Шизуичи Танака: Жапон армиясының генералы және Филиппиннің әскери губернаторы

Кіріспе

Жапон генералы Шизуичи Танака (田中静壱) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапон императорлық армиясының генералы және Филиппиннің жапон әскери губернаторы болған.

Ерте өмір және әскери қызмет

Танака Хиёго префектурасының Исай ауылында (қазіргі Тацуно қаласының бөлігі) дүниеге келген. Оның отбасы Акамацу Мицусукеден тегін шығарған және Эдо дәуірінде ауыл басшылары болып қызмет еткен. Танака 1907 жылы Жапон императорлық армия академиясының 19-шы сыныбын бітірген. Оның сыныптастарының бірі Масахару Хомма еді. 1916 жылы Армия штабының колледжінің 28-шы сыныбын үздік бітірген, жаяу әскерде маманданған. Армия стипендиясымен Англияға жіберілді, онда Оксфорд университетінде ағылшын әдебиеті мамандығы бойынша білім алды және Уильям Шекспирдің шығармаларын зерттеді. 1918 жылғы шілдеде Лондонның Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуына арналған жеңіс шеруында жапон әскерінің туын алып жүрді. 1922 жылы майор шеніне көтерілді. 1926 жылдың мамырында Мексикадағы жапон консулдығына әскери байланыс офицері болып тағайындалды. 1927 жылдың наурызында подполковник шеніне көтерілді, ал 1928 жылдың наурызынан бастап Жапон императорлық армиясы Бас штабының Солтүстік Америка бюросын басқарды. 1930 жылдың тамызында полковник шеніне көтеріліп, 1932 жылдың мамырына дейін IJA 2-ші жаяу әскер полкіне қолбасшылық етті. Содан кейін Танака Вашингтон қаласына әскери атташе болып жіберілді, онда АҚШ армиясының штаб бастығы болған Дуглас Макартурмен кездесті. 1934 жылдың мамырына дейін АҚШ-та қызмет етті. АҚШ және Ұлыбританиядағы ұзақ қызметінің және батысқа жақындығының нәтижесінде, Жапонияның әскерилену кезеңінде оның шенін көтеруден бас тартты. 1934 жылдың тамызынан 1935 жылдың тамызына дейін Танака Осакада орналасқан IJA 4-ші дивизиясының штаб бастығы болды. 1935 жылдың тамызында генерал-майор шеніне көтеріліп, Маньчжуриядағы гарнизондық күш ретінде IJA 5-ші жаяу әскер бригадасына қолбасшылық етті. Бір жылдан кейін Кемпейтайдың Бас басқарма директоры болды, ал бір жылдан кейін, 1937 жылдың тамызында Квантун жалға алынған аймақтағы Кемпейтай қолбасшысы болды. 1938 жылдың шілдесінде генерал-лейтенант, келесі айда Кемпейтайдің бас қолбасшысы болды.

Tanaka was born in Issai village, Hyōgo prefecture (now part of the city of Tatsuno) and was the younger son of a large landowner. His family claim descent from Akamatsu Mitsusuke, and served as village heads during the Edo period. Tanaka graduated from the 19th class of the Imperial Japanese Army Academy in 1907. One of his classmates was Masaharu Homma. He graduated with honors 28th class of the Army Staff College in 1916, specializing in infantry, and was sent on an Army scholarship to England, where he earned a degree in English literature at Oxford University where he studied the works of William Shakespeare. He was the flag bearer for the Japanese troops in London's victory parade at the end of World War I in July 1918. He was promoted to major in 1922. In May 1926, he was assigned as military liaison to the Japanese consulate in Mexico. He was promoted to lieutenant colonel in March 1927, and from March 1928 headed the North American Bureau within the Imperial Japanese Army General Staff. Promoted to colonel in August 1930, he was assigned command of the IJA 2nd Infantry Regiment until May 1932. Tanaka was subsequently posted as a military attaché to Washington D. C., where he met Douglas MacArthur while MacArthur was Chief of Staff of the United States Army. He remained in the United States until May 1934. As a result of his long service in the United States and United Kingdom, and his openly pro western sentiments, he was passed over for promotions as Japan militarized. From August 1934 to August 1935, Tanaka was Chief of Staff of the Osaka based IJA 4th Division. He was promoted to major general in August 1935 and was assigned command of the IJA 5th Infantry Brigade, which as a garrison force based in Manchukuo. A year later, he became director of the General Affairs department of the Kempeitai, and year after that, in August 1937, became commander of the Kempeitai in the Kwantung Leased Territory. He was promoted to lieutenant general in July 1938 and commander of the Kemptai the following month.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылдың тамызында Танака IJA 13-ші дивизиясының командирі болып тағайындалды және келесі жылы Екінші Қытай-Жапон соғысы кезінде, әсіресе Ухань шайқасы мен Заоянг-Ичан шайқасында майдан шебінде шайқасты. 1940 жылы ол «Көктемнің нұры» орденінің «Ұлы кордонымен» және «Қасиетті қазына» орденінің «Ұлы кордонымен» марапатталды. 1940 жылдың қыркүйегінде ол Жапонияға қайтып келіп, Кемпейтайдың бастығы лауазымын қайтадан иеленді. Тынық мұхиты соғысы басталғаннан кейін, Пёрл-Харборға шабуылға қарсы болған Танака Шығыс округтік армиясына командир болып қайта тағайындалды. 1942 жылы Танака Филиппинге IJA 14-ші армиясының командирі ретінде жіберілді, содан кейін 1942 жылдың маусымынан 1943 жылдың мамырына дейін Филиппиннің әскери губернаторы болып қызмет етті. Алайда, 1943 жылдың наурыз айында безгектен емделу үшін ол Жапонияға оралуға мәжбүр болды. Ол ауруханада көп айлар өткізді, сол кезде Сейчо но Ие жаңа дініне өтті. 1943 жылдың қыркүйегінде ол толық генерал шеніне көтерілді. 1944 жылдың тамызында Армия штабының академиясының коменданты болып тағайындалды. 1945 жылдың наурыз айында ол Жапонның 12-ші аймақтық армиясының құрамындағы Шығыс округтік армиясын басқарды. Бұл армия көбінесе нашар даярланған резервшілерден, студенттерден және еріктілерден құралған «Үй күзетшілері» сияқты жасақтардан тұрды. Бұл Жапония империясының одақтас күштердің орталық Хонсюға қонуын тоқтатуға жасаған соңғы әрекеті болды. 1-ші императорлық гвардия дивизиясының іс-қимыл жасайтын командирі ретінде, майор Кенжи Хатанака және басқалар жоспарлаған 15 тамыз көтерілісіне оның қатысуы маңызды болды. Хатанака император сарайын басып алып, императордың Жапонияның капитуляциясы туралы хабарламасын таратуға жол бермеуді көздеді. Танакаға көтеріліске қосылу ұсынылғанда, ол бас тартты және кейіннен Шығыс округтік армияны көтеріліске қарсы жұмылдырды. Ол бірнеше телефон соққаннан кейін, әскерге сарайды қорғауға бұйрық берді, содан өзі сарайға барып, Хатанака мен басқа да қастандықшыларды айыптады. «15 тамыздағы оқиғаның батыры» деп аталғанына және төңкеріске ұмтылуды тоқтатуға жалғыз өзі жауапты болғанына қарамастан, Танака одақтастардың бомбалауынан Токиоға (өзінің құзыретіндегі қала) келтірілген зиян үшін өзін кінәлі сезінді. 19 наурызда тағайындалғаннан бері ол Мейдзи ғибадатханасына, император сарайына және басқа да маңызды орындарға зиян келтіруді болдырмағандықтан үш рет отставкаға кетуге тырысты, бірақ оның отставкасы қабылданбады. Жапонияның капитуляциясы кезінде Танака өзінің бағыныштыларына бөлімдерінің туларын жоюды, бірақ өзін-өзі өлтіруді емес, полк туларын өртеу жеткілікті екенін және ол барлық әскерлері үшін толық жауапкершілікті өз мойнына алуға ниеттенгенін айтты. 24 тамызда Токиодағы Дайичи өмір сақтандыру ғимаратындағы (кейіннен Одақтас күштердің Жоғарғы бас қолбасшысының штабы) кеңсесінде Танака өзін жүрегіне атып өлтірді; ол өзінің үстелін сутралармен, офицерлеріне және отбасына жазған хаттармен, император Мейдзидің мүсінімен және 15 тамыздағы оқиғадан кейін император Хирохито оған айтқан сөздері жазылған орамамен жауып тастады.

In August 1939, Tanaka was assigned as commander of the IJA 13th Division, and spent the following year in combat on the front lines during the Second Sino Japanese War, especially the Battle of Wuhan and the Battle of Zaoyang–Yichang. In 1940, he was awarded both the Grand Cordon of the Order of the Rising Sun and the Grand Cordon of the Order of the Sacred Treasure. He returned to Japan to resume his post as commandant of the Kempeitai in September 1940. After the start of the Pacific War, Tanaka, who had been vocal in his opposition to the attack on Pearl Harbor was reassigned to command of the Eastern District Army. Tanaka was sent to the Philippines in 1942 as commander of the IJA 14th Army, and subsequently served as Military Governor of the Philippines from June 1942 to May 1943. However, he was forced to return to Japan in March 1943 to recover from malaria. He spent many months in the hospital, during which time he converted to the Seicho no Ie new religion. He was promoted to full general in September 1943. In August 1944, he was appointed commandant of the Army Staff College. In March 1945, he was assigned to head the Eastern District Army under the Japanese Twelfth Area Army. This consisted mostly of poorly trained reservists, conscripted students and home guard militia such as the Volunteer Fighting Corps as part of the last desperate defense effort by the Empire of Japan to deter landings of Allied forces in central Honshū. As acting commander of the 1st Imperial Guards Division, his cooperation was crucial to the 15 August 1945 rebellion planned by Major Kenji Hatanaka and others. Hatanaka sought to occupy the Imperial Palace, and to prevent the Emperor's announcement of Japan's surrender from being broadcast. When Tanaka was asked to join the rebellion, he refused, and later mobilized the Eastern District Army against the coup. After making a number of phone calls, and ordering troops to relieve the Palace, he drove there himself and berated Hatanaka and the other conspirators. Despite being called 'the hero of the August 15 incident', and being almost single handedly responsible for bringing an end to the attempted coup d'état, Tanaka felt responsible for the damage done to Tokyo (his jurisdiction) by Allied bombing. Since his assignment on 19 March, he had attempted to resign three times, after he failed to prevent damage to Meiji Shrine, the Imperial Palace, and other important sites, but his resignations were refused. At the surrender of Japan, Tanaka told his subordinates to destroy their unit colors, but not to commit suicide; as burning the regiment's banners would be enough, and that he intended to take full responsibility himself, on behalf of all his men. On 24 August, at his office in Tokyo's Dai ichi Life Building (later Supreme Commander for the Allied Powers headquarters), Tanaka shot himself through the heart; he left his desk covered in sutras, letters to his officers and his family, a statue of Emperor Meiji and a scroll bearing Emperor Hirohito's words to him following the August 15th incident.