Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Владимир Андреевич (9 шілде 1535 – 9 қазан 1569) – соңғы уделдік Ресей князі. Оның інісі Иван Қатыгезбен (Иван Грозный) күрделі қарым-қатынасы Сергей Эйзенштейннің 1944 жылғы "Иван Қатыгез" фильмінде бейнеленді.
Vladimir Andreyevich (Владимир Андреевич; 9 July 1535 – 9 October 1569) was the last appanage Russian prince. His complicated relationship with his cousin, Ivan the Terrible, was dramatized in Sergei Eisenstein's 1944 film Ivan the Terrible.
Өмір
Старицалық Андрейдің және оның әйелі Ефросиния Старицкаяның жалғыз ұлы Владимир балалық шағын Мәскеуде қатаң бақылауда өткізді. 1541 жылы ол анасымен бірге босатылды: «Барлық Ресейдің ұлы князі Иван Васильевич, әкесі Иоасафтың, бүкіл Ресейдің митрополиті, және оның боярларының, князь Владимир Андреевичтің және оның анасы, князь Андрей Ивановичтің әйелі, княгиня Ефросинияның тілегі бойынша, князь Владимирді және анасын тұтқындан босатуға бұйрық берді, сондай-ақ князь Владимирге әкесі, князь Андрей Ивановичтің сарайында және анасымен бірге болуын тапсырды». Ол әкесінің иелігіндегі Старица және Верея қалаларына қайта оралды. Он бес жыл бейбіт өмір сүрді, 1553 жылға дейін, патшаның денсаулығы күрт нашарлағанша, үйленді.
The only son of Andrey of Staritsa and his wife Yefrosinya Staritskaya , Vladimir spent his childhood under strict surveillance in Moscow. In 1541, he was released along with his mother: "the grand prince Ivan Vasilyevich of all Russia granted at the intercession of his father Joasaphus, the metropolitan of all Russia, and his boyars, the prince Vladimir Andreyevich and his mother, the princess Yefrosinya, the wife of the prince Andrey Ivanovich, to be released from detention, and the prince Vladimir was ordered to be at his father's court, the prince Andrey Ivanovich, and with his mother". He was reinstated in his father's appanages, Staritsa and Vereya. There he married and lived in peace until 1553, when the tsar fell mortally ill.
Иванның ауруының соңғы күндері, көптеген боярлар оның нәсілдік мұрагеріне адал болудан бас тартып, Владимирді таққа отырғызуды көздеді. Бірақ патша күтпеген жерден жазылып кетті, бірақ мінез-құлқы мен әдеттері күрт өзгерді. Ол Владимирді Мәскеуге шақырып, келісімшартқа қол қойды, онда Владимир Мәскеуде шағын сүйемелдемемен тұруға және Иванның боярларынан алшақтауға міндеттелді. Егер патша қайтыс болса, Владимир оның кәмелетке толмаған ұлының регенті болуға тиіс еді. Владимирдің анасы күшпен орамал киюге мәжбүр болғаннан және оның боярлары жер аударылғаннан кейін, Иван 1555 жылдың сәуір айында Владимирге Евдокия Романовна Одоевскаяға үйленуге рұқсат берді. Бірақ опричнина басталғанда, Иванның туысына деген күдігі қайта оянды. 1564 жылы опричниктер Владимирдің Мәскеудегі сарайын өртеп, оның көптеген жерлерін тәркіледі. 1569 жылы Иван Владимирді мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп айыптап, оны және оның балаларын Александровтағы резиденциясында у ішіп өлтіруге мәжбүр етті. Оның анасы мен әйелі, Вологдаға жақын Горицы монастырында тұрғандары, бірнеше күннен кейін Шексна өзенінде батып өлтірілді. Владимирдың отбасын жою Рюрик әулетінің Мәскеу тармағының тоқырауына және Қиындықтар заманы деп аталатын әулеттік дағдарысқа әкелді. Владимирдің жалғыз аман қалған қызы Мария 1573 жылы Ливониялық Магнусқа (Данияның Кристиан III-нің ұлы) тұрмысқа шықты. Оның күйеуі қайтыс болғаннан кейін, ол Курляндиядан Борис Годуновтың сарайына шақырылып, Троице-Сергиев Лаврасына жақын монастырда орамал киюге мәжбүр болды. 1609 жылы Мария өзін патша деп жариялаған жалған туысымен хат алмасты. Оның кейінгі тағдыры белгісіз.
During the final crisis of Ivan's illness, most boyars refused to swear fealty to his baby son and decided to put Vladimir on the throne instead. To their dismay, the tsar rapidly recovered, but a great change took place in his behaviour and manners. He summoned Vladimir to Moscow and signed with him a treaty whereby Vladimir was to live in Moscow with a small retinue and avoid contacts with Ivan's boyars. In the event of the tsar's death, Vladimir was to become regent for his minor son. After Vladimir's mother was forced to take the veil and his boyars exiled, Ivan permitted Vladimir to marry Eudoxia Romanovna Odoevskaya in April 1555. With the start of oprichnina, however, Ivan's suspicions against his cousin were resuscitated. In 1564, the Oprichniki burnt Vladimir's palace in Moscow, and most of his lands were confiscated. In 1569, accused of high treason by Ivan, Vladimir and his children were forced to take poison at Ivan's residence in Alexandrov. His mother and wife, who resided at the Goritsy Convent near Vologda, were forcibly drowned in the Sheksna River several days later. The extermination of Vladimir's family precipitated the extinction of the Muscovite branch of the Rurik dynasty and the dynastic crisis known as the Time of Troubles. Vladimir's only surviving daughter, Maria, was married in 1573 to Magnus of Livonia (son of Christian III of Denmark). Upon her husband's death, she was summoned from Courland to the court of Boris Godunov and forced to take the veil in a convent adjacent to the Troitse Sergiyeva Lavra. In 1609, Maria entered into correspondence with her false cousin who had proclaimed himself tsar. Her subsequent fate is not documented.