Гастингс Рашдалл: философ, теолог және тарихшы өмірі мен еңбектері
Hastings Rashdall
Хэстингс Рэшдалл (1858-1924) – ағылшын философ, теолог, тарихшы, және Англикан дін қызметкері. Идеалдық утилитаризм мен орта ғасыр университеттерінің тарихы зерттеушісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық философ, теолог, тарихшы және англикан діни қызметкері (1858-1924)
British philosopher, theologian, historian and Anglican priest (1858 1924)
Хастингс Рашдалл (24 маусым 1858 – 9 ақпан 1924) – ағылшын философы, теологы, тарихшы және англикан діни қызметкері. Ол идеалдық утилитаризм деп аталатын теорияны қалыптастырды және орта ғасырлардағы университеттер тарихының көрнекті маманы болды.
Hastings Rashdall (24 June 1858 – 9 February 1924) was an English philosopher, theologian, historian, and Anglican priest. He expounded a theory known as ideal utilitarianism, and he was a major historian of the universities of the Middle Ages.
Өмірбаян
1858 жылғы 24 маусымда Лондондағы Кенсингтон қаласында туған Рашдалл англикан дін қызметкерінің ұлы болды. Ол Харроуда білім алып, Оксфордтың Нью-колледжінде стипендия алды. Сент-Дэвид университетінің колледжінде және Дарем университетінің колледжінде қысқа мерзім қызмет еткеннен кейін, Рашдалл Оксфордтың Гертфорд колледжінің, содан кейін Оксфордтың Нью-колледжінің мүшесі болды. Ол өзінің негізгі еңбегі – «Жақсылық және жамандық теориясы» (1907) кітабын өзінің ұстаздары Т. Х. Грин мен Генри Сиджвик естелігіне арнады. Бұл арнау орынды, себебі Рашдалл ұсынған утилитаризмнің ерекше түрі Грин мен Сиджвикке де қарызды. Ол жақсылық және құндылық туралы ұғымдардың құқық туралы ұғымға логикалық басымдығын айтады, бірақ құқыққа құралдық мәннен гөрі артық маңыз береді. Оның жақсылық туралы түсінігі гедонистік утилитаристерге қарағанда Гринге жақын. «Адам өмірінің идеалы – тек жеке жақсылықтардың жиынтығы емес, әр жақсылықтың басқаларының болуымен ерекшеленетін тұтас бірлік». Рашдалл моральдық философ ретінде Г. Э. Мурдың «Principia Ethica» (1903) еңбегінде жақтаған ұқсас көзқарастарымен ескерусіз қалды. Рашдалл сонымен қатар Берклилік болды, метафизикалық идеализмге сенді. Оның тарихи зерттемесі – «Орта ғасырлардағы Еуропа университеттері» кітабының кіріспесінде «бұл тақырып бойынша алғашқы салыстырмалы еңбектердің бірі» деп сипатталды, ал оның «көлемі мен кеңдігі оны интеллектуалдық тарихтағы маңызды еңбек ретінде бекітті». Оның «Христиандық теологиядағы құнайманың идеясы» кітабы құнайма туралы христиандық доктринаға қатысты әртүрлі көзқарастарды қарастырып, Рашдалл Пётр Абеляр мен Пётр Ломбардқа жатқызған құнайманың «субъективтік» теориясын қорғаумен аяқталды. Рашдалл Анзельм Кентерберийлікпен байланыстырылатын құнайманың «объективтік» көзқарасының жеткіліксіз екенін, ал Мәсіхтің өмірі Құдайдың осыншалықты терең махаббатының көрінісі болғанын, Мәсіхтің өзінің мінезін сақтап қалу үшін өлуге дайын болғанын дәлелдеді. Бұл өз кезегінде сенушілерді оның мінезін және Әкесімен жақын қарым-қатынасын үлгі алуға шабыс етеді. Рашдалл 1901 жылғы қазан айында Оксфордтың Нью-колледжінен докторлық (DL) дәрежесін алды. Ол 1904 жылдан 1907 жылға дейін Аристотель қоғамының президенті болды, 1890 жылы құрылған Христиандық әлеуметтік одақтың мүшесі болды және сол кездегі ықпалды англикандық модернист теолог болды, 1909 жылы канонияға тағайындалды. Ол 1917 жылдан 1924 жылға дейін Карлайлдың деканы болды және 1924 жылғы 9 ақпанда Вортингте қатерлі ісіктен қайтыс болды. Ол Оксфордтың Холивелл зиратында жерленген.
Born in Kensington, London, on 24 June 1858, Rashdall was the son of an Anglican priest. He was educated at Harrow and received a scholarship for New College, Oxford. After short tenures at St David's University College and University College, Durham, Rashdall was made a Fellow of first Hertford College, Oxford, then New College, Oxford, and dedicates his main work, The Theory of Good and Evil (1907), to the memory of his teachers T. H. Green and Henry Sidgwick. The dedication is appropriate, for the particular version of utilitarianism put forward by Rashdall owes elements to both Green and Sidgwick. Whereas he holds that the concepts of good and value are logically prior to that of right, he gives right a more than instrumental significance. His idea of good owes more to Green than to the hedonistic utilitarians. "The ideal of human life is not the mere juxtaposition of distinct goods, but a whole in which each good is made different by the presence of others." Rashdall has been eclipsed as a moral philosopher by G. E. Moore, who advocated similar views in his earlier work Principia Ethica (1903). Rashdall was also a Berkeleyan, believing in metaphysical idealism. His historical study, The Universities of Europe in the Middle Ages, was described in the introduction to its recent reprinting as "one of the first comparative works on the subject" whose "scope and breadth has assured its place as a key work in intellectual history." His The Idea of Atonement in Christian Theology surveyed different approaches to the Christian doctrine of atonement, concluding with an influential defence of the "subjective" theory of the atonement that Rashdall attributed to both Peter Abelard and Peter Lombard. Rashdall argued that the "objective" view of the atonement associated with Anselm of Canterbury was inadequate, and that the most authentically Christian doctrine was that Christ's life was a demonstration of God's love so profound that Christ was willing to die rather than compromise his character. This in turn inspires believers to emulate his character and his intimacy with the Father. Rashdall received the degree Doctor of Letters (DL) from New College, Oxford, in October 1901. He was president of the Aristotelian Society from 1904 to 1907, a member of the Christian Social Union from its inception in 1890, and was an influential Anglican modernist theologian of the time, being appointed to a canonry in 1909. He was Dean of Carlisle from 1917 to 1924, and died of cancer in Worthing on 9 February 1924. He is buried in Holywell Cemetery, Oxford.