Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германия президенті кеңсесінің басшысы 1920-1945 жылдар аралығында.
Head of the Office of the President of Germany from 1920 to 1945
Отто Лебрехт Эдуард Даниэль Майснер (13 наурыз 1880 – 27 мамыр 1953) – Фридрих Эберт және Пол фон Гинденбург басқарған Веймар Республикасының көп бөлігінде, сондай-ақ Адольф Гитлердің нацистік үкіметі тұсында Германия президенті кеңсесінің басшысы болды.
Otto Lebrecht Eduard Daniel Meissner (13 March 1880 – 27 May 1953) was head of the Office of the President of Germany from 1920 to 1945 during nearly the entire period of the Weimar Republic under Friedrich Ebert and Paul von Hindenburg and, finally, under the Nazi government under Adolf Hitler.
Өмір
Пошта қызметкерінің ұлы Майснер 1898-1903 жылдары Страсбургте заң оқыды, онда ол Страсбург студенттік жастар бауырластығының (Burschenschaft) мүшесі болды. Кейін ол Берлинде оқыды және 1908 жылы 28 жасында Баварияның Эрланген қаласында заң докторы дәрежесін алды. Одан кейін ол Страсбургтегі рейхсбань теміржолының бюрократы болды. 1915-1917 жылдары Бірінші дүниежүзілік соғысқа 136-шы жаяу әскер полкінде қатысты. 1919 жылға дейін ол фронттың артында әскери теміржол шенеуіні ретінде, бірінші Бухарестте, содан кейін Киевте жұмыс істеді. Осыдан кейін ол дипломатиялық қызметке қабылданды және 1918 жылдан бастап Киевтегі украин үкіметіне Германияның уәкілдік іскері болып тағайындалды. Жақсы байланыстарының арқасында 1919 жылы Майснер "Райхпрезидент бюросының" кеңесшісі болды, сол кезде социал-демократ Фридрих Эберт президент болды, ал 1920 жылдың 1 сәуірінде Майснер министрлік директоры және бюро басшысы болды. Эберт 1923 жылдың қарашасында Майснерді Мемлекеттік хатшы (Staatssekretär) шеніне көтерді.
The son of a postal official, Meissner studied law in Straßburg from 1898 to 1903, where he also became a member of the Straßburg Student Youth Fraternity (Burschenschaft) Germania. Later, he also studied in Berlin and earned his Doctor of Laws in 1908, at the age of 28, in Erlangen, Bavaria. Afterward, he became a bureaucrat for the national railroad, the Reichsbahn, in Straßburg. Between 1915 and 1917, he participated in the First World War in the 136th infantry regiment. Until 1919 he was more active behind the front as a military railroad official, first in Bucharest, then in Kyiv. He was then accepted into the diplomatic service and from 1918 acted as a German chargé d'affaires to the Ukrainian government in Kyiv. Thanks to his good contacts, in 1919, Meissner became Acting Advisor in the "Bureau of the Reichspräsident", who was then the Social Democrat Friedrich Ebert, and by 1 April 1920, Meissner had risen to Ministerial Director and Leader of the Bureau. Ebert raised Meissner to the rank of State Secretary (Staatssekretär) in November 1923.
Гинденбургтің президентілігі (1925-1934)
1925 жылы Пауль фон Гинденбург Эберттің орнын басу үшін сайланғанда, Мейснер Мемлекеттік хатшы лауазымында қызметін жалғастырды. 1929-1939 жылдары отбасымен бірге Германия президентінің сарайында тұрған Мейснердің президенттерге, әсіресе Гинденбургке зор ықпалы болғаны даусыз. Курт фон Шлейхер және тағы бірнеше адаммен бірге Мейснер 1929 және 1930 жылдары азаматтық президенттік кабинет арқылы парламенттік жүйені ыдыратуға ықпал етті. 1932 жылдың желтоқсанынан 1933 жылдың қаңтарына дейін Гитлерді канцлер қызметіне тағайындаудағы оның рөлі тарихшылар арасында әлі де дау тудырып отыр. "Камарильяның" мүшесі ретінде Мейснер, әрине, Гинденбургпен жақын қарым-қатынасының арқасында Мемлекеттік хатшы ретінде айтарлықтай ықпалға ие болды. Оскар фон Гинденбург пен Франц фон Папенмен бірге Мейснер Гитлермен Шлейхерді қызметтен шеттету және Гитлерді канцлер қызметіне тағайындау бойынша келіссөздерді ұйымдастырды. Нацистер тарапынан келіссөздерді Вильгельм Кепплер, Йоахим фон Риббентроп және банкир Курт Фрайхерр фон Шредер жеңілдетті, ол бұрынғы офицер және Берлиндегі консервативті "Херренклуб" (Жәкелер клубы) басшысы болды, онда фон Папен де белсенді қатысты. 1932 жылдың соңында Гитлер мен Гинденбург өзара жиреншік сезімдері соншалықты күшті болғандықтан, бір-бірімен байланысқа түсуге бармады. Мейснер 1933 жылы отставкаға кетейін деп ниеттенді, бірақ оның өтініші қабылданбады.
Meissner continued in the post of State Secretary when Paul von Hindenburg was elected as Ebert's successor in 1925. Meissner, who lived with his family in the palace of the German president between 1929 and 1939, undoubtedly enjoyed major influence upon the presidents, especially Hindenburg. Together with Kurt von Schleicher and a few others, Meissner, in 1929 and 1930, furthered the dissolution of the parliamentary system by means of a civil presidential cabinet. His role in the appointment of Hitler to chancellor from December 1932 to January 1933 remains a controversy among historians. As a member of the "camarilla", Meissner was certainly no small influence as State Secretary because of his close relations with Hindenburg. Together with Oskar von Hindenburg and Franz von Papen, Meissner organized the negotiations with Hitler to depose von Schleicher and to appoint Hitler to the post of Chancellor. For the Nazis' part, the talks were facilitated through Wilhelm Keppler, Joachim von Ribbentrop and the banker Kurt Freiherr von Schröder, a former officer and head of the old guard conservative "Herrenklub" (Gentlemen's club) in Berlin in which von Papen was also active. Neither Hitler nor Hindenburg, as of the end of 1932, would have initiated contact with each other, so great was their mutual distaste. Meissner submitted his resignation in 1933 but it was refused.
Нацистік кезең (1934-1945)
1934 жылы тамызда Гитлер мемлекет басшысы (президент) және үкімет басшысы (канцлер) лауазымдарын біріктірген кезде Мейснердің кеңсесі "Президенттік канцелярия" деп қайта аталды және оның міндеттері өкілдік және протоколдық ресми мәселелермен шектелді, ал барлық саяси мәселелер Ханс Ламмерстің басшылығымен Рейхс канцеляриясына жүктелді. Мейснер сондай-ақ Немец заң академиясының мүшесі аталды. Нацистік режимнің төрт жылдығын мерекелеу үшін 1937 жылдың 30 қаңтарында Гитлер жеке өзі Рейх үкіметінің мүше емес бірнеше адамдарға, соның ішінде Мейснерге (мүшелік нөмірі 3,805,235) Алтын партия белгісін табыс етті. 1937 жылдың 1 желтоқсанында Мейснер мемлекеттік министр (Staatsminister) және енді қайта аталған "Фюрер және канцлердің Президенттік канцеляриясының" басшысы болып тағайындалды. Оған Рейхсминистрмен тең дәреже берілді, бірақ лауазым аты берілмеді. Саяси жағынан алғанда, оның Гитлер режиміндегі ықпалы айқын емес еді.
When Hitler merged the functions of head of state (the president) and head of government (the chancellor) in August 1934, Meissner's office was renamed the "Presidential Chancellery" and restricted in its responsibilities to representative and formal matters of protocol, while all more political matters were assigned to the Reich Chancellery under the direction of Hans Lammers. Meissner was also made a member of the Academy for German Law. To mark the fourth anniversary of the Nazi regime on 30 January 1937, Hitler personally conferred the Golden Party Badge upon several non Nazi members of the Reich government, including Meissner (membership number 3,805,235). On 1 December 1937, Meissner was promoted to Minister of State (Staatsminister) and Chief of the, now again renamed, "Presidential Chancellery of the Führer and Chancellor". He was granted status equal in rank to a Reichsminister, but without the title. Politically, his influence in the Hitler regime was distinctly minor.
Соғыстан кейінгі
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Мейснер одақтастар тарапынан тұтқындалып, Нюрнберг процесінде куәгер ретінде тексерілді. 1947 жылғы шілдеде ол айыпталушы, бұрынғы мемлекеттік хатшы Франц Шлегельбергердің мінез-құлқына куәлік беру үшін шақырылды. Мейснерге Вильгельмштрассе ісі бойынша қудалау жасалды, бірақ сот оны 14 сәуірде кінәсіз деп таныды. Екі жыл өткен соң, 1949 жылғы мамыр айында, ол тағы да айыпталып, бұл жолы Мюнхенде "бірге жүруші" деп жарияланды. Оның шағымы қабылданбады, алайда 1952 жылғы қаңтарда сот процесі тоқтатылды. 1950 жылы Мейснер "Эберт, Гинденбург және Гитлер кезіндегі мемлекеттік хатшы" атты кітабында өзінің ерекше бюрократтық мансабын қамтитын естеліктерін жариялады. Жазушы Ханс Отто Мейснер (1909–1992) – оның ұлы болды.
After the Second World War, Meissner was arrested by the Allies and interrogated as a witness during the Nuremberg Trials. In July 1947, he appeared as a character witness for the accused former State Secretary Franz Schlegelberger. Meissner was finally prosecuted in the Wilhelmstrasse Trial, but the court acquitted him on 14 April. Two years later, in May 1949, he was accused again, this time in Munich, and was adjudged a fellow traveler. His appeal was turned down, but the proceedings were called to a halt in January 1952. In 1950, Meissner published a memoir covering his unusual bureaucrat's career in a book, State Secretary under Ebert, Hindenburg and Hitler. The writer Hans Otto Meissner (1909–1992) was his son.