Карло Поэрио: Итальяндық қайраткер мен ақынның өмірі мен күресі
Carlo Poerio
Карло Поэрио (1803-1867) – итальяндық ақын, саяхатшы, саяси белсенді. Неапольде туған, Рисорджименто мен 1848 жылғы революцияда қатысқан. Тарихы мен өмірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Карло Поэрио (13 қазан 1803 – 27 сәуір 1867) – итальян ақыны, Ризорджименто және 1848 жылғы революцияның белсендісі, саясаткер, Алессандро Поэрионың бауыры.
Carlo Poerio (13 October 1803 28 April – 27 April 1867) was an Italian poet, Risorgimento and 1848 Revolution activist, politician, and brother of Alessandro Poerio.
Ерте өмір
Карло Поэрио 1803 жылдың 13 қазанында Неапольде туды. Ол Неаполь патшасы Жоахим Мураттың қозғалысына қосылған, Неапольдегі заңгер барон Джузеппе Поэрионың ұлы еді. Осының салдарынан барон 1815 жылы ұлдары Алессандро мен Карлоны алып қашуға мәжбүр болды. Олар біраз уақыт Флоренцияда тұрды, бірақ 1818 жылы Неапольге оралуға рұқсат алды.
Descended from an old Calabrian family, Carlo Poerio was born on 13 October 1803 in Naples. He was the son of Baron Giuseppe Poerio, a lawyer of Naples who had attached himself to the cause of the King of Naples Joachim Murat. Consequently, the Baron was obliged to flee in 1815, taking his sons Alessandro and Carlo with him. They settled for a time in Florence, but in 1818 were allowed to return to Naples.
1848 жылғы төңкеріс
Ол Неапольге оралып, заңгерлікпен айналысты, 1837 жылдан 1848 жылға дейін бірнеше рет тұтқындалып, түрмеге қамалды, соның ішінде 1847 жылғы көтеріліске дайындалуға көмектесті. Бірақ Фердинанд II сол жылдың 27 қаңтарындағы демонстрацияға ықпалданғаннан кейін конституция жариялағанда, ол білім министрі болып тағайындалды. Монархтың Австрия империясымен ынтымақтастық құруға ниеттенгенін білген ол 1849 жылдың сәуір айында қызметтен кетіп, Неапольге оралып, парламенттегі өкілдігіне кірісті, онда конституциялық оппозицияны жетекшілік етті.
He returned to Naples and practised as a lawyer, and from 1837 to 1848 was frequently arrested and imprisoned, helping among others to prepare the insurrection of 1847; but, when Ferdinand II, moved by the demonstration on 27 January of the latter year, promulgated a constitution, he was made minister of education. Discovering that the monarch maintained a will to collaborate with the Austrian Empire, he resigned office in April 1849, and returned to Naples to take his seat in parliament, where he led the constitutional opposition.
Түрмеге қамау, бас сауғалау және қайта оралу
Новара шайқасынан кейін король парламентті таратуға және конституциядан бас тартуға мүмкіндік алды; 1849 жылдың шілде айында Поэрио тұтқындалып, сотталып, он тоғыз жылға бас бостандығынан айырылды. Ол және басқа саяси тұтқындар Нисидадағы (Флегрея аралдары) еңбек лагеріндегі бір кішкентай бөлмеде жұп-жұп болып тізбектеліп ұсталды. Уильям Эварт Гладстоунның неаполитандық қамау орындарындағы адамдық емес жағдайлар туралы баяндамасы (1851), Поэрионың ісіне ерекше тоқталды және халықаралық резонанс тудырды; алайда, Поэрио 1858 жылға дейін босатылған жоқ. Ол және басқа жер аударылғандар Аргентинаға бағытталған кемеге мінбек болды, бірақ Луиджи Сеттембринидің ұлы (екеуі де кемеде болғандықтан) экипажға оларды Ұлыбританиядағы Корк портына түсіруге мәжбүр етті, одан кейін Поэрио Лондонға жетті. Келесі жылы ол Италияға қайтып келді, ал 1860 жылы Туринде Пьемонт-Сардиния парламентіне депутат болып сайланды (Савойя үкіметінің алғашқы орны), және 1861 жылы Италия Корольдігі жарияланғанда, парламент вице-президенті болып тағайындалды.
After the battle of Novara, the king was free to dissolve parliament and renounce the constitution; in the month of July 1849 Poerio was arrested, tried, and sentenced to nineteen years in prison. Chained in pairs, he and other political prisoners were confined in one small room in the labor camp on Nisida (the Phlegraean Islands). William Ewart Gladstone's report on the inhumane conditions in Neapolitan detention facilities (1851), emphasizing the case of Poerio, provoked an international uproar; nonetheless, Poerio was set free only in 1858. He and other exiles were then placed on board a ship bound for the Argentina, but the son of Luigi Settembrini (both of them on board the ship) compelled the crew to land them at Cork, in the United Kingdom, after which Poerio made his way to London. In the following year he returned to Italy, and, in 1860 he was elected deputy to the parliament of Piedmont Sardinia in Turin (the original seat of the House of Savoy government), and was chosen the body's vice president in 1861, when the Kingdom of Italy was proclaimed.