Смитсонов институтының Африка өнері мұражайы

Кіріспе

Смитсонов институтының мұражайы

Африка өнерінің ұлттық мұражайы – Смитсонов институтының Африка өнері мұражайы, АҚШ астанасының Ұлттық алаңында орналасқан. Оның коллекциясына Сахара аймағынан төменгі және Солтүстік Африкадан 9 000 дәстүрлі және қазіргі заманғы африкалық өнер туындылары, 300 000 фотосурет және 50 000 кітапханалық том кіреді. Бұл мұражай Америка Құрама Штаттарында африкалық өнерге арналған алғашқы мекеме болды және ең ірі коллекция болып табылады. «Вашингтон Пост» газеті бұл мұражайды халықаралық өнер әлемінің негізгі тірегі және АҚШ-тағы қазіргі африкалық өнердің маңызды орталығы деп атады. Мұражай 1964 жылы Капитолий төбесінде бұрынғы Сыртқы істер қызметінің қызметкері тарапынан құрылды. Коллекция Африканың дәстүрлі өнеріне және афроамерикандық мәдени мұраны оқытуға бағытталған білім беру миссиясына негізделген. Мұражайдың ұзақ мерзімді сақталуын қамтамасыз ету үшін, құрылтайшы Конгресске Смитсоновтың басқаруымен мұражайды қабылдау туралы ұсыныс жасады. 1979 жылы Смитсонов институтына қосылып, екі жылдан кейін Африка өнерінің ұлттық мұражайы болып өзгерді. 1987 жылы Ұлттық алаңға жақын және басқа Смитсонов мұражайларының іргесінде, негізінен жер астында жатқан жаңа ғимарат аяқталды. Бұл Смитсонов институтының ең кішкентай мұражайларының бірі. Африка өнері мұражайы келесі жиырма жылда ғылыми бағытқа көшті, әлеуметтік бағдарламаларға көңіл бөлді. Ол тарихи маңызы бар дәстүрлі және қазіргі заманғы туындыларды жинады. Көрмелерде жеке авторлардың және қарызға алынған жұмыстар, сондай-ақ кең ауқымды көрмелер ұсынылады. Мұражай жыл сайын екі-үш уақытша көрме және ондаған арнайы шаралар өткізеді. Мұражай атауының қысқартылған түрі – NMAfA.

Тарих

1950 жылдардың аяғында америкалық Сыртқы істер қызметінің қызметкері Уоррен М. Роббинс Гамбург қаласына жақын жердегі антикварлық дүкеннен 32 африкалық өнер туындысын сатып алды. 1963 жылы ол коммерциялық емес білім беру институты және мәдени орталық – Мәдениеттер аралық қарым-қатынас орталығын құрды. 1964 жылы Капитолий төбесіндегі Фредерик Дуглас үйі сатылымға шықты. Роббинс барлық жинаған ақшасын сатып алу бағасының жартысына қолма-қол төлеп, қалғанын ипотекаға алды. Мәдениеттер аралық қарым-қатынас орталығы жинаған қаражат Роббинске Африка өнерінің мұражайын құруға мүмкіндік берді. Мұражай 1964 жылы Африка өнерінің мұражайы ретінде ресми түрде ашылды, ал оның алғашқы көрмесі коллекциядан және екі қосымша туындыдан тұрды. Роббинс мұражайдың қызметі негізінен дәстүрлі африкалық өнерге және қара мәдени мұрасын оқытуға бағытталды. Сонымен қатар, ол 1960 және 1970 жылдардағы Қара өнерлер қозғалысының Америкалықтардың африкалық мәдениеттерге деген көзқарасын өзгертуге жасаған күш-жігеріне сәйкес, американдық нәсілдік саясатқа қызығушылық танытқан адамдар үшін қолайлы кездесу орны болды. Роббинс өзінің мұражайын "мұражайы бар білім беру бөлімі" деп атады. 1976 жылға қарай Африка өнерінің мұражайында 20 қызметкер жұмыс істеді, 6000 экспонаттан тұратын коллекциясы болды және Роббинс Африкаға алғаш рет сапар шекті. Мұражайдың болашағын қамтамасыз ету үшін Роббинс ұлттық заң шығарушы органға (Конгресске) өзінің мұражайын Смитсониан институтына – мұражайлар мен зерттеу орталықтарының федералдық тобына қосуға шақыру жасады. Өкілдер палатасы 1978 жылы Джон Брэдемас, Линди Боггс, Рон Деллумс, Конгресс қаралар кокусы және бұрынғы вице-президент Хьюберт Хамфридің қолдауымен бұл жоспарды мақұлдады. Смитсониан институтының директорлары келесі жылы мұражайды қабылдап, коллекцияны қалалық үйлерден лайықты мұражайға көшіру жоспарларын бастады. 1981 жылы мұражай Ұлттық Африка өнері мұражайы деп аталды. 1983 жылдың басында Сильвия Уильямс мұражай директоры болды. Сол жылы Смитсониан институты Ұлттық алаңда Африка өнерінің мұражайына арналған жаңа ғимараттың іргетасын салды. Кешен көбінесе жер астында орналастырылды және 1987 жылдың қыркүйегінде ашылғаннан кейін мұражайдың көрме алаңын кеңейтті. Уақыт өте келе африкалық өнерге деген көзқарас этнографиялық қызығушылықтан олардың шеберлігі мен эстетикалық қасиеттері үшін дәстүрлі заттарды зерттеуге ауысты. Уильямс мұражайға ғылыми, өнер тарихшысы тұрғысынан қарады және олардың нақты құндылығы белгілі болмағанда тәуекелге ұшыраған, қымбат туындыларды іздеді. Коллекция қазіргі заманғы және Араб Солтүстік Африкасынан, дәстүрлі Сахарадан тыс аймақтардан алынған туындыларды қамтыды. Мұражайдың негізін қалаушы бұл бағытты сынға алды және мекеме "эзотерикалық зерттеулерге" баса назар аударып, өзінің қоғамдық рөлін ұмытып барады деп санады. 1996 жылы Уильямстың қайтысынан кейін куратор Рослин Уокер 1997 жылдан 2002 жылға дейін директор болып қызмет етті. Уокер өзінің алдыңғысының бағытын жалғастырып, қазіргі заманғы өнер галереясын және кураторды қосты. Ол сондай-ақ мұражай павильонын 2000 жылдардың басында жаңартуға қаражат жинаған даму кеңсесін құрды. Шерон Паттон, Оберлин колледжінің Аллен мемориалдық өнер мұражайының бұрынғы директоры, 2003-2008 жылдар аралығында директор болып қызмет етті. Оның қызметі балаларға арналған көбірек көрмелерді және Смитсониан институтының басшылығына байланысты кеңесші кеңестің жаппай отставкасын қамтыды. Джоннета Коул, антрополог және Спилман мен Беннет колледжінің бұрынғы президенті, 2009 жылы мұражай директоры болды. Оның қызметі 2015 жылы күлдіргіш Билл Косбидің жеке коллекциясынан алынған туындыларды ұсынған, оған қатысты жыныстық зорлық-зомбылық туралы мәлімдемелер жарияланған кезде, даулы жағдайға түсті. Коул 2017 жылдың наурыз айында зейнеткерлікке шықты және оның орнын 2018 жылдың ақпан айында британдық кинорежиссер, ғалым және куратор Гас Касли Хейфорд иеленді. 2021 жылы мұражай консультанты Нгайр Бланкенберг директор болды. 2022 жылы мұражай 29 тоналған Бенин бронзасын Нигерияға қайтарып берді. Мұражайға келушілер санының және қайырымдылық көмегінің айтарлықтай төмендеуі, сондай-ақ қызметкерлердің және кеңесші кеңестің кетуі байқалды. Бланкенберг 2023 жылдың наурыз айында директорлық қызметтен бас тартты. Мұражайды 2014 жылдан басталатын Смитсониан институтының Оңтүстік алаңы жобасының аясында қайта жаңарту жоспарланған, бірақ кейіннен жоспарлар қысқартылды.

In the late 1950's, American Foreign Service officer Warren M. Robbins purchased 32 pieces of African Art in an antique shops near Hamburg, Germany. In 1963 he founded the Center for Cross Cultural Communication, a non profit educational institute and cultural center. In 1964, the Frederick Douglass House on Capitol Hill came on the market. Robbins put all of his savings down in cash for half of the purchase price and procured a mortgage for the rest. Money raised by the Center for Cross Cultural Communication enabled Robbins to found the Museum of African Art. The museum was formally founded in 1964 as the Museum of African Art, and its first show consisted of the collection and two outside pieces. Under Robbins's tenure, the museum focused on traditional African art and its educational mission to teach black cultural heritage. It also served as a convivial meeting place for individuals interested in American racial politics, in keeping with the 1960s and 1970s Black Arts Movement effort to change American perceptions towards African cultures. Robbins referred to his museum as "an education department with a museum attached". By 1976, the African art museum had a 20 person staff, 6,000 object collection, and Robbins had visited Africa for the first time. To ensure the museum's longevity, Robbins lobbied the national legislature (Congress) to absorb his museum into the Smithsonian Institution, a federal group of museums and research centers. The House of Representatives approved this plan in 1978 with backing from Representatives John Brademas, Lindy Boggs, Ron Dellums, the Congressional Black Caucus, and former Vice President Hubert Humphrey. The Smithsonian directors adopted the museum the following year and began plans to move the collection from the townhouses into a proper museum. In 1981, the museum was renamed the National Museum of African Art. In early 1983, Sylvia Williams became the museum's director. Later that year, the Smithsonian broke ground on a new, dedicated building for the African art museum on the National Mall. The complex was situated mostly underground and expanded the museum's exhibition space upon its September 1987 opening. Over time, perspectives towards African art shifted from ethnographic interest to the study of traditional objects for their craftsmanship and aesthetic properties. Williams took a scholarly, art historian approach to the museum and pursued risky, high cost pieces before their ultimate values were settled. The collection expanded into contemporary works and works from Arab North Africa, beyond the traditional Sub Saharan. The museum's founder criticized this direction and felt that the institution was neglecting its public role for "esoteric scholarship". Following Williams's death in 1996, curator Roslyn Walker served as director from 1997 through her 2002 retirement. Walker continued the direction of her predecessor and added a dedicated contemporary art gallery and curator. She also created a development office, which raised money for an early 2000s renovation of the museum's pavilion. Sharon Patton, former director of Oberlin College's Allen Memorial Art Museum, served as director between 2003 and 2008. Her tenure included more shows targeting children and an advisory board mass resignation over Smithsonian leadership. Johnnetta Cole, an anthropologist and former president of Spelman and Bennett College, became the museum's director in 2009. Her tenure became associated with a controversial 2015 exhibit that featured works from comedian Bill Cosby's private collection just as allegations of sexual assault against him became public. Cole retired in March 2017 and was succeeded by British filmmaker, scholar, and curator Gus Casely Hayford in February 2018. In 2021 museum consultant Ngaire Blankenberg became director. In 2022 the museum returned 29 looted Benin Bronzes to Nigeria. The museum saw a significant drop in attendance and planned giving, along with staff and advisory board departures. Blankenberg ceased to be director in March 2023. The museum was scheduled for remodeling as part of the Smithsonian's South Mall project starting in 2014, but plans were subsequently scaled back.

Әкімшілік

2000 жылдардың соңында The Washington Post газеті мұражайдың келушілердің аздығы, шағын бюджеті, жасырын орналасқан жері және басшылықтың жиі ауысуымен күресіп жатқанын жазды. Смитсониялық кешеніне қосылғаннан кейін 30 жыл өткен соң да, мұражай кешендегі ең кішкентай мұражайлардың бірі болып қала береді, 2016 жылы 213 000 келушіні қабылдады – бұл 2009 жылғы көрсеткіштің жартысы және Смитсониялық мұражайларға жыл сайын келетін 28 миллион адамның бір пайызынан да аз. Бұл, ішінара, оның орналасқан жеріне байланысты, ол Ұлттық алаңынан Смитсониялық институтының алғашқы ғимараты – «Қала» деп аталатын ғимарат арқылы жасырылған. 2000 жылдан бері келушілер саны 200 000 мен 400 000 аралығында ауытқып келеді, ал 2000 жылдардың ортасында көрсеткіштер жер астындағы көрші мұражай – Саклер галереясымен салыстыруға болатын. Мұражайдың жылдық бюджеті 1990 жылдардың соңында 4,3 миллион доллардан 2000 жылдардың ортасында 6 миллион долларға дейін өзгеріп, 2016 жылы 5 миллион долларды құрады. Салыстырарлық етерлік жайт, 2016 жылы мұражайда 34 адам жұмыс істесе, 1990 жылдардың соңында бұл көрсеткіш 48 адамды құраған. Бланкенбергтің қызметтен кеткеннен кейін қызметкерлердің саны 20-дан асты. 2000 жылдардағы көптеген мұражайлар сияқты, бұл мұражай да жеке қаржыландыру мен қайырымдылық қорларын іздеуде. Ол қор жинау кампанияларында Смитсониялық ұйымдардан қалып қойды, мұражайға шамамен 2,1 миллион доллар төлеу қажет болды. 2016 жылдың соңында мұражай 500-ден астам қонаққа арналған алғашқы жылдық Африка өнері сыйлықтарын табыстау кешін өткізді.

Сәулет

Музейдің Ұлттық алаңындағы құрылыс 1983 жылдың ортасында басталды. Смитсоний институтының Азия өнері галереясы – Саклер галереясын да қамтитын жоба 73 миллион 200 мың долларға 368 000 шаршы фут көлемінде көрме алаңын құрды, оның жартысы федералдық үкіметтен қаржыландырылды. Бұл кеңістіктің көбі жер астында салынды, осылайша төртбұрыштың ескерткіш ғимараты – Смитсоний институтының (Қала) ғимаратына, оның жасыл желектеріне және көрінісіне ешқандай әсер етпеді. Смитсоний институтының қамалы мұражайды және Оңтүстік төртбұрышты Ұлттық алаңнан жасырады, бұл мұражайға басқа алаңдармен салыстырғанда келушілердің азын себепкер болды. Төртбұрыш жобасының бас архитекторлары – Жан Пол Карлхян (Shepley, Bulfinch, Richardson & Abbott фирмасынан), бұл жоба Джундзо Йошимураның идеялық тұжырымына негізделген. Екі жаңа мұражай архитектуралық жобаларды жасауға 1970 жылдарға дейін аз қатысты. Африка өнері және Саклер ғимараттары екі бірқабатты павильон ретінде салынды, олардың әрқайсысының көрме алаңы шамамен бірдей: бес галереядан тұрады, олардың тек біреуінде ғана табиғи жарық бар. Олардың шатырларын әшекейлеу арқылы ерекшеленеді: Африка өнері ғимаратында күмбездер, ал Саклерде пирамидалар орнатылған. Африка өнері павильоны қызыл граниттен салынды және дөңгелек пішіндегі архитектуралық стильді қолданды, оған дөңгелек терезелер, дөңгелек кіреберіс баспалдақтары және шатырында алты дөңгелек күмбез кіреді. Ішінде, сарайға көрінетін әк тастан жасалған вестибюль бар. Айналасындағы иілген баспалдақтар келушілерді галереяларға апарады. Галереялар кең және көрме дизайнерлері оларды кішігірім нысандарға сәйкес келетін кішігірім бөлмелерге бөліп жасайды. Ғимараттар Тәуелсіздік даңғылынан көрінеді, ал жаңа Энид А. Хаупт бағы олардың және Смитсоний институтының ғимараты арасында орналасқан. Жер астында мұражай мен кеңселер бірінші екі қабатты алып жатыр. Үшінші қабатта көрме және оқу залдары орналасқан. Қабаттар үш қабатты жабық аркадамен байланысты, оның үстіндегі бақтарға үлкен шамдар орнатылған, олар бірнеше метрлік топырақ қабаты арқылы жарық береді. Павильон 2000 жылдардың басында Eastman Kodak компаниясының үлкен қаржылық көмегімен жаңартылды. Мұражай 2 миллиард долларлық Смитсоний институтының Оңтүстік алаңы жобасының аясында қайта құрылымдалуы жоспарланған. Даниялық сәулетшілер тобы – Bjarke Ingels Group жасаған жобалар бойынша жер үсті павильоны жаңа, алаңға қараған кіреберістермен алмастырылуы тиіс еді. Жаңарту жұмыстары жеке және мемлекеттік инвестициялармен қаржыландырылып, 2016 жылы басталып, 10-20 жылға созылуы күтілген. Алайда, 2021 жылы Оңтүстік алаңды жаңарту жобасын кеңейтуге байланысты бұл жоспарлар тоқтатылды. 2022 жылдың наурыз айында мұражай 1897 жылғы Бенин экспедициясы кезінде тәркіленген 39 Бенин қоласын Нигерияға қайтару жоспарларын жариялады. Бұл туындылар Бенин қаласындағы Ұлттық мұражайда қойылмақ.

The museum's National Mall building construction began in mid 1983. The project, which also included the Sackler Gallery for the Smithsonian's Asian art, created 368,000 square feet of exhibition space at the cost of $73.2 million, half of which from the federal government. Almost all of this room was created underground so as not to affect the quadrangle's landmark Smithsonian Institution Building (the Castle), its greenery, or its view. The Smithsonian Castle hides the museum and South Quadrangle from the National Mall, which has contributed to the museum's lower attendance compared with other Mall attractions. The quadrangle project's design architect was Jean Paul Carlhian of Shepley, Bulfinch, Richardson & Abbott, based on a concept by Junzō Yoshimura. The two new museums had little involvement in the architectural designs drawn in the 1970s before their arrival. The African art and Sackler buildings were built as twin pavilions, each one story above ground and with similar display space: five galleries each, and only one with natural light. They are differentiated by their roof adornments: domes on the African art building and pyramids on the Sackler. The African art pavilion was built in red granite and used the circle shape as its architectural theme, with round windows, a rounded entrance staircase, and six round domes on its roof. Inside, a limestone foyer overlooks the gardens. A curving stair hall leads visitors down curving stairs to the galleries. The galleries are large and customized by exhibition designers into smaller rooms to better suit small objects. The buildings are visible from Independence Avenue, and the new Enid A. Haupt Garden runs between them and the Smithsonian Institution Building. Underground, the museum and offices occupy the first two levels. A third level hosts exhibition and educational rooms. Its levels are connected by a three story enclosed arcade with large skylights set into the gardens above, through several feet of dirt. The pavilion was renovated in the early 2000s with a significant donation from Eastman Kodak. The museum was scheduled for remodeling as part of the $2 billion Smithsonian South Mall project. Plans from the Danish architects, Bjarke Ingels Group, would have replaced the above ground pavilion with new mall facing entrances. The renovation was intended to be supported by private and federal investment and was expected to begin in 2016 and finish in 10 to 20 years. These plans were canceled in 2021 after a broader restructuring of the South Mall renovation project. In March 2022, the museum announced plans to return to Nigeria 39 Benin Bronzes that were seized during the Benin Expedition of 1897. These pieces will go on display at the National Museum of Benin in Benin City.

Көрмелер

Музей алғашқы 25 жылында 130 арнайы көрме өткізді, ал Смитсониан институтына қосылғаннан бері жылына екі-үш уақытша көрме ұйымдастырады. Смитсониан институтына қосылғанға дейін мұражай экспонаттары көбінесе қарызға алынды, мысалы, Рене және Хайм Гросс қорынан. 1980-жылдардың басында кураторлар жинақтағы бір ғана затқа шоғырланған "фокус" көрмелерін ұйымдастырды. Мұражай сыртқы кураторлар мен көшпелі көрмелерді қабылдады. Мұражайдың басқа музейлермен байланысы мен бюджеті арта келе көрмелері де мазмұндырақ болды. Ұлттық алаңдағы ғимараттың ашылуында мұражай бес шағын және орташа өлшемді көрмеде 375 жұмысты көрсетті. "Африка өнері өмір циклында" атты орталық көрмеде Африка тайпаларының өмірінің жеті кезеңін бейнелейтін жеті бөлімде 88 экспонат қойылды. Мысалы, "Үздіксіздік" бөлімінде қолмен жасалған жүктілік мүсіндері, "Өзгеріс" бөлімінде ересек болу салтанатындағы маскалар, ал "Қауіпсіз әлемге қарай" бөлімінде дін қызметкерлері мен емшілердің заттары көрсетілді. Көптеген туындылар американдық және еуропалық музейлер мен жеке коллекциялардан алынған шедеврлер еді. Тағы бір көрмеде мұражай коллекциясынан 100 экспонат таныстырылды. Қалған үш көрме кішкентай болды: Батыс Африка тоқымалары, Бенин мүсіндері, мыс рельефтері, сондай-ақ себеттер, шаштықтар және тамақ салғыш сияқты тұрмыстық заттар. Көрмелер африкалық өнердің "өте экспрессивті, ритуалдық және құжатталмаған" деген стереотиптеріне қарсы тұру мақсатымен таңдалды, және батыстық көзқарастарда назардан тыс қалған африкалық өнерге қатысты басқа да перспектииваларды көрсетуге бағытталды. Уокер басшылығымен 1990-жылдардың соңы мен 2000-жылдардың басында музей египеттік заманауи өнер мен мадагаскарлық тоқымалар туралы көрмелер ұйымдастырды. 1997 жылы фотограф Констанс Стюарт Ларрабидің сыйлығы музейде және көшпелі көрмелерде көрсетілді. Уокер 1998 жылы йоруба мүсіншісі Олоуэ Исеге арналған ретроспективті көрме ұйымдастырды, бұл бір суретшінің африкалық өнеріне арналған сирек көрме болды. Көрменің қатарласа жарияланған каталогы дәстүрлі африкалық суретшіге арналған алғашқы ғылыми басылым болды. Мұражай Сокари Дуглас Камп (1989) және Йинка Шонибаре (2010) сияқты суретшілерге жеке көрмелер де ұйымдастырды. 2000-жылдардың ортасында Паттон басшылығымен "Ойнақы орындаушылар" сияқты балаларға арналған көрмелер көп көрерменді жинады, сондай-ақ мұражай коллекциясынан "Қазыналар" көрмелері мен суретшілердің келуі де қызығушылық тудырды. 2004 жылы "Түсініктер" көрмесінде оның коллекциясынан апартеидтік Оңтүстік Африкаға қатысты 30 жұмыс көрсетілді. 2013 жылы мұражай Оманнан 1,8 миллион доллар көлеміндегі ең ірі сыйлығын алды, бұл елдегі өнерге және Таяу Шығыс мәдениеттерімен байланысына арналған серияны дамытуға бағытталды. 2015 жылы Билл мен Камил Косбидің жеке коллекциясынан алынған туындыларды ұсынған "Сұхбаттар: Африка және афроамерикалық өнер туындылары диалогта" көрмесі оның жыныстық зорлық-зомбылыққа қатысты айыптамалары көпшілікке белгілі болған кезде дау тудырды. Мұражай директоры Косбилермен ұзақ жылдар бойы дос болған, ал Камилл мұражайдың кеңесші кеңесінде отырған. Көрме Косбилердің 716 000 долларлық қайырымдылық сыйлығымен қаржыландырылды және мұражайдың 50 жылдығына назар аудару мақсатында жоспарланған. Айыптамалар көбейген сайын, мұражай көрменің айналасындағы жұртшылықтың наразылығын мойындап, айыптамаларды мойындаған табельді орнатты және көрменің суретшілері мен туындыларына назар аударды, олар көрсетілуде қалды. The Washington Post газетінің өнер және сәулет сыншысы Филип Кенникотт мұражай этиканы бұзғанын және мұражайға кепілдік берілмеген жеке коллекцияны көрсету арқылы беделін түсіргенін жазды. Кенникотт Косбидің жоғары бағалы коллекциясының суретшілері көрмені ертерек тоқтату арқылы "үндемейтін" болар ма деп күмән келтірді.

The museum hosted 130 special exhibitions in its first 25 years, and since joining the Smithsonian, hosts two to three temporary exhibitions annually. In its pre Smithsonian years, the museum's exhibitions were often loaned, such as from the Renee and Chaim Gross Foundation. In the early '80s, its curators organized "focus" exhibitions centered around a single object from the collection. The museum hosted outside curators and traveling exhibitions. Its shows became more ambitious as its museum relations and budget grew. At the opening of the National Mall building, the museum showed 375 works in five small and mid sized exhibits with survey and single theme scopes. The central exhibit, "African Art in the Cycle of Life", exhibited 88 items in seven sections following seven phases of African tribal life to provide social context for their use. For example, sections such as "Continuity" displayed hand carved maternity figures, "Transition" displayed coming of age ceremonial masks, and "Towards a Secure World" displayed priest and healer items. Many of the pieces were masterpieces borrowed from American and European museums and private collections. Another exhibit showed 100 items from the museum's collection. The remaining three exhibits were smaller: West African textiles, Benin sculptures, and copper reliefs, and useful objects like baskets, hairpins, and snuff boxes. The exhibitions were chosen to confront stereotypes of African art as overly "expressive, ritualistic, and undocumented", and instead show perspectives overlooked in Western views on African art. During the Walker yearsthe late 1990s and early 2000sthe museum hosted shows on Egyptian contemporary art and Malagasy textiles. A 1997 gift from photographer Constance Stuart Larrabee led to an in house and traveling exhibition. Walker organized a 1998 retrospective of Yoruba sculptor Olowe of Ise, a rare example of a single person African art show. The exhibition's accompanying catalogue raisonne was the first such scholarly publication for a traditional African artist. The museum has also held solo exhibitions for artists including Sokari Douglas Camp (1989) and Yinka Shonibare (2010). Exhibitions aimed towards children, such as "Playful Performers", drew crowds under Patton's directorship in the mid 2000s, as did "Treasures" shows from the museum's collection and artist visits. A 2004 show, "Insights", highlighted 30 works about Apartheid South Africa from its collection. In 2013, the museum received its largest gift, $1.8 million from Oman, towards a series that focuses on arts from the country and its links to cultures in the Near East. The 2015 "Conversations: African and African American Artworks in Dialogue", featuring works from the private collection of Bill and Camille Cosby, became controversial for opening just as allegations of sexual assault against him became public. The museum's director had a long friendship with the CosbysCamille also sat on the museum's advisory board. The exhibition was funded by a $716,000 donation from the Cosbys and planned to bring attention to the museum for its 50th anniversary. As the number of allegations increased, the museum recognized public outcry against the exhibition by creating a sign that acknowledged the allegations and refocused attention on the show's artists and artworks, which remained on view. The Washington Post art and architecture critic Philip Kennicott wrote that the museum violated ethics and hurt its reputation by showcasing a private collection that had not been pledged to the museum. Kennicott challenged whether the painters of Cosby's blue chip collection would have been "silenced" by ending the exhibition early.

Қатысу

Музей өзінің алғашқы, Смитсонианға дейінгі жылдары білім беруді басымдыққа қойды. Оның негізін қалаушы мекемені "қосауда музейі бар білім беру бөлімі" деп атады. Музейде ыстық атмосфера болды және қара нәсілділердің мәдени мұрасын үйрететін бағдарламаларға баса назар аударылды. Көптеген балалар жергілікті мектептерден музейге келді, онда дәстүрлі африкалық және заманауи өнерді салыстыру арқылы "өнерді қалай қарауға болады" деген жаттығуды қоса, көрмелер ұйымдастырылды. 90-жылдары мектеп топтары тәжірибелі экскурсоводтармен бірге экскурсия жасады. Ұлттық алаңдағы жаңа орналасқан жері музейге келушілердің экскурсиясыз санын арттырды. 1980-жылдардың басында Смитсониан институты қаланың қара нәсілді халқы көп болғанына қарамастан, жылдық 20 миллион келушінің өте аз бөлігі нәсілдік азшылықтан екенін анықтады. Содан кейін институт бұл теңсіздікті шешу үшін комиссия құрды. Африка өнері музейі әлі Ұлттық алаңға көшпегендіктен, ол нәсілдік құрамы әртүрлі аудандағы қара нәсілді тұрғындарға қызмет етті, персонал мен бағдарламалар біріктірілген және жергілікті мектеп топтары арасында үнемі көрсетілетін фильмдерімен, халықтық әңгімелерімен және лекцияларымен танымал болды. Музейде африкалық жолақ тоқу және сөйлейтін барабанға қатысты семинарлар да ұйымдастырылды. 2000-жылдардың ортасында музей директоры Паттон Вашингтонда музейдің көпшілікке белгілі емес екенін, такси жүргізушілерінің жартысы ғана оның орналасқан жерін білетінін айтты. Паттонның қызмет ету кезеңінде балаларға арналған көрсетілімдер де болды. Нәтижесінде музейде қысқа мерзімге ересектерге қарағанда балалар көп болды. Осы шақта музей жылына шамамен ондай арнайы іс-шара өткізді. The Washington Post газеті 2016 жылы музейдің "келушілерді және қайырымдылық көмегін тартуға күрескенін" жазды, бұл Косби дауынан кейін одан әрі ушықты.

Қабылдау

Ұлттық алаңдағы ғимараттың ашылуында «Нью-Йорк Таймс» газетінің үш рецензенты оның дизайн элементтерін, атап айтқанда, сәулетшінің материалдар таңдауын және жер астындағы табиғи жарықтың жетіспеуін сынады. Архитектура сыншысы Пол Голдбергер жер үсті элементтерін «граниттен жасалған ауқымды павильон» деп сипаттады, оның элементтері «өте қарапайым», көзге түспейтін және алыстағы Смитсон қамалымен салыстырғанда жарамсыз болды. Ол кешеннің «шеберлікпен ойылған» жоспарын және жер үстінде минимал өзгерістер жасап, жер астындағы мүмкіндіктерді барынша пайдалануын жоғары бағалады. Голдбергер ғимараттың шеберлігіне, интерьеріне және жауап беретін көрме залдарына риза болды. «Таймс» газетінің тағы екі рецензенты бұрын ашық ауамен байланысты туындыларды табиғи жарықсыз көрсетуге алаңдады және жарықтың жетіспеуі көрермендерге де, туындыларға да ыңғайсыз екенін, сондай-ақ басқа мұражайлар үшін үлгі болатынынан қорқыныш білдірді. Мұражай директоры, керісінше, табиғи жарық ағаштан жасалған мүсіндерді сақтау мәселесін тудыратынын атап өтті. Бір рецензент жазғандай, мұражай үлкен кешеннің бір бөлігі ретінде өзін шектеулі сезінді, сонымен қатар стилі де жетіспеді. «Нью-Йорк Таймс» газетінің рецензенты ашылу көрмесіндегі экспонаттарды көбінесе аскетизмге бой алдырған және әртүрлі өлшемдегі бөлмелерде орналасқандықтан кейде мазмұнын басып тастайтын тым қарапайым деп сипаттады. Ол кішкентай экспонаттарды және басқа мұражайлардан әкелінген туындыларды ең жақсы көретін. «Таймс» газетінің тағы бір рецензенты мұражай коллекциясын Метрополитен өнер мұражайынан үлкен, бірақ «көптеген керемет емес» деп тапты, бірақ соңғысы өз коллекциясын жинаған кезде көбірек туындыларға ие болған. Жалпы алғанда, ашылу көрермендердің қызығушылығын оятты және көрсетілген туындыларда діни сенімнің және шеберліктің маңыздылығын атап өтті. Ашылу рецензенті Африка туындыларын жалпылауға тырысты, олар бет-бейнелі туындылардан бастап Батыс Африканың жолақты тоқу өнерінің сәнді, геометриялық абстракциясына дейін жетті. Екінші рецензент мұражайдың тоқыма бұйымдары көрмесі африкалық өнер мен күнделікті өмір арасындағы байланысты артық көрсетіп бергенін, себебі тоқыма бұйымдарының «көркемдік әсері» салыстырмалы түрде әлсіз болғанын айтты. «Вашингтон Таймс» газетіндегі рецензент: «Мұражайдың 2004 жылғы Апартеид көрмесінен әсерленбеу мүмкін емес», – деп жазды. Ол мұражайдың заманауи коллекциясын жоғары бағалады, бірақ туындылар айналасындағы кеңістікпен үйлеспегенін, арнайы заманауи галереясы жақсы болғанымен, атмосферасы нашар болғанын айтты.

At the National Mall building's opening, three New York Times reviewers criticized its design elements, namely the architect's choice of materials and lack of natural light underground. Architecture critic Paul Goldberger considered the above ground elements a "clunky pavilion of granite" whose elements were "woefully simplistic", unsubtle, and awkward compared to the Smithsonian Castle in the distance. He mildly praised the complex's "clever" layout and its maximized underground utility with minimal above ground changes. Goldberger admired the building's craftsmanship, interiors, and responsive gallery spaces. The other two Times reviewers, in turn, were unsettled to see works once associated with the outdoors instead displayed with no natural light, and feared the precedent for other museums, adding that the lack of light was unaccommodating to both viewers and the works. The museum's director, however, noted that natural light would cause conservation issues for their wood sculptures. The museum felt restrained as part of the larger complex, one critic wrote, and deficient in style. Of the opening exhibition, the New York Times critic described the exhibits as often austere and understated in irregularly sized rooms that sometimes overwhelmed its contents. She was fondest of the small exhibits and the works imported from other museums. The other Times reviewer found the museum's collection larger but "less spectacular" than that of the Metropolitan Museum of Art, though the latter had more works available when it began its collection. The opening exhibits, overall, piqued viewer curiosity in the subject and underscored the importance of religious belief and craftsmanship in the displayed works. The opening's reviewer struggled to generalize the African works, which ranged from face and figure focused to the elegant, geometric abstraction of West African strip weaving. The other reviewer added that the museum's textiles exhibition overemphasized the connection between African art and everyday life, as the textiles had comparatively weaker "imaginative impact". "It's impossible", a reviewer wrote in The Washington Times, "not to be profoundly moved" by the museum's 2004 Apartheid exhibition. She praised the museum's contemporary collection but said that the works fought against their surroundingsthe dedicated contemporary gallery was a good space with a poor ambiance.