Ваң Говэй (1877-1927) – танымал қытай тарихшысы, ақыны. Ежелгі тарих, эпиграфия, филология саласындағы еңбектерімен көзге түскен. Биографиясы туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытай тарихшысы және ақыны Ван Гоуэй (; 2 желтоқсан 1877 – 2 маусым 1927) немесе Ван Куо Вэй, әдепті есімі Цзиньань (靜安) немесе Бою (伯隅), – қытай тарихшысы және ақыны. Ол жан-жақты ғалым болғандықтан, ежелгі тарих, эпиграфия, филология, ауыз әдебиеті және әдебиет теориясын зерттеуге маңызды үлес қосты.
Chinese historian and poet
Wang Guowei (; 2 December 18772 June 1927) or Wang Kuo wei, courtesy name Jing'an (靜安) or Boyu (伯隅), was a Chinese historian and poet. A versatile scholar, he made important contributions to the studies of ancient history, epigraphy, philology, vernacular literature and literary theory.
Өмірбаян
Ол 22 жасында туған қаласындағы императорлық емтиханды өтпеген соң, газетте түзеуші болып жұмыс істеу үшін Шанхайға барды. Ол жерде жапон тілін оқытатын мектеп – Донгвэнь Сюэшеде оқыды және Ло Жэньюдің қолдауына ие болды. Лодың көмегімен 1901 жылы Токиоға Жапонияға кетіп, табиғат ғылымдарын оқыды. Бір жылдан кейін Қытайға оралғаннан кейін, ол әртүрлі колледждерде сабақ берді және неміс идеализмін зерттеуге өзін арнады. 1911 жылы Синхай революциясы болғанда, Ломен бірге Жапонияға қашып кетті. Ол 1916 жылы Қытайға қайтып келді, бірақ құлатылған Маньчжу императорына адал болды. 1924 жылы Цинхуа университетінің профессоры болып тағайындалды, онда ол көрнекті қытай ғалымдары Лян Цычао, Чэнь Инке және Ю. Р. Чаомен бірге "Төрт ұлы тәрбиешінің" бірі ретінде белгілі болды. 1927 жылы Ван Солтүстік жорық кезінде Ұлттық революциялық армия Пекинге кірмес бұрын, Жазғы сарайдағы Куньмин көлінде суға батып қайтыс болды. Чэнь Инке жазған ескерткіште: "Вангтың өзін-өзі өлтіруі – ол ұзақ жылдар бойы іздеген тәуелсіздік рухын және еркін ойлауын жоғалтудан қорқып, соған байланысты болды" делінген.
A native of Haining, Zhejiang, he went to Shanghai to work as a proofreader for a newspaper, after failing to pass the Imperial Examination in his hometown, at the age of 22. There he studied in the Dongwen Xueshe (東文學社), a Japanese language teaching school, and became a protégé of Luo Zhenyu. Sponsored by Luo, he left for Japan in 1901, studying natural sciences in Tokyo. Back in China one year later, he began to teach in different colleges, and devoted himself to the study of German idealism. He fled to Japan with Luo when the Xinhai Revolution took place in 1911. He returned to China in 1916, but remained loyal to the overthrown Manchu emperor. In 1924, he was appointed professor by the Tsinghua University, where he was known as one of the "Four Great Tutors," along with the prominent Chinese scholars Liang Qichao, Chen Yinke, and Y. R. Chao. In 1927, Wang drowned himself in Kunming Lake in the Summer Palace before the National Revolutionary Army entered Beijing during the Northern Expedition. Chen Yinque's epitaph read: "The suicide of Wang was because he worried about losing the independent spirit and free thought he long cherished in his academic pursuit."
Мұра
Ван мансабының алғашқы жылдарында қытай халық әдебиетін зерттеуге ден қойды. Шопенгауэрдің метафизикасының сенуге лайық емес екеніне көз жеткізген соң, ол "Қызыл бөлме арманы" романына сын тұрғысынан және филологиялық зерттеулер жасап, сондай-ақ Сун және Юань дәуірлерінің театрларының тарихын қысқаша жазды. Оның "Қызыл палата туралы арман" атты мақаласы "қазіргі қытай сын тарихындағы маңызды жетістік" деп есептеледі. Кейін ол академиялық бағытын өзгертіп, филология мен ежелгі тарихқа көшті. Оның ежелгі тарих және филология саласындағы еңбектері "Гуананг Цзилинь" (觀堂集林) жинағында топтастырылған. Осы салаларда Ван оракул сүйектерінің жазуын зерттеуге және Шан әулетінің тарихына қосқан үлесімен есімдеріне ішкен. 1917 жылы Ван "Иньсу оракул жазуларында кездесетін ата-баба патшалар мен ақсүйектерді зерттеу" (《殷卜辭中所見先公先王考》) атты ғылыми мақала жариялады, онда ол Шан әулетінің 31 патшасы мен ата-бабасын Иньсу оракул сүйектерінде тіркелген құрбандықтардың алушылары ретінде анықтады. Ван Сима Цзяньнің "Тарихшының жазбалары" еңбегіндегі "Иньнің негізгі жылнамалары" (《史記·殷本紀》) бөлімінде бір мың жылдан астам уақыттан кейін құрастырылған патшалар тізімін негізінен растай алды және оған бірнеше түзетулер енгізді.
Wang focused on the studies of Chinese vernacular literature during the early year of his career. When he became convinced that Schopenhauer's metaphysics were not believable, he turned for solace to critical and philological studies of the novel Dream of the Red Chamber, as well as writing a concise history of the theaters of the Song and Yuan dynasties. Although its conclusions are controversial, his article "On A Dream of the Red Chamber" has been called "a monumental development in the history of modern Chinese criticism." Later he changed his academic direction, focusing on philology and ancient history. His works on ancient history and philology are collected in Guantang Jilin (觀堂集林). In these areas, Wang is remembered for his contributions to the study of oracle bone script and the history of the Shang dynasty. In 1917, Wang published a scholarly article entitled Study of the Ancestral Kings and Nobility Appearing in the Yin Oracular Inscriptions (《殷卜辭中所見先公先王考》) in which Wang identified 31 kings and ancestors of the Shang royal lineage as the recipients of sacrifices that were recorded in the Yinxu oracle bone inscriptions. Wang was able to basically confirm the king list compiled by Sima Qian over a millennium later in the "Basic Annals of Yin" of the Records of the Grand Historian (《史記·殷本紀》) while making several corrections to it.