Lockheed T-1 SeaStar: АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ұшақ жаттықтырушысы
Lockheed T2V SeaStar
Lockheed T-1 SeaStar: АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін жасалған ұшақ жаттықтырушысы. T-33 негізінде құрылған, авиатасымалдағыштарда қолданылды. Тарихы мен ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
T1 Jayhawk Lockheed T2V SeaStar, кейіннен T1 SeaStar деп аталды, 1957 жылдың мамыр айында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қызметіне түскен, ұшақ тасымалдауға қабілетті реактивтік оқу ұшағы. Lockheed T33 (өзі Lockheed P-80 Shooting Star ұшағынан дамытылған) негізінде жасалған, және бір Allison J33 қозғалтқышымен жабдықталған.
the T 1 Jayhawk
The Lockheed T2V SeaStar, later called the T 1 SeaStar, is a carrier capable jet trainer for the United States Navy that entered service in May 1957. Developed from the Lockheed T 33 (itself derived from the Lockheed P 80 Shooting Star), it was powered by one Allison J33 engine.
Жобалау және әзірлеу
1949 жылдан бастап АҚШ Әскери-теңіз күштері Lockheed T-33 ұшағын құрлықтағы реактивтік ұшақтарды оқыту үшін пайдаланды. T-33 – Lockheed P-80/F-80 истребителінің туындысы болды және алғашқыда TO-2, ал Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткенде TV-2 деп аталды. Дегенмен, TV-2 әуе кемесінен ұшуға жарамсыз болды. Ұшақ тасымалдаушыларынан ұшуға қабілетті оқу ұшағының қажеттілігі P-80/T-33 отбасының одан әрі, жетілдірілген жобасын жасауға әкелді, ол Lockheed L-245 және USN T2V белгілерімен пайда болды. Lockheed-тің L-245 демонстрациялық үлгісі алғаш рет 1953 жылдың 16 желтоқсанында ұшты, ал 1956 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштеріне жаппай жеткізілім басталды. T-33/TV-2-мен салыстырғанда, T2V әуе кемесіне қону және теңіздегі операциялар үшін толығымен қайта жасалды, оған жаңа құйрық бөлігі, теңіздік авиация стандартындағы авионика, күшейтілген шасси (катапультаға арналған жиынтықтармен) және төменгі фюзеляж (кері тартылатын тежегіш ілмекпен) орнатылды. Сондай-ақ, төмен жылдамдықтарда көтергіштікті арттыру үшін электрмен басқарылатын алдыңғы жиектері бар қанаттар (әуе кемесінен ұшу және қону үшін) және инструктордың көру мүмкіндігін жақсарту үшін көтеріңкі артқы (инструктордың) орны салынды. Басқа P-80 туындыларынан айырмашылығы, T2V теңіздің шарпылуына төтеп бере алатын және ылғалдылықтың жоғары болуы мен тұзды судың әсерінен ұшақтардың тозуын төмендете алатын конструкцияға ие болды.
Starting in 1949, the U. S. Navy used the Lockheed T 33 for land based jet aircraft training. The T 33 was a derivative of the Lockheed P 80/F 80 fighter and was first named TO 2, then TV 2 in Navy service. However, the TV 2 was not suitable for operation from aircraft carriers. The persisting need for a carrier compatible trainer led to a further, more advanced design development of the P 80/T 33 family, which came into being with the Lockheed designation L 245 and USN designation T2V. Lockheed's demonstrator L 245 first flew on 16 December 1953 and production deliveries to the US Navy began in 1956. Compared to the T 33/TV 2, the T2V was almost totally re engineered for carrier landings and at sea operations with a redesigned tail, naval standard avionics, a strengthened undercarriage (with catapult fittings) and lower fuselage (with a retractable arrestor hook), power operated leading edge flaps (to increase lift at low speeds) to allow carrier launches and recoveries, and an elevated rear (instructor's) seat for improved instructor vision, among other changes. Unlike other P 80 derivatives, the T2V could withstand the shock of landing on a pitching carrier deck and had a much higher ability to withstand sea water related aircraft wear from higher humidity and salt exposure.
Пайдалану тарихы
T2V-дің жалғыз нұсқасы қызметке түскен кезде бастапқыда T2V 1 деп белгіленді, бірақ 1962 жылғы АҚШ Біріккен Қызметтердің әуе кемелерін белгілеу жүйесі бойынша T 1A SeaStar деп қайта аталды, және осы белгімен өзінің қызмет ету мерзімінің басым бөлігін өткізді. T 1A Солтүстік Американың T-2 Buckeye ұшағымен алмастырылды, бірақ 1970 жылдарға дейін қызметте болды.
The only version of the T2V was initially designated T2V 1 when it entered service, but was redesignated T 1A SeaStar under the 1962 United States Tri Service aircraft designation system, the designation under which it would spend the majority of its career. The T 1A was replaced by the North American T 2 Buckeye but remained in service into the 1970s.
Тірі қалған әуе кемелері
2017 жылға қарай, бір T2V 1A ұшуға қабілетті, Аризона штатының Меса қаласындағы Феникс Меса Гейтвей әуежайында (бұрынғы Уильямс Әуе күштері базасы) орналасқан және тәжірибелік және демонстрациялық мақсаттарда пайдаланылуда. Екі данасы Тусон қаласында (Аризона штаты) қоғамдық көрнекіге қойылған.
As of 2017, one T2V 1A airworthy, based at Phoenix Mesa Gateway Airport (former Williams Air Force Base) in Mesa, Arizona, and being flown for experimental and display purposes. Two examples are preserved on public display in Tucson, Arizona.