Монгарлоу: Австралияның тарихы мен алтын кенішінің ізі
Mongarlowe, New South Wales
Монгароу – Аустралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы шағын ауыл. Брэйдвудтан 13 км шығысқа орналасқан, халық саны 117 адамды құрайды. Жаңалығымен танысыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Монгарлоу - Австралиядағы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Оңтүстік үстірт аймағындағы ауыл. Бұрын ол әртүрлі жағдайларда Кіші Өзен, Монга және Сержанттар нүктесі деп аталған. Монгарлоу атауы пошта және статистикалық есептер үшін айналасындағы аймаққа да қолданылады.
Mongarlowe is a village in the Southern Tablelands of New South Wales, Australia in Queanbeyan Palerang Regional Council. In former times, it was also known, in various contexts, as Little River, Monga, and Sergeants Point. The name, Mongarlowe, also applies to the surrounding area, for postal and statistical purposes.
Орналасуы және ерекшеліктері
Ол Монгарлоу өзенінің жағасында және Брейдуд қаласынан шығысқа қарай 13 шақырым жерде орналасқан. Халық санағы бойынша, ауыл мен оны қоршаған аймақта 117 адам тұрды. 19 ғасырда, бұл жер көп дамыған кезде сақталған бірнеше ғимараттар бар, сондай-ақ ауылдың зираты да қол жеткізіп келеді.
It is situated on the Mongarlowe River and about 13 km east of Braidwood. At the , the village and the surrounding area had a population of 117. Several buildings have survived from the 19th century, when it was much larger, as has the village's cemetery.
Тарих
Монгарлоу – Жаңа Оңтүстік Уэльстің алтын асығысына байланысты 19 ғасырдың ортасындағы маңызды кеншілердің қонысы болды. 1891 жылға дейін Монга деп аталған.
Mongarlowe was a substantial mining settlement during the mid 19th century due to the New South Wales gold rush. It was called Monga until 1891.
Түпкүлгілік тарихы
Қазіргі Монгарлоу деп аталатын аймақ Юин тайпасының бір тобы – вальбанга халқының дәстүрлі жерінде орналасқан. Отарлау кезінде ең жақсы жерлерінен айырылған абориген отбасылары өмір сүру үшін жер іздеді. 1879 жылы 140 акр жер аборигендер үшін қорық ретінде бөлінді, Монгарлоуге солтүстік жағынан сабақтас Монгарлоу приходында, абориген әйел Мэри Энн Виллоуби атынан. 1885 жылы тағы бір қорық, шамамен 9 акр жер, сол жерде, тағы бір абориген әйел Маргарет Брайант атынан бөлінді. 1893 жылы бұл бұрынғы қорықтар күштен шығарылып, 50 акр жерден тұратын жаңа қорық Будаванг жотасының жағалау жағында, Клайд өзенінің сағасымен бірігетін жерге жақын, Круан сағасының сол жағалауында белгіленді. Бұл қорық – Currowan Creek аборигендер қоры – 1956 жылға дейін сақталды. Көбінесе, өмір сүруге жарамды мүмкіндік табу сияқты себептермен, Брейдуд маңындағы алтын кендері маңында тұратын аборигендердің көпшілігі 19 ғасырдың соңында жағалауға қарай, вальбанга жеріне көшіп кетті. Мэри Энн Виллоуби – ол 1876 жылдан бері сол жерде тұрып, оның балалары 1902 жылы Монгарлоу маңында тұрып жатты.
The area now known as Mongarlowe lies on the traditional lands of Walbanga people, a group of Yuin. Dispossessed of their best land during settler colonisation, individual Aboriginal families sought land on which to live. 140 acres of land was set aside as a reserve for Aborigines, in 1879—north of Mongarlowe in the neighbouring Parish of Mongarlowe—in the name of an Aboriginal woman, Mary Ann Willoughby. In 1885, a second reserve, of just under 9 acres, was set aside there, in the name of another Aboriginal woman, Margaret Bryant. In 1893, these earlier reserves were revoked and a new reserve of 50 acres was set aside on the left bank of Currowan Creek, not far from its confluence with the Clyde River estuary, on the coastal side of the Budawang Range. That reserve, Currowan Creek Aboriginal Reserve, lasted until 1956. Probably due to reasons such as finding a viable means of sustenance, most of the surviving Aborigines living in the goldfields around Braidwood, migrated toward the coast—also Walbanga country—in the later years of the 19th century. Mary Ann Willoughby—already living thereabouts in 1876—and her children were still living near Mongarlowe in 1902.
Алтын өндіру
Брейдвуд ауданында алтынның басқа аллювиалды кен орындары табылғаннан кейін, іздеушілер 1851 жылдың желтоқсанында Кіші өзенде (қазіргі Монгарлоу өзені, Шоалхейвен өзенінің саласы) іздестіруді бастады, ал 1852 жылдың наурызына дейін Кіші өзеннің кен орындарында жұмыс істейтін кеншілер болды. Өзен Кіші өзен деп аталды, себебі Шоалхейвеннің тағы бір аты – «Үлкен өзен» болған. Алтынның таралуы біркелкі болмағандықтан, бұл өңір еңбектері мен уақыттары үшін шамалы сыйақы алуға дайын, табанды және командалық жұмыс істеуге бейім қытай жұмысшыларын тартты. Қытай кеншілері Клайд өзенінің суайдынындағы Кюрраван өзенінің бастауынан, ауылдан төмен, өзеннің оң жағалауындағы Броуд Гуллидегі биікке су жеткізу үшін он шақырымдық су арнасын салған. Танталеан сағасында қытай кен өндіру және сумен шаю жұмыстарының көптеген қалдықтары әлі де көрініп тұр. Ауылдан төмен, Фейган сағасымен қосылған жерде, өзен үлкен иілмелі бөлігін кесіп өтіп, бүгін «Жарты ай» немесе «Жарты айдың жазығы» деп аталатын жер бедерін жасады. Жарты ай әлі де өзеннің бөлігі болғанда, Монгалоу маңындағы алтын кендерінен мыңдаған жылдар бойы аллювиалды алтын жиналған. Өзен жасаған қысқа жол «Сидней бастары» деп аталатын жер бедерін де құрады, ол кеншілер лагеріне айналды. 20 ғасырдың басында Жарты айда кен қазу жұмыстары жүргізілді. Монгалоу кен орнында аллювиалды және қатты тау жыныстарынан кварц кендері кездесті. 1870 жылға қарай кварц кендері қазыла бастады. «Дай Дон» кені аймақтағы кварц кендерінің ең тереңі болды және 400 фут тереңдікке жетті. Ол 1884 жылдан 1891 жылға дейін, содан кейін 1900 жылдан 1905 жылға дейін жұмыс істеді. Бұл жерде кем дегенде бір этникалық қытайларға тиесілі қатты тау-кен кені болды, ол жергілікті белгілі Номчонг отбасының атымен аталды, олар кен өндірумен қатар ауылда және Брейдвудта дүкендер ұстады. 18 шілде 1896 жылы «Монгарлоу және Шоалхейвен өзені» алтын кен орны жарияланды. 1905 жылдан кейін маңызды кен өндіру тоқтап қалды. 1901 жылдан 1905 жылдың соңына дейін Жарты айдың жазығында алтын қазуға арналған сорғыш жұмыс істеді. Сорғыш құрылғысы Аделонгқа көшірілді. 1917 жылға қарай Монгарлоудағы қатты тау жынысы алтынын табу перспективалары нашар болды. Алайда, 1908 және 1915 жылдар аралығында, сондай-ақ 1916 және 1922 жылдар аралығында Жарты айда шектеулі түрде жұмыс істейтін қазылған бөгет болды. Ұлы депрессия кезінде алтын өндіру қысқа ғана жанданды, ал аймақтағы кен өндіру қызметі 1990 жылдардың ортасына дейін сирек-сирек жалғасты.
Following other alluvial gold finds in the Braidwood district, prospectors were searching the Little River (now Mongarlowe River), a tributary of the Shoalhaven River), as early as December 1851, and there were miners working the Little River diggings by March 1852. The river was called the Little River, because another name for the Shoalhaven was the 'Big River'. The gold was patchy and the field attracted hard working Chinese miners who were prepared to persevere and work in teams, for a modest return on their labour and time. In a remarkable piece of work, Chinese miners constructed a water race, ten miles long, from the headwaters of Currawan Creek—in the catchment of the Clyde River—to carry water to sluice high ground in Broad Gully, on the right bank of the river downstream from the village. Extensive remnants of Chinese mining and sluicing works are still evident on Tantalean Creek. Downstream of the village, just below the junction with Feagan's Creek, the river had cut off a large oxbow, creating a landform still known today as the 'Half Moon', or 'Half Moon Flat'. While the Half Moon was still a part of the river, alluvial gold had accumulated there over thousands of years from the gold reefs around Mongalowe. The shortcut made by the river also created a landform known as 'Sydney Heads', which would become the site of a mining camp. In the early 20th century, Half Moon would be the location of dredge mining. The Mongalowe field had both alluvial working and hard rock quartz reef mines. By 1870, quartz reefs were being mined. The Day Dawn mine was the deepest of the quartz reef mines in the area and reached a depth of 400 feet. It operated from 1884 to 1891 and again from 1900 to 1905 There was at least one ethnic Chinese owned hard rock mine, named for the prominent local Nomchong family, who as well as having mining interests were storekeepers in the village and at Braidwood. A goldfield of 'Mongarlowe and Shoalhaven River' was proclaimed on 18 July 1896. Significant mining had all but ceased after 1905. There was a pump gold dredge working at the Half Moon Flat, from 1901 until late 1905. The dredge was removed and taken to Adelong. By 1917, the prospects of any future hard rock gold mining at Mongarlowe were bleak. However, a bucket dredge operated at Half Moon, intermittently, between 1908 and 1915 and again between 1916 and 1922. During the Great Depression, there was a minor revival in gold mining and mining activity in the area continued sporadically up to at least the mid 1990s.
Тау-кен ауылы
Өзеннің оң жағалауы мен оның саласы Сержантс Пойнт Крик өзенінің сол жағалауы арасында елді мекен пайда болды, немесе Кіші өзен. Бұл атаулар да осы елді мекенді көрсету үшін қолданылды. Моңгарлове (немесе "Мунгарлове") атауы соңғы рет 1870 жылдан бері қолданылып келді. 1891 жылы салыстырмалы түрде жақын орналасқан Монгамен шатасу салдарынан хаттар дұрыс емес мекенжайға жіберіліп жатты. Тұрғындар пошта атауын Монгарлове деп өзгертуді сұрады, және бұл сол жылы іске асырылды. Осыдан бастап Монгарлове ауылдың жалғыз ресми атауы болды. Сержантс Пойнт атауы да жергілікті жерде, кем дегенде 20 ғасырдың басында қолданыла берді. Брейдвудтан Монгарловеге дейінгі жол әлі де Кіші өзен жолы деп аталады. Ауыл аймақ бойынша шашыраңқы орналасқан көптеген кішігірім кеншілер лагерінің орталығына айналды. 1870 жылға қарай ауылда "екі-үш мейрамхана, үлкен дүкен, жақсы мектеп және полиция бөлімшесі" болды. Алтын өндіріс аймағында он мейрамхана, тоғыз дүкен, үш диірмен болды, ал 1868 жылы халық саны 1332 адамды құрады, оның 350-і – қытайлар. Бұл елді мекен одан бұрын да көп жылдар бойы бар болған. Ауыл көшелерінің ретсіз жоспары, мұқият жоспарланған емес, бастапқы қоныстың көрінісі болды. Ескі арқалық көпірден төмен орналасқан. Басты жолды арқалықтан көпірге ауыстыру нәтижесінде қалалық мейрамхананың арт жағы басты жолға қарап қалды. 1905 жылы ауылда "полиция бөлімшесі, мейрамхана, үш дүкен, мемлекеттік мектеп, ұстахана, үш шіркеу, қытай ғибадатханасы және жеке тұрғын үйлер" болды. Ауылдағы мейрамхана "Күннің шығуы" мейрамханасы деп аталды. Тағы бір бастапқы ғимарат, ескі тұтқын үйі алынып, Брейдвуд мұражайында қайта орнатылды. 1919 жылдың қаңтар айында ауылға орман өртінен ауыр зиян келді, полиция бөлімшесі, англикан және католик шіркеулері, бірнеше тұрғын үйлер, ұрып-соғу машинасы және қытай ғибадатханасы (немесе "жос үйі") жойылды. Бұл, бұрыннан құлдырап келе жатқан ауыл үшін апат болды. Өрт кезінде халық саны "шамамен 100 адамды" құрады, ал 1922 жылға қарай тек бір қытай тұрғыны қалды. Кейбір жылдар қолданыстан шыққаннан кейін шіркеу қиратылды. Ауылға жақын 98 учаскеден тұратын бөлу туралы ұсыныс 2008 жылы алаңдаған тұрғындардың қысымымен тоқтатылды.
A settlement arose between the right bank of the river and the left bank of its tributary Sergeants Point Creek. or Little River, and those names were also used to designate the settlement. The name Mongarlowe (or 'Mungarlowe') had been in use, since at latest 1870, By 1891, confusion with that other, relatively nearby Monga, was leading to mail being directed to the wrong place. Residents asked that the postal name be changed to Mongarlowe, which happened in the same year. From that time, Mongarlowe was the only official name for the village. The name Sergeants Point also continued to be used locally, until at least the very earliest years of the 20th century. The road from Braidwood to Mongalowe is still known as Little River Road. The village became the centre for a number of smaller mining camps spread widely throughout the area. By 1870, the village had "two or three hotels, a large store, a good schoolhouse, and a police station." The goldfields area had ten hotels, nine stores, three mills, and, in 1868, a population of 1,332, of whom 350 were Chinese. although the settlement had been in existence for many years before then. The haphazard arrangement of the village's street plan reflected the original settlement, rather than a carefully planned village. The old ford was just downstream of the bridge. The realignment of the main road from the ford, to pass over the bridge, left the town's hotel with its rear to the main road. In 1905, the village had a "police station, hotel, three stores, public school, blacksmith's shop, three churches; a Chinese joss house, and private residences", and a population of ''about 700 Europeans and 23 Chinese.'' The village's hotel was known as the 'Rising Sun Hotel'. Another original building, the old lock up, has been removed and reinstated at the Braidwood Museum. In January 1919, the village was severely affected by bushfire, losing its police station, both its Anglican and Catholic churches, several residences, a crushing battery. and the Chinese temple (or 'joss house'). It was a catastrophe for a village already in decline. At the time of the fire, the population was 'around 100" and only one Chinese resident remained by 1922. After some year of disuse, the church was demolished. There was a proposal for a 98 lot subdivision in proximity to the village which was cancelled in 2008 under pressure from concerned residents.