Екінші дүниежүзілік соғысындағы неміс әуе күштерінің авариялық истребитель бағдарламасы
Emergency Fighter Program
Екінші дүниежүзілік соғыста Германиядағы әскери ұшақтар конкурсы. Luftwaffe-тің «Төтенше Истребитель Бағдарламасы» – соңғы жылдарығы қажеттілік тудырған жоба.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германиядағы истребитель ұшақтарын жобалау бойынша жарыс. Төтенше жауынгерлер бағдарламасы (Jägernotprogramm) – Германия әуе күштерінің (Люфтваффе) 1944 жылғы 3 шілдедегі шешімімен құрылған, Германияның үшінші рейхіндегі ұшақ құрастыру компанияларына қатысты жоба. Бұл жоба 1944 жылдың соңында, Люфтваффе жоғары басшылығы одақтастардың бомбалау шабуылдарына қарсы күшті қорғаныс қажеттігін түсінген кезде пайда болды. Люфтваффе истребитель күштерінің басшысы Адольф Галланд сияқты маңызды тұлғалар бұл жобаға қарсы болғанымен, рейхмаршал Герман Герингтің қолдауымен жоба іске асырылды. Төтенше жауынгерлер бағдарламасының көптеген жобалары жобалау кезеңінен әрі дамытылмады.
Fighter aircraft design competition in Germany during WW2. The Emergency Fighter Program (Jägernotprogramm) was the program that resulted from a decision taken on July 3, 1944 by the Luftwaffe regarding the German aircraft manufacturing companies during the last year of the Third Reich. This project was one of the products of the latter part of 1944, when the Luftwaffe High Command saw that there was a dire need for a strong defense against Allied bombing raids. Although opposed by important figures such as Luftwaffe fighter force leader Adolf Galland, the project went ahead owing to the backing of Reichsmarschall Hermann Göring. Most of the designs of the Emergency Fighter Program never proceeded past the project stage.
Тарих
1944 жыл басталғанда АҚШ Әскери-әуе күштері мен RAF Бомбалау командасы бұрын-соңды көрілмеген ауқымда жаппай бомбалау шабуылдарын бастады. Стратегиялық мақсаттарды нысанаға алудан Луфтваффеге басымдық беруге көшкеннен кейін, 1944 жылдың ақпан айының соңындағы «Ұлы апта» кезінде Луфтваффе әуе күштері жеңіліске ұшырады. Бұл мәселені шешуге жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды, ал жазға қарай одақтас авиация Германияның көп бөлігінде еркін қимылдады. Мессершмитт Me 262 сол кезде пайдалануға кірісе бастады, ол одақтас ұшақтарынан жоғары өнімділік көрсетті, бірақ қымбатқа түсті және оны техникалық тұрғыдан жақсы күйде ұстау қиын болды. Бұл оңай құрастырылатын және арзан болатын, сондықтан кез келген мәселелерді ұшақты жай ғана жою арқылы шешуге болатын, қарапайым конструкция идеясына әкелді. Осыдан қорғанысқа арналған ұшқыштар/истребительдер өндірісіне көшудің бір бөлігі ретінде «Төтенше жағдай истребительдер бағдарламасы» пайда болды. Жаңа конструкцияларды ұсыну үшін бірнеше жаңа ұшақ жобалау конкурстары іске қосылды. Мессершмитт Me 262A истребительдерін шығару жалғасты, сондай-ақ Гитлердің жеке өтініші бойынша 1944 жылдың 23 мамырында, бағдарламаның 3 шілдеде жариялануына дейін Dornier Do 335 сияқты поршеньді қозғалтқыштармен жабдықталған жетілдірілген истребительдерді әзірлеу жұмыстары да жүргізілді. Поршеньді қозғалтқыштармен жабдықталған бомбалаушылардың жобалары тоқтатылды немесе жойылды, тек Arado Ar 234 сияқты реактивті бомбалаушылар өндірісте қала берді. Junkers Ju 287 және Heinkel He 343 сияқты жаңа реактивті бомбалаушылар соғыстың соңғы айларында төмен басымдықпен жүргізілді. Соғыстың соңына қарай ұшақтардың конструкциясында ұшқыштардың қауіпсіздігі мен жайлылығына көңіл бөлмеді, олар көбінесе фанатизммен жетелеуші Гитлер жастарынан құралды. Кейбір истребительдер, мысалы Heinkel P.1077 Julia, Blohm & Voss BV 40 және Arado E.381 Kleinstjäger – «ең кішкентай истребитель» ұшқышы ұшақты жатып ұшу режімінде басқаратын етіп жасалған. Ракеталық қозғалтқыштармен жабдықталған кейбір конструкциялар, нацилік пропаганданың айтуынша, «ұшақ пен снарядтың» қосындысы болды, ал экипажды ұшаққа алғаш рет вертикальды ұшыру, яғни ракета ұшыру жүйесі сияқты Bachem Ba 349 Natter ұшағында сынақтан өтті – бірақ оның алғашқы ұшуында сынақ пилоты қаза тапты. Сондай-ақ, бір рет қолданылған «Сондеркоманда Эльба» деп аталатын, әуе шабуылына бару тактикасына арналған «арнайы бөлімше» болды.
1944 began with massive bombing raids by the US Army Air Force and RAF Bomber Command on a unprecedented scale. With a shift of emphasis from targeting strategic targets to the destruction of the Luftwaffe, during the Big Week in late February 1944 the Luftwaffe fighter force was broken. Attempts to address this failed, and by the summer, Allied aircraft were roaming at will over most of Germany. The Messerschmitt Me 262, then about to enter service, had a clear performance advantage over the Allied aircraft but were expensive and difficult to keep operational. This led to the idea of a much simpler design which could be easily built and so inexpensive that any extensive problems would be addressed by simply disposing of the aircraft. This became the genesis of the Emergency Fighter Program as part of shifting production to defensive interceptor/fighters. A number of new aircraft design competition programmes were launched to provide new designs. Production of the Messerschmitt Me 262A fighter versions continued, as did the development of advanced piston engined fighters such as the Dornier Do 335 as per Hitler's personal request on May 23, 1944, before the July 3 announcement of the program. Bomber designs powered by piston engines were curtailed or cancelled, with only jet bombers such as the Arado Ar 234 allowed to continue in production. New jet bombers such as the Junkers Ju 287 and Heinkel He 343 were worked on fitfully as low priority projects in the last months of the war. Towards the end of the war the design of aircraft largely ignored the safety or comfort of the pilots, who would be mostly Hitler Youth motivated by fanaticism. Some of the fighters, such as the Heinkel P.1077 Julia, the Blohm & Voss BV 40 and the Arado E.381 Kleinstjäger – "smallest fighter" were designed with the pilot flying the aircraft in a prone position. Powered by rockets, certain designs were a blend of "aircraft and projectile" in the words of Nazi propaganda, with a vertical takeoff like a missile launch system attempted for the first time in a crewed aircraft, such as the Bachem Ba 349 Natter —in which the test pilot died in the first flight. and in one case of actual use, a "special detachment" unit dedicated to desperate aerial ramming tactics, known as Sonderkommando Elbe.
Халықтық ұшақ жобасы
1944 жылдың тамызында талап Volksjäger ("Халықтың истребителі") жобалау конкурсына әкелді, мақсаты – бір BMW 003 турбореактивті қозғалтқышымен жабдықталған, жеңіл, жоғары жылдамдықты истребитель/тұтқышты жасау, сондай-ақ минималды ресурстарды қолдана отырып, жылдам жаппай өндіріске шығару. Volksjäger бір рет қолдануға арналған, зақымдалған ұшақтар жөндеудің орнына тасталатын, ал оны планерлерде асығыс оқытылған ұшқыштар басқаратын болды. Германияның барлық ұшақ құрастыру компанияларының қатысқан қарбалас жобалау конкурсынан кейін Heinkel He 162 ұшағы таңдалды. Алғашқы прототипі 1944 жылдың желтоқсан айында ұшты. Халықтың истребителі бағдарламасына ұсынылған басқа жобалар, мысалы, Blohm & Voss P 211, ықтимал түде артық болған, бірақ оларға ешқандай шара қабылданбады.
In August 1944, a requirement led to the Volksjäger ("Peoples' Fighter") design competition, intended to create a lightweight high speed fighter/interceptor using a single BMW 003 turbojet engine, and intended for rapid mass production while using minimal resources. The Volksjäger was intended to be disposable, with damaged aircraft being discarded rather than repaired, and was to be flown by pilots hastily trained on gliders. After a hurried design competition involving almost all German aircraft companies Heinkel's He 162 was selected. The first prototype flew in December 1944. Other designs submitted to the Peoples' Fighter Programme, such as the Blohm & Voss P 211, were potentially superior but were never proceeded with.
Шағын ұшақ жобасы
1944 жылғы қарашада одан да қарапайым истребительге арналған бағдарлама басталды, ол Miniaturjägerprogramm ("Миниатюралық истребитель бағдарламасы") деп аталды. Мақсаты – стратегиялық материалдарды ең аз мөлшерде пайдалана отырып, өте кішкентай перехватчик жасау болатын. Ұшақтарды арзанға және көптеп өндіруге баса назар аударылды, осылайша олар одақтас бомбалаушыларын басып тастауға мүмкіндік берді. Бұл үшін Junkers Jumo 004 турбореактивті қозғалтқышын жасау қажет болды. Неміс ұшақ конструкторлары бұл жаңа жобаға "Халық истребителі" жобасына қарағанда аз қызығушылық танытты, себебі He 162 бағдарламасы елдің өндіріс қуатының қалған бөлігін пайдаланатын болады. Сонымен қатар, бәйге жарияланған кезде Argus пульсжеттерінің ұшу үшін қажетті төмен жылдамдықтарда жеткілікті қуат өндірмейтіні белгілі болды, сондықтан олар ұшқыштары бар ұшақтар үшін жарамсыз еді. Жобаға сүйрегіш ұшақтар, катапульттар немесе ракеталық күшейткіштер сияқты қосымша ұшыру схемаларын қосу қажет болғандықтан, бағдарламаның мақсаты жеңіліске ұшырайтын еді, өйткені күрделілік пен шығындар күрт артатын болар еді.
In November 1944 a programme for an even simpler fighter, the so called Miniaturjägerprogramm ("Miniature Fighter Program") was initiated. The aim was to produce a very small interceptor using the absolute minimum of strategic materials. Stress was laid on producing the aircraft cheaply and in large numbers so as to overwhelm the Allied bombers. needed to build a Junkers Jumo 004 turbojet. The various German aircraft designers showed less interest in this new enterprise than in the Peoples' Fighter Project, since the imminent He 162 program would use most of what was left of the country's production capacity. Furthermore, it was already well known by the time the competition was announced that, since they didn't produce enough power at low speeds for takeoff, the Argus pulsejets were unsuitable for crewed aircraft which would have to take off unassisted. Since additional launch schemes would have to be added to the project, such as towplanes, catapults or rocket boosters, the goal of the program would be defeated as complexity and expense would be far higher.
Басқа жобалар
1945 жылдың басында ОКЛ He 162 Volksjäger-ді алмастыру мақсатында тағы бір бағдарлама іске қосылды. Жаңа ұшақ болашақта B-29 Superfortress сияқты жоғары биіктіктегі қауіптермен күресу үшін артық өнімділікке ие болуы тиіс болды. Осы талапты қанағаттандыру үшін, жалғыз Heinkel HeS 011 турбореактивтік қозғалтқышы қолданылуы жоспарланған, одан барлығы 19 дана ғана жасалды және барлығы да сынақ-зерттеу жұмыстарына бағытталды. 1945 жылдың ақпан айына дейін Messerschmitt P.1110, Heinkel P.1078, Focke Wulf Ta 183, Blohm & Voss P 212, сондай-ақ бәйгедегі ресми жеңімпаз Junkers EF 128 жобалары ұсынылды. Соғыс аяқталған кезде осы жетілдірілген истребительдің тек Messerschmitt прототипі ғана құрыла бастады. Мессершмитт P.1101 прототипінің алғашқы нұсқасы соғыс аяқталғанда 80% дайын болды, одан кейін ол Америкаға апарылды, ал оның кейбір дизайндық идеялары Bell X-5 өзгермелі геометрияны зерттеу ұшағының негізі ретінде қолданылды.
At the beginning of 1945 a further programme was launched by the OKL in order to replace the He 162 Volksjäger. The new aircraft was intended to have superior performance in order to deal with future high altitude threats such as the B 29 Superfortress. To meet this requirement, power was to be a single Heinkel HeS 011 turbojet, of which only 19 examples were ever produced, and all allocated for development testing. The designs of the Messerschmitt P.1110, Heinkel P.1078, Focke Wulf Ta 183, Blohm & Voss P 212 as well as the official winner of the competition, the Junkers EF 128, were submitted by February 1945. Only the Messerschmitt prototype of this more advanced fighter had been started by the end of the war. The first prototype of the Messerschmitt P.1101 was 80% complete when captured at the end of the war, following which it was taken to America, with some of its design ideas used as the basis of the Bell X 5 variable geometry research aircraft.