Бұқаралық ақпарат құралдарындағы идеологиялық бағыттылық және бейтараптық мәселесі

Бұқаралық ақпарат құралдарындағы идеологиялық бағытталғандық, жаңалықтарды таратудағы тәраптылық, объективтілік пен экономикалық мүдделер талданды. Зерттеулер көрсетіп тұр.

28 мин оқу

100%

Дереккөз: Media bias in the United States — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Кейбір идеологияларды қолдайтын БАҚ

БАҚ-тың жақпарттығы туралы айыптаулар көбінесе БАҚ-тың жаңалықтарды жақтасқандай етіп беруіне қатысты. Басқа пікірлер бойынша, кейбір БАҚ өсім немесе пайда табу үшін объективтіліктен бас тартады. Медиа зерттеулер, журналистика, коммуникация, саясаттану және экономика сияқты салалардағы ғалымдар АҚШ-тағы жаңалықтар құралдарының жақпарттығын өз зерттеулерінің бір бөлігі ретінде қарастырған. Жақпарттықтан өзге, ғалымдар мен басқалар БАҚ-тың сенімділігі және жалпы баспасөз бостандығы сияқты факторларды да бағалайды. Академиялық зерттеулер либералды журналистердің солшыл бағытты БАҚ-ты құруы туралы кең таралған пікірді нақтылай бермейді, бірақ кейбір зерттеулер экономикалық мүдделердің осыған әсер етуі мүмкін екенін көрсетеді. Алайда, С. Роберт Лихтер талдаған зерттеулер БАҚ-тың саясатта консервативті күш екенін көрсеткен. Соңғы сауалнамалардың нәтижесінде респонденттердің жартысынан астамы АҚШ-тағы БАҚ-тың жақпарттығына алаңдаушылық білдірген.

Тарих

Кәсіби журналистиканың 20 ғасырдың басында пайда болуымен және медиаэтика тұжырымдамасымен бұрын газеттер баспагердің пікірін көрсететін. Көп жағдайда, бір аймақта қазіргі стандарттар бойынша әртүрлі және көбінесе радикалды көзқарастарды ұсынатын бәсекелес газеттер болды. Колониялық Филадельфияда Бенджамин Франклин мәселенің барлық жақтарын көрсетудің ерте және күшті жақтасы болды, мысалы, өзінің «Баспагерлерге кешірім» еңбегінде: «Шындық пен қателік тең мүмкіндік алғанда, алғашқысы екіншісінен әрқашан басым болады» деп жазды. 1790 жылдан 19 ғасырдың соңына дейін көптеген американдық газеттер партиялық болды. 1798 жылы Конгресті басқарған Федералист партиясы оппозициялық баспасөзді әлсірету үшін жасалған «Шет елдік және бүлік актілерін» қабылдады. Ол үкіметке қарсы «жалған, қорқынышты немесе жалақор» жазбаларды жариялауға тыйым салды және кез келген заңға немесе президенттік актіге қарсылық білдіруді қылмыс деп жариялады. Актінің бұл бөлігі 1801 жылға дейін күшінде болды. 1801–1809 жылдары президент болған Томас Джефферсон баспасөз тарапынан жиі шабуылға ұшырады. Ол редакторларға газеттерін «ақиқат», «ықтималдықтар», «мүмкіндіктер» және «жалған» деп белгіленген төрт бөлімге бөлуге кеңес берді және бірінші бөлімнің ең кішкентай, ал соңғысының ең үлкен болатынын байқады. Зейнетке шыққаннан кейін ол: «Газетте сенуге болатын жалғыз шындық – жарнамаларда» деді. 1861 жылы федералдық шенеуніктер Конфедерация тарапын қолдаған газеттерді анықтады және олардың көпшілігін жапты. 1864 жылы президент Авраам Линкольн Конфедерацияға жақындық танытқан мақалалар жариялаған Солтүстік газет редакторларын тұтқындауға және түрмеге қамауға әкелетін жарлық шығарды. 19 ғасырда арзан газеттердің қолжетімділігі нарықтың үлкен өсуіне мүмкіндік берді. Қалаларда әр партияның әртүрлі саяси фракцияларын қолдайтын бірнеше бәсекелес газеттер болды. Бұл жағдай жаңалықтар мен редакциялық бөлімдердің ажыратылуымен біршама жеңілдетілді. Жаңалықтардағы ақпарат салыстырмалы бейтарап немесе кемінде фактілерге негізделген болуы керек еді, ал редакциялық бөлімдер баспагердің пікірін ашық жеткізді. Редакциялық мақалаларға көбінесе баспагердің қарсыластарын пароди жасаған редакциялық карикатуралар қосылды. Кішкентай этникалық газеттер түрлі этникалық топтарға, мысалы, немістерге, голландтарға, скандинавтарға, поляктарға және итальяндарға қызмет көрсетті. Үлкен қалаларда көптеген шетел тілдеріндегі газеттер, журналдар мен баспагерлер болды. Олар әдетте өз тобының қоғамдық мәселелердегі ұстанымдарын қолдаған жақтастар болды. Олар оқырмандары көбінесе ассимиляцияланғандықтан жоғалып кетті. 1960 және 70-ші жылдары осы этникалық газеттерді жинап, олардың тарихын сақтау және жалпы жұртшылыққа қолжетімділігін арттыру үшін күш-жігер жұмсалды. 20 ғасырда түрлі азиялық тілдерде, сондай-ақ испан және араб тілдерінде газеттер пайда болды және оларды жаңа иммигранттар оқиды. 1890 жылдардан бастап бірнеше жоғары беделді қалалық газеттер сатуды арттыру үшін сары журналистикаға көшті. Олар спорт, сексуалдық мәселелер, жанжал және сенсацияға басымдық берді. Нью-Йорктегі осы журналистика стилінің көшбасшылары Уильям Рэндольф Херст және Джозеф Пулитцер болды. Херст Кубадағы қиындықтар туралы және «Мэйн» кемесінің батып кетуі туралы сенсациялық оқиғаларды жалған немесе асыра сілтеп, таралымын арттырды. Ол соғысты өзі бастады деп жалған мәлімдеді, бірақ шын мәнінде елдің шешім қабылдаушылары оның талаптарына көп көңіл бөлмеді. Мысалы, президент Маккинли сары журналдарды оқымады. 1890-1920 жылдар аралығындағы Прогрессивті дәуір реформаға бағытталған. 1905 жылдан 1915 жылға дейін мукрэкер стилі қалалық билік пен өнеркәсіптегі жамандықтарды әшкереледі. Академик Ричард А. Хогартти, мукрэкер Уильям Э. Сэкетттің Лайон Эббетті сынағандығын талқылағанда, Сэкетттің көптеген сын-пікірлері ақталған болса да, оның «оқиғаларды асыра түсіндіруге, қате түсіндіруге және оңайлатуға» бейімділігі бар екенін атап өтті. Бұл терминді танымал еткен президент Теодор Рузвельт: «Шындықты іздеушілер қоғамның игілігі үшін көбінесе қажет, бірақ олар лайды қазып тоқтағанда ғана». Генри Фордқа тиесілі және Форд дилерлері арқылы тегін таратылатын «The Dearborn Independent» апталық журналы 1920 жылдары халықаралық еврейлер туралы қастандық теорияларын жариялады. 1930 жылдары кең таралған антисемитизмнің сүйікті тропы – еврейлер Голливудты және медианы бақылайды деген айыптама. 1941 жылы Чарльз Линдберг американдық еврейлер, Голливудта, медиада және Рузвельт әкімшілігінде үлкен ықпалға ие, елді өзінің мүдделеріне қарсы соғысқа итермелеп жатыр деп мәлімдеді. Линдберг қызу сынға ұшырады; Gallup сауалнамасы оның сыртқы саясат көзқарастарына қолдау 15%-ға төмендегенін көрсетті. Вашингтондағы неміс елшілігінің аға дипломаты Ганс Томсен Берлинге американдық газеттерде изоляционистік мақалалар орналастыру әрекеттері сәтсіз аяқталғанын хабарлады. «Беделді журналистер мұндай материалдарды жариялауға ақша үшін де келіспейді». Томсен британдыққа қарсы кітаптар шығару үшін баспа үйін құрды, бірақ олардың көп бөлігі сатылмады. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары пронацистік неміс-американдық Bund медианы еврейлер бақылайды деп айыптады. Олар немістердің еврейлерге қатысты жасаған зұлмы туралы хабарлар бұрмаланған және негізсіз деп мәлімдеді. Олар Голливуд еврейлік пікірталас ошағы екенін айтты және Чарли Чаплиннің «Ұлы диктатор» фильмін құрметті көшбасшыға жасалған қарапайымдық деп жариялауға шақырды. 1956 жылғы американдық Ұлттық сайлау зерттеуі американдықтардың 66%-ы газеттердің әділ екенін ойлағанын көрсетті, оның ішінде республикашылдардың 78%-ы және демократтардың 64%-ы. 1964 жылғы Roper Organization жүргізген сауалнама телеарналар туралы ұқсас сұрақ қойды, және 71%-ы телеарналардың әділ екенін ойлады. 1972 жылғы сауалнама американдықтардың 72%-ы CBS Evening News жаңартушысы Уолтер Кронктейге сенетінін көрсетті. Джонатан М. Лэддтың «Неліктен американдықтар медианы жек көреді және бұл маңызды» еңбегінде: «Институционалды журналистер [бір кезде] республиканың қуатты қорғаушылары болды, саяси дискурстың жоғары стандарттарын сақтады». Американдық азаматтық құқықтар қозғалысы кезінде консервативті газеттер азаматтық құқықтар туралы жаңалықтарын күшті бұрмалады, Оңтүстік қаралар арасындағы толқуды коммунистерге жабалап тастады. Кейбір жағдайларда Оңтүстік телеарналары «I Spy» және «Star Trek» сияқты бағдарламаларды жарықтандырудан бас тартты, себебі оларда әртүрлі нәсілді актерлер болды. Азаматтық құқықтарды, еңбек одақтарын және либералдық әлеуметтік реформалардың кейбір аспектілерін қолдайтын газеттер консервативті газеттер тарапынан коммунистік көзқарастармен айыпталды. 1969 жылдың қараша айында вице-президент Спиро Агню Вьетнам соғысына қарсы медиалық пікірлерді айыптаған маңызды сөз сөйледі. Ол соғысқа қарсылардың «терісшілдердің нұсқаушылары» екенін айтты. 21 ғасырдың басында әлеуметтік желілер маңызды пікірталас көзіне айналды, себебі кез келген адам оның дұрыстығына қарамастан, кез келген нәрсені жариялай алады. Бір жағынан, әлеуметтік желілер барлық көзқарастарды естілуге мүмкіндік берді, бірақ екінші жағынан, ең экстремалды пікірталастарға платформа ұсынды. 2014 жылы Pew Research Center зерттеуі жаңалықтар аудиториясы саяси бағыттар бойынша поляризацияланғанын көрсетті. 2015 жылы Дональд Трамптың 2016 жылғы президенттік науқаны басталғаннан кейін медиа Трамптың мәлімдемелерін «жалған жаңалықтар» терминімен сынға алды. 2015 жылдың соңында Дональд Трамп медианың әділдігіне қатысты алаңдаушылығын білдіре бастады және фразаны қолданып, медиада таратылған кейбір ақпаратты «жалған жаңалықтар» деп атады. 2016 жылы Готфрид пен Ширердің мәліметінше, «Америкалық ересектердің 62%-ы әлеуметтік желілерде жаңалық алады», Facebook басым әлеуметтік желі болып табылады. Бұл Дональд Трамптың президенттік сайлауына үлкен үлес қосты. «Economic Perspectives» журналында жарияланған мақалаға сәйкес, «жалған жаңалықтар туралы хабар көрген көптеген адамдар оларға сенеді». Трамп президенттік кезеңінде үнемі жалған айтты және қастандық теорияларын насихаттады. 2017 жылдың қаңтарында B...

Before the rise of professional journalism in the early 20th century and the conception of media ethics, newspapers reflected the opinions of the publisher. Frequently, an area would be served by competing newspapers taking differing and often radical views by modern standards. In colonial Philadelphia, Benjamin Franklin was an early and forceful advocate for presenting all sides of an issue, writing, for instance, in his "An Apology For Printers" that " when truth and error have fair play, the former is always an overmatch for the latter." From around 1790 to the late 1800s, most American newspapers were partisan. In 1798, the Federalist Party in control of Congress passed the Alien and Sedition Acts designed to weaken the opposition press. It prohibited the publication of "false, scandalous, or malicious writing" against the government and made it a crime to voice any public opposition to any law or presidential act. This part of the act was in effect until 1801. President Thomas Jefferson, 1801–1809, was frequently attacked in the press. He advised editors to divide their newspapers into four sections labeled "truth," "probabilities," "possibilities," and "lies," and observed that the first section would be the smallest and the last the largest. After retiring, he said that "Advertisements contain the only truths to be relied on in a newspaper." In 1861, Federal officials identified newspapers that supported the Confederate cause and ordered many of them closed. In 1864, President Abraham Lincoln issued an executive order that led to the arrest and imprisonment of Northern newspaper editors for publishing articles alleged to have been sympathetic to the Confederacy. In the 19th century, the accessibility of cheap newspapers allowed the market to expand exponentially. Cities typically had multiple competing newspapers supporting various political factions in each party. To some extent this was mitigated by a separation between news and editorial. News reporting was expected to be relatively neutral or at least factual, whereas editorial sections openly relayed the opinion of the publisher. Editorials often were accompanied by editorial cartoons, which lampooned the publisher's opponents. Small ethnic newspapers serviced people of various ethnicities, such as Germans, Dutch, Scandinavians, Poles, and Italians. Large cities had numerous foreign language newspapers, magazines and publishers. They typically were boosters who supported their group's positions on public issues. They disappeared as their readership increasingly became assimilated. In the 1960s and 70s, an effort began to collect these ethnic newspapers in order to preserve their history and increase their accessibility to the general public. In the 20th century, newspapers in various Asian languages, and also in Spanish and Arabic, appeared and are still published, read by newer immigrants. Starting in the 1890s, a few very high profile metropolitan newspapers engaged in yellow journalism to increase sales. They emphasized sports, sex, scandal, and sensationalism. The leaders of this style of journalism in New York City were William Randolph Hearst and Joseph Pulitzer. Hearst falsified or exaggerated sensational stories about atrocities in Cuba and the sinking of the USS Maine to boost circulation. Hearst falsely claimed that he had started the war, but in fact the nation's decision makers paid little attention to his demands—President McKinley, for example, did not read the yellow journals. The Progressive Era, from the 1890s to the 1920s, was reform oriented. From 1905 to 1915, the muckraker style exposed malefaction in city government and industry. Academic Richard A. Hogarty, when discussing muckraker William E. Sackett's critical coverage of Lion Abbett, notes that while many of Sackett's criticisms were justified, he had a tendency to "to exaggerate, misinterpret, and oversimplify events", which Hogarty found typical of muckracking journalists. The term was popularized by President Theodore Roosevelt, who said that "the men with the muck rakes are often indispensable to the well being of society; but only if they know when to stop raking the muck." The Dearborn Independent, a weekly magazine owned by Henry Ford and distributed free through Ford dealerships, published conspiracy theories about international Jewry in the 1920s. A favorite trope of the anti Semitism that raged in the 1930s was the allegation that Jews controlled Hollywood and the media. Charles Lindbergh in 1941 claimed American Jews, possessing outsized influence in Hollywood, the media, and the Roosevelt administration, were pushing the nation into war against its interests. Lindbergh received a storm of criticism; the Gallup poll reported that support for his foreign policy views fell to 15%. Hans Thomsen, the senior diplomat at the German Embassy in Washington, reported to Berlin that his efforts to place pro isolationist articles in American newspapers had failed. "Influential journalists of high repute will not lend themselves, even for money, to publishing such material." Thompson set up a publishing house to produce anti British books, but almost all of them went unsold. In the years leading up to World War II, the pro Nazi German American Bund accused the media of being controlled by Jews. They claimed that reports of German mistreatment of Jews were biased and without foundation. They said that Hollywood was a hotbed of Jewish bias, and called for Charlie Chaplin's film The Great Dictator to be banned as an insult to a respected leader. A 1956 American National Election Study found that 66% of Americans thought newspapers were fair, including 78% of Republicans and 64% of Democrats. A 1964 poll by the Roper Organization asked a similar question about network news, and 71% thought network news was fair. A 1972 poll found that 72% of Americans trusted CBS Evening News anchor Walter Cronkite. According to Jonathan M. Ladd's Why Americans Hate the Media and How it Matters, "institutional journalists were [once] powerful guardians of the republic, maintaining high standards of political discourse." During the American civil rights movement, conservative newspapers strongly slanted their news about civil rights, blaming the unrest among Southern Blacks on communists. In some cases, Southern television stations refused to air programs such as I Spy and Star Trek because of their racially mixed casts. Newspapers supporting civil rights, labor unions, and aspects of liberal social reform were often accused by conservative newspapers of communist bias. In November 1969, Vice President Spiro Agnew made a landmark speech denouncing what he saw as media bias against the Vietnam War. He called those opposed to the war the "nattering nabobs of negativism"." Starting in the 21st century, social media became a major source of bias, since anyone could post anything without regard to its accuracy. Social media has, on the one hand, allowed all views to be heard, but on the other hand has provided a platform for the most extreme bias. In 2014, the Pew Research Center found that the audience of news was polarized along political alignments. In 2015, after the launch of Donald Trump's 2016 presidential campaign, the media began to critique Trump's statements by using the term "fake news." In late 2015, Donald Trump began addressing his concern with the fairness of the media by co opting the phrase, calling some information relayed in the media, "fake news." In 2016, according to Gottfried and Shearer, "62 percent of US adults get news on social media," with Facebook being the dominant social media site. Again, this seemed to be a major contributor to the presidential election of Donald Trump. According to an article in the Journal of Economic Perspectives, "many people who see fake news stories report that they believe them". Trump has regularly lied and promoted conspiracy theories during his presidency. In January 2017, Bharat Anand argued that U. S. media has come under significant criticism over potential bias and sensationalism. In 2018, a Gallup poll found that 62% of Americans believed that the media was biased one way or the other. There were also many claims made of bias in the media surrounding the COVID 19 pandemic and its politicalization. In 2023, a survey found half of Americans indicated they believe national news organizations "intend to mislead, misinform or persuade the public to adopt a particular point of view through their reporting." A 2023 Gallup Poll found that 70% of Democrats, 14% of Republicans and 27% of Independents had a great deal or fair amount of confidence in the media, and described trust in the media over the last two decades as 'anemic.'

Жаңалықтар

Джонатан М. Лэддтің "Американдықтар неге БАҚ-ты жек көреді және бұл неге маңызды" еңбегінде: "Тәуелсіз, күшті және кеңінен құрметке ие жаңалықтар құралының болуы – тарихи аномалия. ХХ ғасырға дейін Америка тарихында мұндай институт болған емес". Дегенмен, ол 1950-1979 жылдарды "институционалды журналистер республиканың күшті қорғаушылары болып, саяси дискурстың жоғары стандарттарын сақтаған" кезең ретінде қарастырады. Мұның бір себебі – 24 сағаттық жаңалықтар циклі, ол жаңалықтарға лайық оқиғалар болмаған кезде де жаңалықтар жасау қажеттілігімен күреседі. Тағы бір себебі – жаман жаңалықтар жақсы жаңалықтардан көбірек сатылады. Хазельмайер, Вагнер және Мейердің "Саяси коммуникация" еңбегінде айтылғандай, "жаңалықтың құндылығы – хабарламаның жаңалыққа лайықтығын көрсетеді және ол бірнеше жаңалық факторларының болуымен немесе болмауымен анықталады". Авторлар БАҚ өздеріне тиімді болу үшін жаңалықтарды бейімдейді және көрермендері/оқырмандары ұнататын арналардан келген хабарларды ұсынуға бейім екенін айтады. Олар адамдардың көретін, оқитын және еститін нәрсенің көп бөлігі осы жаңалықтар көзінің журналистері, редакторлары және тілшілері алдын ала анықтайды деген қорытындыға келеді. Жаңалықтар құралдары көптеген қарсылықтарға тап болады және олар көбінесе жақпарушылықпен айыпталады. Кейде "көбірек аудиторияға жету үшін газет консервативті немесе либералды ұстанымынан бас тартып, саяси көзқарасына қарамастан, барлық адамдарға ұнауға тырысады". Алайда, көптеген адамдар жаңалықтарды өз сенімдерін растау үшін қарастырады. Жаңалықтар құралдары белгілі бір топқа жаңалықтар ұсынып, оларға адал ізбасарлар жинауға және одан көп ақы алуға мүмкіндік ала отырып, көбірек пайда таба алады. Дэнни Хейз элиталардың әлеуетті дауыс берушілердің құндылықтарына сәйкес келу үшін өздеріне қоғамдық бейне жасайтынын мәлімдейді. Ірі жаңалықтар корпорациялары да белгілі бір идеологияларға сүйенгенін көрсетіп, БАҚ-та жақпарушылықтың көбеюіне әкеледі.

According to Jonathan M. Ladd, Why Americans Hate the Media and How It Matters, "The existence of an independent, powerful, widely respected news media establishment is a historical anomaly. Prior to the twentieth century, such an institution had never existed in American history." However, he looks back to the period between 1950 and 1979 as a period where "institutional journalists were powerful guardians of the republic, maintaining high standards of political discourse." One explanation is the 24 hour news cycle, which faces the necessity of generating news even when no news worthy events occur. Another is the simple fact that bad news sells more newspapers than good news. As reported by Haselmayer, Wagner, and Meyer in Political Communication, "News value refers to the overall newsworthiness of a message and can be defined by the presence or absence of a number of news factors." The authors contend that media sources shape their coverage in ways that are favorable to them, and are more likely to present messages from outlets their viewers/readers favor. They conclude that majority of what individuals see, read, and hear is pre determined by the journalists, editors, and reporters of that specific news source. News outlets face many oppositions from the public and can often be called biased. In some cases, "in order to reach out to a larger audience, a newspaper may forfeit its conservative or liberal position and try to appeal to everyone in the market regardless of their political opinions." Contrary to this type of news outlet, many people look to the news to confirm their beliefs. News outlets can profit more when they can provide news to a certain group of people, allowing them to gain a concrete following, and charge more. Danny Hayes states that elites create public images for themselves in order to appeal to the values of their potential voters. Large news media corporations can be seen aligning themselves with certain ideologies as well which leads to more bias in the media.

Корпоративтік билік

Эдвард С. Герман мен Ноам Чомскийдің «Manufacturing Consent: The Political Economy of the Mass Media» (1988) атты кітабында Джордж Оруэлл 1945 жылы жазған «Animal Farm» романына алғы сөз жазып, соғыс кезінде Кеңес Одағы одақтас болған кездегі өзін-өзі цензуралауды көрсеткен. 1972 жылы алғаш рет жарияланған алғы сөзінде былай делінген: «Англиядағы әдеби цензураның ең қауіпті жағы – оның көбінесе ерікті болуы. Нәрселер британдық баспасөзден мүлдем шығарылып тасталады, себебі үкімет араласпағандықтан, бірақ «осы нақты фактіні айтуға болмайды» деген жалпы келісімге байланысты. Қазіргі басымдыққа ие идеология талап ететіні – Кеңес Ресейіне сынсыз құрмет көрсету. Бәрі мұны біледі, көбісі соған сәйкес әрекет етеді. Кеңес үкіметінің кез келген сыны, Кеңес үкіметі жасырғысы келген фактілерді жариялау – баспаға шығармайды». Ол былай қосты: «Біздің елімізде – бұл барлық елдерде бірдей емес: республикалық Францияда емес, және бүгінгі АҚШ-та емес – бостандықтан қорқатын либералдар мен интеллектуалды интеллектке зиян келтіргісі келетін зиялылар бар. Мен осы фактіге назар аудару үшін осы алғы сөзді жаздым». Пропагандалық модельде жарнамалық кірістер көптеген БАҚ көздерін қаржыландыру үшін маңызды және осылайша БАҚ жарияланымдарымен байланысты. Мысалы, «Әділдік және шындықты жариялау» (FAIR) ұйымы былай деді: «Ал Гор прогрессивті телеарна ашуды ұсынғанда, Fox News телеарнасының басшысы Advertising Age журналына (2003 жылғы 13 қазан) былай деді: «Либералды деп танылудың қиындығы – жарнама берушілердің шынымен қызығушылық танытқан бағытқа баруға дайын болмауында. Егер сіз либералды телеарна екеніңізді айтсаңыз, сіз әлеуетті аудиторияңызды, әрине, әлеуетті жарнамалық базаңызды бірден қысқартып аласыз». 2006 жылы ABC радиосының ішкі меморандумында күшті демеушілердің «өз жарнамаларын ABC филиалдарындағы Air America бағдарламасына орналастыруға тыйым салатын» тұрақты бұйрығы бар екені анықталды. Тізімде 90 жарнама беруші болды және Walmart, General Electric, ExxonMobil, Microsoft, Bank of America, FedEx, Visa, Allstate, McDonald's, Sony және Johnson & Johnson сияқты ірі корпорациялар, сондай-ақ АҚШ пошта қызметі және АҚШ Әскери-теңіз күштері сияқты мемлекеттік ұйымдар кірді. Чомскинің айтуынша, АҚШ коммерциялық БАҚ ашық пікірталас сезімін тудыру үшін пікірлердің тар ауқымында ғана дау-дамай ұйымдастырады және олар осы ауқымнан тыс жаңалықтарды жарияламайды. Герман мен Чомский журналистік медиа өнімдерін журналистердің дауыс беру нәтижелерімен салыстыруды автомобиль зауытының жұмысшылары өндіретін машиналарды жобалайтындай қате логика деп санайды. Олар БАҚ мен жаңалықтар жасайтындардың өздерінің күн тәртібі бар екенін, бірақ бұл күн тәртібі оңға қарай бейімделген корпоративтік мүдделерге бағынышты екенін мойындайды. Говард Зинн мен Крис Хеджес корпоративтік БАҚ кедейлердің қиын жағдайын елемейтінін, ал Американың гүлденгенін көрсететінін айтады. 2008 жылы Джордж Буштың баспасөз хатшысы Скотт Макклеллан өзінің басшыларының нұсқауларымен, бірақ білмей тұрып, БАҚ-қа жүйелі түрде жалған ақпарат жеткізгенін мойындаған кітап жариялады. Саясаткерлер өздерінің мақсаттарына жету үшін баспасөзді адастауға дайын. Скотт Макклеллан баспасөзді, көбінесе адал және шындықты айтуға ниетті деп сипаттады, бірақ «ұлттық баспасөз корпусы, әсіресе Ирак соғысы тақырыбында, Ақ үйге тым құрметпен қарады» деп хабарлады. FAIR 2014 жылдың қаңтар және тамыз айлары аралығында ұйымдасқан еңбек өкілдерінің NBC-нің Meet the Press, ABC-нің This Week, Fox News Sunday және CBS-нің Face the Nation сияқты бейсенбі таңғы бейнес шоуларында пайда болмағанын, тіпті еңбек құқықтары мен жұмыс орындары сияқты тақырыптарды қамтыған эпизодтарда да, ал ағымдағы немесе бұрынғы корпоративтік директорлар сол кезеңде 12 рет пайда болды.

Edward S. Herman and Noam Chomsky, in their book Manufacturing Consent: The Political Economy of the Mass Media (1988), George Orwell originally wrote a preface for his 1945 novel Animal Farm, which pointed up the self censorship during wartime when the Soviet Union was an ally. The preface, first published in 1972, read in part:
The sinister fact about literary censorship in England is that it is largely voluntary Things are] kept right out of the British press, not because the Government intervened but because of a general tacit agreement that 'it wouldn't do' to mention that particular fact At this moment what is demanded by the prevailing orthodoxy is an uncritical admiration of Soviet Russia. Everyone knows this, nearly everyone acts on it. Any serious criticism of the Soviet regime, any disclosure of facts which the Soviet Government would prefer to keep hidden, is next door to unprintable." He added, "In our country—it is not the same in all countries: it was not so in Republican France, and it is not so in the United States today—it is the liberals who fear liberty and the intellectuals who want to do dirt on the intellect: it is to draw attention to that fact I have written this preface." In the propaganda model, advertising revenue is essential for funding most media sources and thus linked with media coverage. For example, according to Fairness and Accuracy in Reporting (FAIR), "When Al Gore proposed launching a progressive TV network, a Fox News executive told Advertising Age (October 13, 2003): 'The problem with being associated as liberal is that they wouldn't be going in a direction that advertisers are really interested in If you go out and say that you are a liberal network, you are cutting your potential audience, and certainly your potential advertising pool, right off the bat.'" An internal memo from ABC Radio affiliates in 2006 revealed that powerful sponsors had a "standing order that their commercials never be placed on syndicated Air America programming" that aired on ABC affiliates. The list totaled 90 advertisers and included major corporations such as Walmart, General Electric, ExxonMobil, Microsoft, Bank of America, FedEx, Visa, Allstate, McDonald's, Sony, and Johnson & Johnson, as well as government entities such as the United States Postal Service and the United States Navy. According to Chomsky, US commercial media encourage controversy only within a narrow range of opinion to give the impression of open debate, and they do not report on news that falls outside that range. Herman and Chomsky argue that comparing the journalistic media product to the voting record of journalists is as flawed a logic as implying auto factory workers design the cars they help produce. They concede that media owners and newsmakers have an agenda but that the agenda is subordinated to corporate interests leaning to the right. Howard Zinn and Chris Hedges argue that the corporate media ignore the plight of the impoverished while painting a picture of a prosperous America. In 2008, George W. Bush's press secretary Scott McClellan published a book in which he confessed to regularly and routinely, but unknowingly, passing on misinformation to the media, following the instructions of his superiors. Politicians have willingly misled the press to further their agenda. Scott McClellan characterized the press as, by and large, honest, and intent on telling the truth, but reported that "the national press corps was probably too deferential to the White House", especially on the subject of the war in Iraq. FAIR reported that between January and August 2014 no representatives for organized labor made an appearance on any of the high profile Sunday morning talkshows (NBC's Meet the Press, ABC's This Week, Fox News Sunday and CBS's Face the Nation), including episodes that covered topics such as labor rights and jobs, while current or former corporate CEOs made 12 appearances over that same period.

ЦРУ ықпалы

1977 жылы Rolling Stone журналында жарияланған «ЦРУ және БАҚ» деген мақаласында журналист Карл Бернштейн 1953 жылға қарай ЦРУ директоры Аллен Даллес 25 газет және ақпарат агенттіктеріне зор ықпал еткен БАҚ желісін басқарғанын жазды.

Концентрациясы

Бес корпоративтік конгломерат (Comcast, Disney, Fox Corporation, Paramount Global және Warner Bros. Discovery) АҚШ-тағы бұқаралық ақпарат құралдарының көп бөлігіне ие. Эрик Альтерман 2004 жылы меншіліктің біртектілігі осы корпорацияларды сынаған жаңалықтар бұқаралық ақпарат құралдарында көбінесе әлсіретіліп көрсетілуі мүмкін екенін айтты. 1996 жылғы телекоммуникация туралы заң осы корпорациялардың өкілеттіктерін кеңейтуіне жағдай жасады, ал Говард Зинннің сөзіне қарағанда, мұндай бірігулер "ақпаратты тығыз бақылауға мүмкіндік берді". Крис Хеджес корпоративтік медианың "біз оқитын, көретін немесе еститін барлық нәрсені" бақылауы саяси философ Шелдон Волиннің кері тоталитаризм деп атаған құбылысының бір бөлігі екенін мәлімдеді. "Құқық қорғаушы ит метафорасы бұқаралық ақпарат құралдарының қоғамның баршасына емес, өздерінің қауіпсіздік жүйелерін құруға және бақылауға жеткілікті билікке және ықпалға ие топтардың күзетшісі ретінде әрекет ететінін көрсетеді". "Құқық қорғаушы ит теориясы" бұқаралық ақпарат құралдарының билік олигархиясының бір бөлігі ретінде қарастырылатынын айтады. Виттенберг университетінің әлеуметтанушысы Дэвид Ниберттің пікірінше, 20 ғасырда бұқаралық ақпарат құралдарының дамуы, саясаткерлер мен үкіметтің қолдауымен, қуатты корпорацияларға қоғамдық сананы бақылауға, қалыпқа келген жағдайға қарсы кез келген сынды жоққа шығаруға және пайданы арттыруға мүмкіндік берді. Сондай-ақ, ол қоғамдағы адамдарды азаматтардан тұтынушыларға айналдыруға, "еркіндікке" (аштықтан, баспанасыздықтан, қанаушылықтан емес) баса назар аудару арқылы капиталистік кәсіпорындардан қандай өнімдерді "таңдауға" мүмкіндік берді.

Медиа империализмі

Медиа империализмі – әлемдік медиаға жаһанданудың ықпалын талдауға арналған сындық теория, ол көбінесе американдық медиа және мәдениеттің басымдығы ретінде қарастырылады. Бұл теория мәдени империализм теориясына жақын. "Көпұлттық медиа-конгломераттардың өсіп, күшті болуымен, кішкентай, жергілікті медиа ұйымдарының сақталуы қиын болады деп есептеледі. Осылайша, империализмнің жаңа түрі пайда болып, көптеген елдер ең қуатты мемлекеттер мен компаниялардың медиа өнімдеріне тәуелді болады." Осы саладағы маңызды жазушылар мен ойшылдарға Бен Багдикиан, Ноам Чомский, Эдвард С. Герман және Роберт В. Макхесни жатады.

Жарыс

1998 жылы Communication Research журналында жарияланған зерттеуге сәйкес, афроамерикалықтар қылмыс туралы жаңалықтарда қылмыскер ретінде жиі көрсетілсе, одан зардап шегушілер немесе оған реакция білдірушілер ретінде сирек бейнеленген. Мишель Александр өзінің "Жаңа Джим Кроу" атты кітабында 1980 жылдардың ортасындағы крек дағдарысының көптеген оқиғалары бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен жарияланғанын жазды. Осы оқиғаларда афроамерикандықтар "крекке тәуелді әйелдер" ретінде көрсетілді. НБА ойыншысы Лен Биас пен НФЛ ойыншысы Дон Роджерстің кокаиннен шамадан тыс мөлшерде улануынан қайтыс болуы бұқаралық ақпарат құралдарының қызуын одан әрі күшейтті. Александр кітабында: "1988 жылдың қазан айынан 1989 жылдың қазан айына дейін "Вашингтон Пост" газеті ғана "есірткі індеті" туралы 1565 мақала жариялады", - деп мәлімдеді. Осы екіұшты стандарттың бір мысалы – Майкл Браун мен Диллон Тейлордың өлімін салыстыру. 2014 жылдың 9 тамызында қарусыз қара нәсілді жігіт Браунды ақ полицей атып өлтіргені туралы хабар тарады. Бұл оқиға жаңалықтарда кеңінен жарияланды, олар оқиғаның нәсілдік себептеріне байланысты екенін түсіндірді. Екі күннен кейін қарусыз жігіт Тейлорды полицей атып өлтірді. Алайда, бұл оқиға Браунның оқиғасы сияқты кеңінен жарияланбады. Тейлор ақ және испандық текті болса, полицей қара нәсілді болды. Расистік көзқарастың тағы бір мысалы – 1992 жылы Лос-Анджелесте болған тәртіпсіздіктерде афроамерикандықтардың бейнеленуі. Бұқаралық ақпарат құралдары тәртіпсіздіктерді афроамерикандықтардың мәселесі ретінде көрсетіп, олардың толық жауапкершілікте екенін мәлімдеді. Алайда, хабарламаларға сәйкес, тәртіпсіздіктер кезінде тұтқындалғандардың тек 36%-ы афроамерикандықтар болды, ал тәртіпсіздік жасағандар мен тонаушылардың 60%-ы испандық және ақ нәсілді адамдар еді. Сеонг Чже Мин жүргізген зерттеуде 2005-2007 жылдар аралығында жоғалған балалар туралы жаңалықтардағы расистік көзқарас зерттелді, нәтижесінде афроамерикандық балалар туралы ақпарат аз болды. АҚШ Әділет министрлігінің мәліметінше, жыл сайынғы 800 000 жағдайдың 47%-ы "расистік азшылықтар" тобына жатады және олар туралы толыққанды хабарланбайды. Диксон мен Линцтің сөзіне сүйенсек, жаңалықтар көбінесе қара нәсілді балалардың қылмыскер екенін, ал ақ нәсілді балалардың қылмыс құрбаны болғанын хабарлайды. 2021 жылдың қыркүйек айында Габби Петитоның жоғалуынан кейін бұқаралық ақпарат құралдарындағы расистік көзқарасқа назар аударылды. Көптеген адамдар Габби мен оның ісі туралы ғана емес, сонымен қатар ақ нәсілді әйелдердің жоғалу синдромы және бұқаралық ақпарат құралдарының түсті адамдарға деген көзқарасы туралы да сөйлесті. The New Yorker, The Los Angeles Times және New York Times сияқты жаңалықтар агенттіктері Габбидің ісі туралы, сондай-ақ осы іске бұқаралық ақпарат құралдарының пропорционалсыз назар аударғаны туралы мақалалар жариялады. Көптеген сарапшылар мен газет мақалалары ұлттық БАҚ ақ нәсілді адамдардың қатысуымен жасалған нәпсіаралық жеккөрушілік қылмыстарды қара нәсілді адамдардың қатысуымен жасалған қылмыстарға қарағанда аз жариялайтынын атап өтті. Консервативті Джон Локк қорының вице-президенті Джон Хам: "Жергілікті шенеуніктер мен редакторлар жиі оқиғаның қара және ақ сипатын атап өту құмарлықты оятады деп мәлімдейді, бірақ олар ақ және қара болған кезде осындай алаңдаушылықты білдірмейді", - деп жазды. Трэвис Л. Диксонның (Иллинойс университеті, Урбана-Шампейн) 2017 жылғы есебінде негізгі БАҚ қара нәсілді отбасыларды дисфункционалды және тәуелді, ал ақ нәсілді отбасыларды тұрақты деп бейнелейтіні анықталды. Мұндай бейнелеу кедейлік пен әлеуметтік көмек негізінен қара нәсілділердің мәселесі деген ой тудыруы мүмкін. Диксонның сөзіне сүйенсек, бұл әлеуметтік қорғау бағдарламаларына қоғамдық қолдауды азайтуға және әлеуметтік көмек талаптарын қатаңдатуға әкелуі мүмкін. 2018 жылғы зерттеуде, тиісті факторлар ескерілгеннен кейін де, мұсылмандардың бұқаралық ақпарат құралдарында бейнеленген бейнесі басқа діни топтарға қарағанда әлдеқайда жағымсыз екені анықталды. 2019 жылғы зерттеуде қылмыстық жаңалықтардағы азшылықтағы әйелдердің бейнесі "ескірген және зиянды стереотиптерге" негізделген деп сипатталды.

According to a 1998 study in Communication Research, African Americans have been over represented in news reports on crime as the perpetrators and underrepresented as the people reacting to or suffering from it. According to Michelle Alexander in her book The New Jim Crow, many stories of the crack crisis of the mid 1980s broke out in the media. In these stories, African Americans were featured as "crack whores." The deaths of the NBA player Len Bias and the NFL player Don Rogers from cocaine overdose only added to the media frenzy. Alexander claimed in her book, "Between October 1988 and October 1989, The Washington Post alone ran 1,565 stories about the 'drug scourge.'" One example of this double standard is the comparison of the deaths of Michael Brown and Dillon Taylor. On August 9, 2014, news broke out that Brown, a young unarmed black man, was shot and killed by a white policeman. The story spread throughout news media, which explained that the incident had to do with race. Only two days later, Taylor, another young unarmed man, was shot and killed by a policeman. That story, however, did not get as highly publicized as Brown's. Taylor was white and Hispanic, but the police officer was black. Another example of racial bias was the portrayal of African Americans in the 1992 riots in Los Angeles. The media presented the riots as being an African American problem and deemed African Americans solely responsible for the riots. However, according to reports, only 36% of those arrested during the riots were African Americans; 60% of the rioters and looters were Hispanics and whites. In a study conducted by Seong Jae Min that tested racial bias in stories of missing children in the media, African American children were less represented between 2005 and 2007. According to the US Department of Justice, out of 800,000 yearly cases, 47% were "racial minorities" and were underreported. According to Dixon and Linz, the news media often reports cases where children of color are criminals but often report cases of white children being victims of crime. Attention was brought to racial bias in the media following the case of Gabby Petito in September 2021. Many people were talking not only about Gabby and her case, but about missing white woman syndrome and the bias the media has against people of color. News outlets such as The New Yorker, The Los Angeles Times, and the New York Times published articles about Gabby's case as well as articles about the disproportionate amount of media coverage the case was receiving. Multiple commentators and newspaper articles have cited examples of the national media underreporting interracial hate crimes when they involve white victims, unlike when they involve black victims. Jon Ham, a vice president of the conservative John Locke Foundation, wrote that "local officials and editors often claim that mentioning the black on white nature of the event might inflame passion, but they never have those same qualms when it's white on black." A 2017 report by Travis L. Dixon (of the University of Illinois at Urbana Champaign) found that major media outlets tended to portray black families as dysfunctional and dependent, and white families were portrayed as stable. The portrayals may give the impression that poverty and welfare are primarily black issues. According to Dixon, that can reduce public support for social safety programs and lead to stricter welfare requirements. A 2018 study found that media portrayals of Muslims were substantially more negative than for other religious groups, even after relevant factors were controlled for. A 2019 study described media portrayals of minority women in crime news stories as based on "outdated and harmful stereotypes."

Жынысы

2010 жылғы есеп бойынша, гендерлік хабарлауда бұрмалаушылық бар, әйелдер туралы жағымсыз жаңалықтар жаңалықтарға көбірек түседі. Әйелдер туралы жағымды жаңалықтарға қарағанда, ерлер туралы жағымды жаңалықтар жиірек жарияланады. Дегенмен, Хартлидің пікірінше, жас қыздар жастық шақтағыдай саналады, сондықтан олар "жаңалыққа лайық" деп есептеледі. 1996 жылғы жазғы Олимпиада ойындары гендерлік бұрмалаушылықты көрсетті, онда ерлер спортшылары маңызды жарыста әйел спортшыларына қарағанда көбірек телеарнада көрсетілді. Эран Шор, Арноут ван де Рийт және Бабак Фотухи жасаған зерттеуге сәйкес, тіпті мамандық және қоғамдық қызығушылықтағы гендерлік теңсіздікті ескергеннен кейін де әйелдер жаңалықтарда пропорционалсыз сияқты жарысады.

Саясат

Көптеген кітаптар мен зерттеулер американдық БАҚ-тағы саяси бағыттылық мәселесін қарастырды. Әртүрлі телеарналар мен онлайн-платформалар либералдық және консервативтік бағыттылық көрсетеді. Басылымдардағы пікірлер, редакциялық мақалалар мен сараптамалар фактілерге негізделген жаңалықтардан гөрі көбірек бағытты болады, сондай-ақ сараптама мен журналистика арасындағы шекаралар нашарлап бара жатқандықтан алаңдаушылық туындап отыр. Осыған жауап ретінде тәуелсіз фактчекинг және бағыттылықты бағалауға арналған алгоритмдердің дамуы байқалады.

Либералдық

Консервативті сенатор Барри Голдуотер 1964 жылғы президент сайлауы кезінде либералды медианың баяулығын алғаш рет айтқан республикашыл болды. 2013 жылдың тамыз және желтоқсан аралығында 1080 репортермен онлайн сұхбат жүргізілген Индиана университетінің журналистика профессоры Ларс Виллнат пен Дэвид Х. Уивердің зерттеуіне сәйкес, АҚШ журналистерінің 38,8%-ы «солға еңкейген» (28,1%-ы демократтар), 12,9%-ы «оңға еңкейген» (7,1%-ы республикашылар) және 43,8%-ы «орталықта» (50,2%-ы тәуелсіздер) деп санайды. 2013 жылы демократиялық басылымдардың үлесі 1971 жылдан бері ең төменгі деңгейге жетті және 2002 жылдан бері 8 пайыздық тармаққа төмендеді. Axios/SurveyMonkey жүргізген 2018 жылғы сауалнамада республикашылардың 92%-ы медианың қасақана түрде жалған жаңалықтарды таратып жатыр деп сенеді. 2020 жылы Science Advances журналында жарияланған зерттеуде журналистердің көпшілігі либералдар/демократтар ретінде танылғанымен, журналистердің қандай оқиғаларды жариялауды таңдауында либералды медианың баяулығын көрсететін ешқандай дәлел жоқ екені анықталды. 2021 жылы Tow Center for Digital Journalism жариялаған зерттеуде американдық консерваторлар «американдық баспасөз консерваторларды кінәлайды, ұялтады және оқшаулайды» деп санайтыны, COVID-19 және Дональд Трамп туралы медиа жариялымдарын мысалға келтіргені, бірақ олардың «медиа фактілерді дұрыс жеткізбегеніне немесе журналистер либералды саясатты ілгерілеткеніне ашуланбағаны» айтылды. Кейбір консервативті топтар технологиялық компаниялар мен әлеуметтік желілерді цензура жасады деп айыптады, бірақ бұл талаптарды қолдайтын аз немесе ешқандай дәлел жоқ. Консерваторлар бұл жағдайды консервативті әлеуметтік желілердегі шоттарға көлеңкелі шектеу салу деп сипаттады; Гарвардтағы Ниман журналистика қоры бұл талаптарды зерттеді және консерваторларға көлеңкелі шектеу салынғанына ешқандай дәлел таппады.

Консервативті

Роджер Эйлз Fox News-ті құру себебі ретінде либералдық көзқарастың басымдығын атады. 20 ғасырдың соңынан бастап оңшыл медиа жүйесі негізгі ағымдағы журналистикамен қатар дамып, консервативті медиада асимметриялық поляризацияға алып келді. Руперт Мердок компанияны сатып алғаннан бері The Wall Street Journal редакторының экономикаға қатысты консервативті көзқарастарды қабылдауы зерттелгенімен, оның жаңалықтары журналистиканың негізгі ағымының бөлігі болып табылады және басты назар фактілерді дәл баяндауға арналған. Breitbart News, NewsMax және WorldNetDaily сияқты жаңа оңшыл медиа құралдары консервативті немесе оңшыл идеологияны қолдауды өзінің негізгі миссиясы етіп алған, көбінесе (The Wall Street Journal және басқа консервативті басылымдардан өзгеше) нәсілге, дінге, ұлтқа немесе жынысқа негізделген иерархияны жақтады. Негізгі ағымдағы және солшыл медиа құралдары қаңқу мен нақтыланған ақпараттарды таратушыларға репутациялық зиян келтірсе, консервативті медиа жүйесі өздігінен пікірді бекітетін ортаны құрады, бұл оның қалыпты жұмысының маңызды ерекшелігі. 2007 жылғы зерттеуде, Fox News-тің жергілікті нарықтарға енгізілуі (1996–2000) құралдық айнымалы ретінде пайдаланылып, 2000 жылғы президенттік сайлауда «Fox News таратқан қалаларда республикашылдардың үлесі 0,4-тен 0,7 пайызға дейін өсті, бұл «Fox News көрермендерінің 3-28 пайызын республикашылдарға дауыс беруге көндірді, бұл көрсеткіш аудиторияның мөлшеріне байланысты» деген қорытынды жасалды. 2017 жылғы зерттеуде арналардың орналасуы құралдық айнымалы ретінде қолданылып, «Fox News республикашылдардың дауыс үлесін аптасына 2,5 минут көбірек тамашалаған көрермендер арасында 0,3 пайызға арттырды» деген нәтижеге жетілді. Кемінде бір консервативті тақырып – климаттық өзгерістерді жоққа шығару – медианың бұрыс тепе-теңдік құруға тырысуының нәтижесінде медиада артық өкілдік етілді, бұл климаттық өзгерістер туралы ғылымға күдікпен қараған сарапшы емес адамдарға пропорционал емес сенім мен мән берді.

Perceived liberal bias was cited by Roger Ailes as a reason for setting up Fox News. From the late 20th century, a right wing media ecosystem grew up in parallel to mainstream journalism, leading to an asymmetric polarization in conservative media. Whilst there has been research into The Wall Street Journal editorial page's adopting more conservative perspectives on economics since Rupert Murdoch's acquisition of the company, its news reporting is part of the journalistic mainstream and is committed primarily to factual reporting. New right leaning media outlets, including Breitbart News, NewsMax, and WorldNetDaily have instead a core mission to promote a conservative or right wing agenda, often (unlike The Wall Street Journal and other mainstream conservative journals) supporting a hierarchy based on race, religion, nationality, or gender. While mainstream and left leaning media imposes reputational costs on those who propagate rumor and coalescences around corrected narratives, the conservative media ecosystem creates positive feedback for bias confirming statements as a central feature of its normal operation. A 2007 study, using the introduction of Fox News into local markets (1996–2000) as an instrumental variable, found that in the 2000 presidential election, "Republicans gained 0.4 to 0.7 percentage points in the towns that broadcast Fox News, which suggests that "Fox News convinced 3 to 28 percent of its viewers to vote Republican, depending on the audience measure." A 2017 study, using channel positions as an instrumental variable, found "Fox News increases Republican vote shares by 0.3 points among viewers induced into watching 2.5 additional minutes per week by variation in position." At least one conservative theme, that of climate change denialism, is over represented in the media as a result of media efforts to create a false balance, lending disproportionate credence and weight to the small number of non experts who dispute the science on climate change.

Кабельдік жаңалықтар

Кеннет Томлинсон, Қоғамдық хабар тарату корпорациясының төрағасы болған кезде, Билл Мойерстің PBS бағдарламасы туралы 10 000 долларлық зерттеу тапсырды. Зерттеу нәтижелері PBS-те ерекше бір жақтылық байқалмағанын көрсетті. Томлинсон зерттеу нәтижелерін қабылдамай, Билл Мойерспен бірге трансляцияланатын бағдарламаның уақытын және қаржыландыруын қысқарды, оны «солшыл» бағдарлама деп есептеді, содан кейін Fox News тілшісі Такер Карлсон жүргізетін бағдарламаны кеңейтті. Кейбір кеңес мүшелері оның әрекеттері саяси ықпалда болғанын мәлімдеді. Өзі де жиі түрлі бағыттылыққа қатысты айыптаулардың нысаны болған (бұл жағдайда консервативті бағыттылық), Томлинсон 2005 жылғы 4 қарашада CPB кеңесінен кетіп қалды. Солшылдыққа қатысты пікірлерге жауап ретінде Мойерс Broadcasting & Cable телеарнасына берген сұхбатында: «Егер жағдайдан тыс жағдайларға байланысты қиын жағдайға түскен қарапайым адамдардың тағдыры және Вашингтон шенеуніктерінің сатқандығы туралы хабарлау либерализм болса, онда мен кінәлімін» деді. Бұрынғы Fox News продюсері Чарли Рейнаның сөзіне қарағанда, AP, CBS News немесе ABC News-тен айырмашылығы, Fox News-тің редакциялық саясаты күнделікті нұсқау түрінде жоғарыдан төменге қарай белгіленеді: «Рейнаның айтуынша, бұл күнделікті жаңалықтарды қалай бұрмалауға қатысты кеңестер, ұсыныстар мен директиваларды қамтиды. Ол 2003 жылы мұның Буш әкімшілігінің саясаты мен тілектеріне сәйкес болатынын айтты». Fox News Рейнаны «наразы қызметкер» деп атап, «екі ұшты пышақ» деп жауап берді. Sinclair Broadcast Group да хабарларды жоғарыдан төменге қарай бақылауды қолданады, олардың барлық жергілікті жаңалықтар орталықтарына негізгі жаңалықтар бөлімінде консервативті хабарды таратуды бұйырды. 2016 жылғы президенттік сайлауға дейін станциялар тобын сатып алу арқылы тез өсуі консервативті көзқарастарды насихаттауға кең мүмкіндік берді. Nexstar Media Group, АҚШ-тағы жергілікті телеарналардың ең ірі иесі, кабельдік жаңалықтар медиасының бейімділігіне қарсы тұру үшін NewsNation арнасын құрды, бұл WGN America ойын-сауық арнасын алмастырды. Nexstar жаңалықтар бағдарламаларына миллиондаған доллар инвестициялады және NewsNation Prime бағдарламасында қолданылатын тілді бақылау үшін «реторика мамандарын» жалдады. Алайда, рейтингтер ол алмастырған ойын-сауық бағдарламаларынан төмен болды, арнаның Дональд Трамп президентімен сұхбаты басқа арналар тарапынан тым жұмсақ деп сынға ұшырады, содан кейін бұрынғы Fox News Channel басшысы және Трамп әкімшілігінің бас штабының орынбасары Билл Шайн кеңесші ретінде тартылғаны белгілі болды. Бұл ақпарат жарияланғаннан кейін бір ай ішінде жаңалықтар директоры, бас редактор және жаңалықтар вице-президенті отставкаға кетті, дәл сол кезде NewsNation хабар тарату уақытын ұзартып жатқан еді.

Kenneth Tomlinson, while chairman of the Corporation for Public Broadcasting, commissioned a $10,000 government study into Bill Moyers' PBS program, NOW. The results of the study indicated that there was no particular bias on PBS. Tomlinson chose to reject the results of the study, subsequently reducing time and funding for NOW with Bill Moyers, which Tomlinson regarded as a "left wing" program, and then expanded a show hosted by Fox News correspondent Tucker Carlson. Some board members stated that his actions were politically motivated. Himself a frequent target of claims of bias (in this case, conservative bias), Tomlinson resigned from the CPB board on November 4, 2005. Regarding the claims of a left wing bias, Moyers asserted in a Broadcasting & Cable interview that "If reporting on what's happening to ordinary people thrown overboard by circumstances beyond their control and betrayed by Washington officials is liberalism, I stand convicted." According to former Fox News producer Charlie Reina, unlike the AP, CBS News, or ABC News, Fox News's editorial policy is set from the top down in the form of a daily memo: "[F]requently, Reina says, it also contains hints, suggestions and directives on how to slant the day's news—invariably, he said in 2003, in a way that was consistent with the politics and desires of the Bush administration." Fox News responded by denouncing Reina as a "disgruntled employee" with "an ax to grind". A similar top down approach to dictating messaging is used at Sinclair Broadcast Group, which notably instructed all its local news anchors to run a conservative message in the main news segment. Its rapid growth through station group acquisitions—especially during the lead up to the 2016 presidential elections—had provided an increasingly large platform promoting conservative views. Nexstar Media Group, the US's largest owner of local television stations, specifically claimed to counter perceived cable news media bias by starting the NewsNation channel to replace the struggling general entertainment channel WGN America. Nexstar invested millions of dollars into news programming, and said they hired "rhetoricians" to monitor language used in their flagship newscast, NewsNation Prime, for evidence of bias. However, ratings were lower than the entertainment programming it replaced, the channel's interview with President Donald Trump was mocked by other outlets as being especially soft, and later it was disclosed that former Fox News Channel chief and Trump administration deputy chief of staff Bill Shine was brought on as a consultant. After the disclosure, the news director, managing editor, and vice president of news all resigned within one month, just as NewsNation was expanding its hours of coverage.

Фактілерді тексеру және жалған жаңалықтар

The Weekly Standard және Big Government сияқты консервативті басылымдар консервативті мазмұнды факттерді тексеруді пікірлерді бақылауға бағытталған либералдық әрекет деп сынға алды. 2019 жылғы зерттеуде жалған жаңалықтарды тарату күтілгеннен аз екендігі және жалған жаңалықтарды тұтыну шектеулі болғандығы анықталды. 2019 жылғы тағы бір зерттеуде 2016 жылғы сайлау кезінде егде жастағы және консервативті көзқарастағы адамдардың жалған жаңалықтарды ортаға салуы, орташа көзқарастағыларға, жастарға немесе "суперлибералдарға" қарағанда көп болғандығы көрсетілді. Оксфорд зерттеуі АҚШ-та жалған жаңалықтарды әдейі пайдаланудың негізінен оңшылдармен байланысты екенін көрсетті. 2019 жылы Twitter-де 2016 жылғы сайлау маусымында жүргізілген зерттеуге сәйкес, "күмәнді көздерден алынған мазмұнның 80%-ын іріктелген твиттерлердің 1%-дан азы таратқан. Бұл пайдаланушылар саяси консервативті, егде жастағы және саяси жаңалықтармен белсенді айналысатын адамдар еді". "Жалған жаңалықтар" термині жаңалық құралдарына қоғамның сенімін жою мақсатымен қаруландырылды. Бұл оның өзіне сын айтқан кез келген материалды немесе ақпарат көзін кемсітудің бір жолы болды, тіпті ол бұл терминді өзі ойлап тапқанын айтып, 2017 жылы "Жалған жаңалықтар" сыйлығын табыстады. Трамп, сондай-ақ Шон Ханнити сияқты жақтастары, оны жағымсыз жарыққа шығаратын кез келген медиа жарияланымды сипаттау үшін "жалған жаңалықтар" терминін қолданды. 2018 жылы Трамп "американдық баспасөздің жалған жаңалықтарын "американдық халықтың жауы" деп сипаттады", бұл фраза Сталин және басқа да тоталитарлық көшбасшылар қолданған сөздерге ұқсас, сонымен қатар Ричард Никсонның журналистерді "жаулар тізіміне" енгізуін еске түсірді. Оған жауап ретінде АҚШ Сенаты бірауыздан "еркін баспасөздің маңызды және алмастырылмас рөлін" растайтын резолюцияны қабылдады, бұл Трампқа деген символдық наразылық ретінде қарастырылды.

2016 жыл

Зерттеулер көрсеткендей, 2016 жылғы барлық басқа кандидаттар Дональд Трампқа қарағанда әлдеқайда аз медиа жариялым алды. Трамп, Тед Круз, Джон Касич, Хиллари Клинтон және Берни Сандерс жарыста жалғыз қалған кезде олардан гөрі едәуір көп медиа жариялым алды. Демократиялық праймериз республикалық праймеризден әлдеқайда аз жарияланды. Сандерс барлық кандидаттардың арасында ең көп оң пікір алды, бірақ демократиялық праймериздегі оның қарсыласы Хиллари Клинтон ең көп жағымсыз пікір алды. Басылымдарда Трамп өзінің саясаты мен мәселелері, сондай-ақ жеке тұлғасы мен өмірі туралы тым көп ақпарат жарияланды, ал Клинтонның электрондық поштаға қатысты дауы оның жариялымдарының басым бөлігін құрады және оның барлық саяси ұстанымдарынан гөрі көп жарияланды.

Сыртқы саясат

Философиялық немесе экономикалық көзқарастардан өзге, тақырыптық көзқарастар да бар, оның ішінде АҚШ-тың сыртқы саясаты мәселелері туралы БАҚ-тың Вашингтон, округ Колумбияға тым көп ден қоюына қатысты сын бар. Бұл жағдай "белтуэй орталықшылдығы" деп аталады, ол ішкі саясат пен қалыптасқан саяси ұстанымдар тұрғысынан қарастырылады, Вашингтонның "ресми күн тәртібін" ғана ұстанады және "Вашингтон консенсусын" ғана көрсетеді. Амнон Каваридің сөзіне сәйкес, шетелдік ел туралы жаңалықтарға әсер ететін басқа факторлар да бар: "тарихи-мәдени мұра", АҚШ-пен дипломатиялық қарым-қатынас және аталған елдің саяси позициясы. 2001 жылғы зерттеуде АҚШ-та шетелдік жаңалықтардың үлесі, сондай-ақ тілшілер мен шетелдік бюролардың саны төмендегені анықталды; бұл үрдіс басқа Батыс елдерінде де байқалды. Райан Читтум 2003 жылғы "Колумбия журналистикасы" журналында: "Таяу Шығыс, жалпы алғанда, және әсіресе Израиль-Палестина қақтығысы туралы жаңалықтар бұқаралық ақпарат құралдарының объективтілігіне қатысты ең көп шағымдар тудырады" деп жазды.

Араб-израиль қақтығысы

Стивен Зунес "негізгі және консервативті еврей ұйымдары Израиль үкіметін қолдау үшін кең көлемде лоббилік ресурстарды, еврей қауымының қаржылық үлесін және азаматтардың жаңалықтар құралдары мен қоғамдық пікір алмасудың басқа да платформаларына қысым көрсетуін жұмылдырғанын" жазды. Журналистика профессоры Эрик Альтерманның сөзіне қарағанда, Таяу Шығыс сарапшылары арасындағы пікірсайыс "Израильді сынау мүмкін емес деп ойлайтын адамдар басымдығымен" сипатталады. 2002 жылы ол "көзқарасын өзгертпейтін және ешқандай шектеусіз" Израильді қолдайтын 56 бағанашы мен комментаторды тізімдеді. Альтерман Израильдің әрекетін тұрақты түрде сынаған немесе арабтарды қолдайтын позицияны ұстанған бес сарапшыны ғана анықтады. Mearsheimer және Walt Израильді қолдайтын журналистер ретінде New York Times-тан Уильям Сафайр, A. M. Rosenthal, Дэвид Брукс және Томас Фридман; Washington Post-тан Джим Хогланд, Роберт Каган, Чарльз Краутхаммер және Джордж Уилл; ал Los Angeles Times-тан Макс Бут, Джона Голдберг және Джонатан Чейтті атады. 2007 жылы жарық көрген "Израиль лоббиі және АҚШ сыртқы саясаты" кітабында бұқаралық ақпарат құралдарында Израильге қатысты бейтараптық бар екені айтылды. Кітапта Нью-Йорктегі Израиль консулдығының бұрынғы өкілі: "Әрине, көптеген өзін-өзі цензуралау орын алады. Журналистер, редакторлар және саясаткерлер егер олар бірнеше сағат ішінде мыңдаған ашулы қоңырау шалуы мүмкін екенін білсе, Израильді сынау туралы екі рет ойлайды. Еврей лоббисі қысымды ұйымдастыруда шебер" деді. Журналист Майкл Массинг 2006 жылы: "Еврей ұйымдары Таяу Шығысты жабудағы бейтараптықты тез байқайды және оған наразылық білдіреді. Бұл соңғы кезде ерекше байқалады. The Forward газеті сәуір айының соңында [2002] жариялаған мақаласында: "Америкалық еврейлер үшін БАҚ-тағы Израильге қарсы көзқарасты жою – 6000 шақырым қашықтықтағы қақтығысқа тікелей және эмоционалды түрде қатысудың ең маңызды жолы" делінген. The Forward газеті бір адамның сезімін былай баяндады: "Америкалық еврейлердің бірдеңе жасағысы келетіні үлкен наразылық тудырады", - деді Чикаго раввиндер кеңесінің атқарушы вице-президенті Айра Юдовин. – "1947 жылы олардың кейбіреуі Хаганаға қосылған болар еді", - деді ол, еврейлердің мемлекет құрылғанға дейінгі қарулы күштеріне сілтеме жасай отырып. "Американың арнайы бригадасы болды. Қазір мұндай іс-әрекеттерге жол жоқ. Бұл жердегі шайқас – хасбара соғысы", - деді Юдовин, бұл еврей тілінде жұртшылықпен байланыс жасау термині. "Біз жеңіске жетіп жатырмыз, бірақ жаман жаңалықтар бізді қатты алаңдатады". 2003 жылы Boston Globe газеті Mark Jurkowitz-тің мақаласында Америкадағы Таяу Шығысты зерттеу комитетінің медиалық бақылау тобы туралы: "Оның қолдаушылары үшін CAMERA – әдеби және мүмкін тікелей Құдайдың жұмысын жасап, БАҚ-тағы Израильге қарсы жағымсыз көзқарастармен күресуде. Бірақ оның қарсыластары CAMERA-ны өз көзқарастарын БАҚ жабуына күштеп енгізуге тырысатын, тар көзқарасты және кекшіл арнайы мүдделер тобы деп санайды".

Stephen Zunes wrote that "mainstream and conservative Jewish organizations have mobilized considerable lobbying resources, financial contributions from the Jewish community, and citizen pressure on the news media and other forums of public discourse in support of the Israeli government." According to the professor of journalism Eric Alterman, debate among Middle East pundits "is dominated by people who cannot imagine criticizing Israel." In 2002, he listed 56 columnists and commentators who can be counted on to support Israel "reflexively and without qualification." Alterman identified only five pundits who consistently criticize Israeli behavior or endorse pro Arab positions. Journalists described as pro Israel by Mearsheimer and Walt include The New York Times William Safire, A. M. Rosenthal, David Brooks, and Thomas Friedman; The Washington Posts Jim Hoagland, Robert Kagan, Charles Krauthammer, and George Will; and the Los Angeles Times Max Boot, Jonah Goldberg, and Jonathan Chait. The 2007 book The Israel Lobby and U. S. Foreign Policy argued that there is a media bias in favor of Israel. It stated that a former spokesman for the Israeli consulate in New York said, "Of course, a lot of self censorship goes on. Journalists, editors, and politicians are going to think twice about criticizing Israel if they know they are going to get thousands of angry calls in a matter of hours. The Jewish lobby is good at orchestrating pressure." The journalist Michael Massing wrote in 2006, "Jewish organizations are quick to detect bias in the coverage of the Middle East, and quick to complain about it. That's especially true of late. As The Forward observed in late April [2002], 'rooting out perceived anti Israel bias in the media has become for many American Jews the most direct and emotional outlet for connecting with the conflict 6,000 miles away.'" The Forward related how one individual felt: "'There's a great frustration that American Jews want to do something,' said Ira Youdovin, executive vice president of the Chicago Board of Rabbis. 'In 1947, some number would have enlisted in the Haganah,' he said, referring to the pre state Jewish armed force. 'There was a special American brigade. Nowadays you can't do that. The battle here is the hasbarah war,' Youdovin said, using a Hebrew term for public relations. 'We're winning, but we're very much concerned about the bad stuff.'" A 2003 Boston Globe article on the Committee for Accuracy in Middle East Reporting in America media watchdog group by Mark Jurkowitz argued, "To its supporters, CAMERA is figuratively—and perhaps literally—doing God's work, battling insidious anti Israeli bias in the media. But its detractors see CAMERA as a myopic and vindictive special interest group trying to muscle its views into media coverage."

Ирак соғысы

Fairness & Accuracy in Reporting 2003 жылы жүргізген зерттеуде телеарналар соғысты қолдайтын көздерге (64%) пропорционалсыз көп назар бөлгені, ал соғысқа қарсы көздерді (10%) көбінесе назардан тыс қалдырғаны көрсетілді. Зерттеуде былай делінген: "Көрермендер соғысты қолдайтын көздерді соғысқа қарсы көздерден алты есе көп көреді; егер тек АҚШ азаматтарын есепке алса, бұл көрсеткіш 25:1-ге жетеді". FAIR 2004 жылы жүргізген тағы бір зерттеуде, телеарналардағы Ирак туралы жаңалықтардағы 319 дереккөздің 76 пайызы қазіргі немесе бұрынғы үкімет және әскери шенеуніктер екені анықталды.

Жаңалықтар көздері

Көптеп сілтеме жасалған қоғамдық пікірді зерттеу, жаңалықтар көзі мен Ирак соғысы туралы кейбір жаңылыс пікірлер арасындағы байланысты анықтады. 2003 жылдың қазан айында Халықаралық саясатты зерттеулер бағдарламасы жүргізген сауалнамада америкалықтардан Ирак соғысы туралы белгілі жалған мәлімдемелерге сене ма, сене ба екені сұралды. Сауалнамаға қатысушылардан олардың негізгі жаңалықтар көзі – Fox News, CBS, NBC, ABC, CNN, «баспа басылымдары» немесе NPR екені сұралды. Сауалнамаға қатысушыларды олардың негізгі жаңалықтар көзімен салыстырып қарағанда, зерттеу көрсеткендей, Fox News телеарнасын көретін адамдардың арасында Ирак соғысы туралы жаңылыс пікірлер жиі кездесті. Халықаралық саясатты зерттеулер бағдарламасының (PIPA) директоры Стивен Кулл: «Біз бұл жаңылыс пікірлер Иракқа қарсы соғысқа қолдау көрсетуге себеп болды деп нақты айта алмаймыз, бірақ қоғамның азырақ бөлігі осы жаңылыс пікірлерге ие болғанда, соғысқа қолдау көрсету демалыңдай төмендеуі мүмкін».

Төмен есеп беру туралы айыптаулар

Джефф Бахман мен Эстер Брито Руиз Йемендегі азамат соғысы АҚШ медиасында тиісінше жарылмайды деп санайды.

Бәсекелестер арасындағы айыптаулар

ЖММ сенімі мен бұқаралық ақпарат құралдарының баяулығын жан-жақты зерттеген Джонатан М. Лэдд, бұқаралық ақпарат құралдарының баяулығына қатысты кең таралған сенімнің басты себебі – бұқаралық ақпарат құралдарының өз аудиториясына басқа белгілі бір БАҚ-тың баяу екенін айтуы екеніне тоқталды. Егер бір БАҚ баяу екені айтылса, адамдар оның баяу екеніне сенеді, және бұл сенімнің сол БАҚ шын мәнінде баяу екендігімен ешқандай қатысы жоқ. Бұқаралық ақпарат құралдарының баяулығына сенуге әсер ететін тағы бір маңызды фактор – мәшһүр тұлғалар туралы кеңінен хабарлау. Көптеген адамдар мұндай БАҚ-ты баяу деп санайды, сонымен бірге мәшһүр тұлғалар туралы көп жариялайтын БАҚ-ты жақсы көреді. Кеннет Ким «Communication Research Reports» журналында бұқаралық ақпарат құралдарының баяулығына қатысты сенімнің басты себебі – БАҚ арасындағы қарым-қатынасқа негіделген көзқарас екенін айтты. Ол статистикалық мәліметтер арқылы, жаңалықтар мазмұнының бейтарап, әділ немесе баяу болып көрінуі, оның қарама-қарсы пікірлерді жариялаған ақпарат көздерімен байланысты екенін көрсетті. Ким бұл құбылысты HMP (жауырыққан медиа құбылысы) деп атады. Оның зерттеулері, адамдар басқа БАҚ-тағы мазмұнның қалай ұсынылғанына байланысты, мазмұнды қорғанышпен қабылдауға бейім екенін көрсетті.

Бақылаушы топтар мен рейтингтік топтар

"Шекарасыз репортерлер" ұйымы АҚШ-тың ақпарат құралдары 2004 және 2006 жылдар аралығында үлкен дәрежеде баспасөз еркіндігін жоғалтқанын мәлімдеді, бұл ретте Джудит Миллер ісі және оған ұқсас істер, сондай-ақ ақпарат көздерінің құпиялылығын шектеуші заңдарды басты факторлар деп атады. Олар сондай-ақ Америка басшылығымен жүргізілген, "терроризмге қарсы соғыс" деп аталатын соғысқа күмән келтіретін журналистер кейде күдікті деп қаралатынын айтады. АҚШ-ты 168 елдің ішінде баспасөз еркіндігі бойынша 53-орынға орналастырды, бұл Жапония мен Уругваймен салыстыруға болады, бірақ бар болғаны бір Еуропалық Одақ елінен (Польша) және көптеген ЭЫДҰ елдерінен (демократия мен еркін нарықты қабылдайтындар) төмен. 2008 жылғы рейтингте АҚШ Тайвань мен Македонияның арасында 36-орынға көтерілді, бірақ ол әлі де 20 ғасырдың соңындағы еркін және бейтарап баспасөзге ие әлемдік көшбасшы ретіндегі көрсеткіштенен әлдеқайда төмен болды. АҚШ 2009 және 2010 жылдары қысқа мерзімге қайта жаңғырып, 20-орынға көтерілді, бірақ қайтадан төмендеді және 2013 жылдан 2018 жылға дейін 40-шы орындардың шамасында қалды. Pew Research Center 2014 жылы АҚШ-тағы саяси поляризация туралы үлкен есептің бір бөлігі ретінде бірнеше жаңалықтарды оқитын оқырмандардың саяси бағыттарына арналған нұсқаулық жариялады. Ad Fontes Media және AllSides онлайн көздердің идеологиялық бағыттарын бағалап, медиа бағыттарының диаграммасын жасады және әртүрлі перспективалардан ұқсас жаңалықтарды ұсынады. Accuracy in Media және Media Research Center консервативті бағытта, ал Fairness and Accuracy in Reporting (FAIR) және Media Matters for America прогрессивті көзқараспен жұмыс істейді. FactCheck сияқты ұйымдар бұқаралық ақпарат құралдары көбінесе фактілерді дұрыс жеткізбейтінін, себебі олар жағымсыз ақпарат көздеріне сүйенетінін айтады. Бұл екі тараптан да алынған ақпаратты пайдалануды қамтиды.