Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дельта Акваридтер өз атын Акварий шоқжұлдызындағы шашырау ошағынан алады, ол шоқжұлдыздың ең жарқын жұлдыздарының бірі – Дельта Акварийге жақын орналасқан. Атау латын тіліндегі "Aquarii" иелік түрінен туындайды, онда "i" әрпі "ids" (содан екі "i" бар Aquariids) деп ауыстырылады. Дельта Акварид метеор шашырауының Оңтүстік және Солтүстік деп екі тармағы бар. Оңтүстік Дельта Акваридтері күшті шашырау болып саналады, орташа метеорды байқау жиілігі сағатына 15–20, ал ең жоғарғы зениттік сағаттық жиілігі 18. Орташа шашырау ошағы RA=339°, DEC=−17°. Солтүстік Дельта Акваридтері әлсіз шашырау, тамыздың ортасындағы ең жоғарғы нүктесіне жетеді, орташа ең жоғарғы жиілігі сағатына 10 метеор, ал орташа шашырау ошағы RA=340°, DEC=−2°.
The Delta Aquariids get their name because their radiant appears to lie in the constellation Aquarius, near one of the constellation's brightest stars, Delta Aquarii. The name derives from the Latin possessive form "Aquarii", whereby the declension " i" is replaced by " ids" (hence Aquariids with two i's). There are two branches of the Delta Aquariid meteor shower, Southern and Northern. The Southern Delta Aquariids are considered a strong shower, with an average meteor observation rate of 15–20 per hour, and a peak zenithal hourly rate of 18. The average radiant is at RA=339°, DEC=−17°. The Northern Delta Aquariids are a weaker shower, peaking later in mid August, with an average peak rate of 10 meteors per hour and an average radiant of RA=340°, DEC=−2°.
Тарих
(Ол кезде анықталмаған) Дельта Акваридтерінің (δ Акваридтері) байқауларын Г. Л. Тупман 1870 жылы тіркеді, ол 27 шілде мен 6 тамыз аралығында байқалған 65 метеордың жолын сызды. Ол сәулелену ошағының көрінетін бастапқы және соңғы нүктелерін белгіледі (RA=340°, DEC=−14°; RA=333°, DEC=−16°). Бұл кейінірек түзетілді. Рональд А. Макинтош 1926-1933 жылдар аралығында алынған көптеген бақылаулар негізінде жолды қайта сызды. Ол оның RA=334.9°, DEC=−19.2° нүктесінен басталып, RA=352.4°, DEC=−11.8° нүктесінде аяқталады деп анықтады. Куно Хоффмайстер және неміс бақылаушылар тобы 1938 жылы ағын ішіндегі Солтүстік Акварид сәулелену ошағының сипаттамаларын алғаш рет жазды. Канадалық Д. В. Р. Маккинли 1949 жылы екі тармақты да байқады, бірақ екі сәулелену ошағын байланыстырмады. Бұл астроном Мэри Алмондқа 1952 жылы мүмкін болды, ол δ Акваридтерінің нақты жылдамдығы мен орбитасын анықтады. Ол "таңдамалы бағытталған антеннаны" (эхо радио) ықтимал метеорларды анықтау үшін және нақты орбиталық жазықтықты сызу үшін пайдаланды. Оның еңбегінде бұл кең "орбиталар жүйесі" деп сипатталды, олар, мүмкін, "бір-бірімен байланысқан және бір ұзын ағыннан пайда болған". Бұл 1952-1954 жылдардағы Гарвард метеорлық жобасында фотосуреттер арқылы орбиталарды бақылау арқылы расталды. Жоба сонымен қатар ағынның эволюциясына Юпитердің әсер еткенін көрсететін алғашқы дәлелдерді ұсынды.
Observations of the (then unidentified) Delta Aquariids (δ Aquariids) were recorded by G. L. Tupman in 1870, who plotted 65 meteors observed between July 27 and August 6. He plotted the radiant's apparent beginning and ending points (RA=340°, DEC=−14°; RA=333°, DEC=−16°). This was corrected later. Ronald A. McIntosh re plotted the path, based on a greater number of observations made from 1926 to 1933. He determined it to begin at RA=334.9°, DEC=−19.2° and end RA=352.4°, DEC=−11.8°. Cuno Hoffmeister and a team of German observers were the first to record the characteristics of a Northern Aquariid radiant within the stream around 1938. Canadian D. W. R. McKinley observed both branches in 1949, but did not associate the two radiants. That was accomplished by astronomer Mary Almond, in 1952, who determined both the accurate velocity and orbit of the δ Aquariids. She used a "more selective beamed aerial" (echo radio) to identify probable member meteors and plotted an accurate orbital plane. Her paper reported it as a broad "system of orbits" that are probably "connected and produced by one extended stream." This was confirmed in the 1952–1954 Harvard Meteor Project, via photographic observation of orbits. The Project also produced the first evidence that the stream's evolution was influenced by Jupiter.
Көрініс
Дельта Акваридтерді қала жарықтарынан алыс, таң атқанға дейінгі сағаттарда көруге болады. Оңтүстік жарты шар тұрғындары көбінесе жақсырақ көреді, себебі оның сәулелену оғы маусымның ең жоғары нүктесінде аспанда биік болады. Солтүстік жарты шар тұрғындары үшін сәулелену оғы оңтүстік көкжиектен жоғары болғандықтан, метеорлар негізінен барлық бағыттарда – шығысқа, солтүстікке және батысқа қарай таралады. Егер олар өте қысқа болмаса және сәулелену оғына жақын болмаса, оңтүстікке қарай ұшатын метеорларды көру сирек болады.
The Delta Aquariids are best viewed in the pre dawn hours, away from the glow of city lights. Southern Hemisphere viewers usually get a better show because the radiant is higher in the sky during the peak season. Since the radiant is above the southern horizon for Northern Hemisphere viewers, meteors will primarily fan out in all compass points, east, north and west. Few meteors will be seen heading southward, unless they are fairly short and near the radiant.