Қайта өркендеу дәуірі театрының куәсі: Джон Даунс және «Roscius Anglicanus» туралы естеліктер
John Downes (prompter)
Жон Даунс (1660-1712) – қалпына келтіру дәуірі театрының маңызды дереккөзі. «Roscius Anglicanus» еңбегі, актерлік өмірбаяндары, промптерлік қызметі туралы ақпараттар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джон Даунс (шамамен 1712 жылы қайтыс болған) 1660–1700 жылдардағы қалпына келтіру кезеңінің көп бөлігінде Герцог компаниясында, кейін Біріккен компанияда промптер болып жұмыс істеді. Оның "сахнаның тарихи шолуы" – "Россиус Англикан" (1708) – Реставрация және Стюарт театрының тарихшылары үшін құнды дереккөз. Даунс алғаш рет 1664 жылы театр тізіліміне енді, ол Лорд Чемберленнің Уильям Дэвенант труппасының мүшесі ретінде Йорк герцогының демеушілігімен тіркелді. Өзі мойындағандай, сахналық қорқыныш оны актерлік мансабынан алды, бірақ ол "Родостың қоршауында" Хали рөлін ойнағаны белгілі. Кейін, 1660 жылдары ол Томас Бетертонның Король компаниясының мүшесі ретінде тіркелді; оның басты жұмысы промптер болу болған. Ол 1682 жылы екі компания біріккенде де осы қызметін атқарды; ал компаниялар 1694 жылы бөлінген кезде, ол келесі онжылдықтың ортасына дейін Бетертонмен бірге қалды. Ол "Тэтлердің" бірнеше санында айтылады; осы хат Даунстан (болжам бойынша Стил жазған) Даунстың өміріне қысқаша шолу ұсынады. Ол шамамен 1706 жылы зейнетке шықты, ал 1712 жылғы маусымда Ковент-Гардендегі Сент-Пол шіркеуіне жерленген Джон Даунс болуы мүмкін.
John Downes (died c. 1712) worked as a prompter at the Duke's Company, and later the United Company, for most of the Restoration period 1660–1700. His "historical review of the stage", Roscius Anglicanus (1708), is an invaluable source for historians both of Restoration and of Stuart theater. Downes first enters the theatrical record in 1664, when he was registered by the Lord Chamberlain as a member of William Davenant's troupe under the patronage of the Duke of York. By his own admission, stage fright kept him from an acting career, although he is known to have played Haly in The Siege of Rhodes. Later in the 1660s, he is recorded as a member of Thomas Betterton's King's Company; his main work seems to have been as prompter. He continued in this function when the two companies united in 1682; when the companies split in 1694, he remained with Betterton until the middle of the next decade. He is the subject of a number of the Tatler; in this letter from Downes (presumably written by Steele), gives a brief account of Downes's life. He retired around 1706, and may be the John Downes recorded as buried in St Paul's, Covent Garden, in June 1712.
Росций Англикан
Даунз өзінің зейнеткерлікке шыққаннан қайтыс болғанға дейінгі аралықта Реставрация дәуірі театрының тарихын жазды. Ол 1708 жылы жарық көрді және одан бері құнды дереккөз болып табылады. Герард Лангбейн және Джеймс Райт сияқты ағылшын театрының бұрынғы тарихшыларынан өзгеше, Даунс бұл тақырыпқа тәжірибелі адам ретінде келді; оның алаңдаушылықтары практикалық іскер адамның алаңдаушылықтары, және ол, әсіресе, театр өнерінің егжей-тегжейліліктерінде жоғалып бара жатқан ақпаратты ұсынады. Ол көптеген пьесалардың актерлік құрамын, көптеген қойылымдардың сәттілігі немесе сәтсіздігі туралы мәліметтерді, сондай-ақ жеке пікірлерін де келтіреді. Оның дәлдігі кейде күмәнді болуы мүмкін, әсіресе жиі қойылатын пьесалардың актерлік құрамына қатысты. Дегенмен, Сидни Ли атап өткендей, оның еңбегі және тағы екі-үш естелік "Реставрация дәуірі театры туралы білімімізге сенуге болатын жалғыз нәрсе".
Downes wrote his history of the Restoration stage between his retirement and death. It was published in 1708, and has served as a valuable resource ever since. Unlike earlier historians of English theater, such as Gerard Langbaine and James Wright, Downes approached the topic as an experienced insider; his concerns are those of a practical person of business, and he provides information that would otherwise be lost, particularly in the details of theatrical practice. He provides cast lists for countless plays, information on the success or failure of many pieces, and incidental comments on his own preferences. His accuracy is sometimes open to question, particularly as regards casting for often staged plays. Still, as Sidney Lee notes, his work along with two or three other memoirs, "is practically all to which we have to trust for our knowledge of the Restoration stage."