. 2008 жылдың тамызында әскери комиссия оны екі айыптың ең жеңілі үшін кінәлі деп тапты және 66 айға соттады, бірақ ол өткізген уақыт ескеріліп, мерзімі 5 жарым айға дейін қысқартылды. 2008 жылдың қарашасында АҚШ оны Йеменге жіберді, онда ол соңғы айын өткізді. Босатылғаннан кейін ол Санадағы отбасына қосылды. 2012 жылдың қазан айында АҚШ-тың Колумбия округінің апелляциялық соты Хамданның үкімін күштен шығарып, оны айыптан босатты.

Пентагон құжаттары

Қорғаныс министрлігінің Әскери комиссиясының №1 бұйрығы, 2002 жылғы 21 наурыз.