Австрия ақсүйек әулеті – Вурмбранд-Штуппах. Тарихы крест жорықтарынан басталып, Габсбург императорларына кеңесшілер болған, Балқандағы түріктерге қарсы соғыстарда көзге түскен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық ақсүйек әулеті
Austrian noble family
Вурмбранд-Ступпах әулеті – Австрияның ежелгі ақсүйек әулеті. 17-ші және 18-ші ғасырларда Вурмбранд-Ступпах графтары Балқандағы түріктерге қарсы соғыстарда көзге түсті. Вурмбранд-Ступпах графтары Габсбург императорларының жоғары наградаланған кеңесшілері болды. 18-ші ғасырда әулеттің мәртебесі қасиетті Рим империясының шағын аумағын билеген графтар ретінде тікелей бекітілді, сонымен қатар олар жоғары ақсүйектерге жатты.
The House of Wurmbrand Stuppach is an old noble family of Austria. During the 17th and 18th centuries, the Counts of Wurmbrand Stuppach gained notability in wars against the Turks in the Balkans. The Counts of Wurmbrand Stuppach were highly decorated advisors to the Habsburg Emperors. During the 18th century the family had immediate status as ruling counts of a small territory of the Holy Roman Empire and as such, the family belonged to high nobility.
Вурмбранд сагасы
Вурмбранд Ступпах үйінің негізі мен атаудың шығу тегі крест жорықтары кезінде болды. Ступпах графы жеті жыл бұрын Киелі жердегі шайқаста жоғалып кеткен еді, ал рыцарьлар оның әйелі мен мұрагері қайтадан үйленетінін күтуге асығыс болды. Бір линдворт (мифологиялық екі аяқты виверн сияқты жаратылыс) графтыққа кіріп, елді қорқыта бастады. Рыцарьлар онымен күресу үшін батыл ақсүйекке үйленуді талап етті. Графиня төрт аптаға кешіктіруді сұрады, ал мерзім біткен соң рыцарьларға: "Мен Құдайға жалбарыдым. Егер ол тірі болса, күйеуім маған оралуын қалады. Өкінішке орай, ол келмеді. Маған тағы төрт апта беріңіздер" деді. Бірақ халық линдворттың салдарынан тағы төрт апта күте алмады, сондықтан ол осы айуанды өлтірген адамға үйленетінін жариялады. Рыцарьлар үнсіз кетіп қалды. Линдвортты өлтіруге барғандардың бірі де қайтып оралмады. Бір күні кедей шаруа Бурглахта қоршау жасап жатқанда линдворт пайда болды. Ол шаруаға шабуылдады, ал шаруа қоршау үшін қолданған қазықпен линдворттың аузына тиді. Жақын жердегі басқа шаруалар оқиғаны көріп, оны графиняға алып барды, осылайша олар үйленді. Той бір аптаға созылды.
The founding of the house of Wurmbrand Stuppach, and the origins of the name, occurred during the Crusades. The Count of Stuppach had disappeared seven years earlier fighting in the Holy Land, and the knights were getting impatient on waiting for his wife and successor to remarry. A lindworm (a mythological two legged wyvern like creature) had entered the county and began to terrorise the land. The knights demanded she marry a brave nobleman to fight it. The Countess asked for four weeks' delay, and when that time had passed she said to the knights "I asked God. He likes my husband to return to me, if he still lives. To my sadness he did not come. Give me still four weeks period." But the people would not have another four weeks delay due to the lindworm, so she instead announced that she would marry whoever slayed the beast. Silently, the knights left. Those which went to slay the lindworm did not return. One day, a poor farmer was on the Burglach making fences when the lindworm appeared. It lunged at the farmer, which speared the lindworm in the mouth with a stake he was using to build the fences. Other farmers who were nearby saw it, and they carried him to the countess to be married. The wedding lasted a week.
Тарих
Отбасы алғаш рет 1194 жылы Леопольд дем Вурмбрантпен бірге еске алынады. Олар Төменгі Австриядағы Bucklige Welt аймағынан тегін шығарған. 12 ғасырдың соңында олар Глоггницке жақын Ступпах қамалының иелігін алды, ол 1659 жылға дейін олардың қолында болды. 1600 жылы олар Төменгі Австриядағы Варт маңындағы Штейерсберг қамалын сатып алды. Эренрайх Ескі (1558 шамамен 1620) 1607 жылы барондық атаққа ие болды. Оның балалары 1682 жылы графтар атанды. Императорлық Кеңестің президенті граф Иоганн Йозеф Вильгельм (1670–1750) 1726 жылы Императорлық диетадағы Императорлық княздар кеңесінің (Reichsfürstenrat немесе Fürstenbank) бөлігі болған Франкония графтарының жеке (әлі мұрагерлік емес) мүшесі болып тағайындалды. Осы мәртебеге ие болғаннан кейін, ол алғашқы мүмкіндікте біршама тікелей аумақ сатып алуға уәде беруге міндетті болды, себебі отбасының барлық иеліктері Австрияның Архгерцогтығында орналасқандықтан, олардың ешқайсысы осындай мәртебеге ие болған жоқ. Соңында, Иоганн Йозеф Вильгельмнің әйелі, графиня Юлиана Доротея фон Лимбург-Гайльдорф Лимбург графтығының бір бөлігін мұраға алды – бұл оның резиденциясы Гайльдорф, Швабия аймағында орналасқан, бұрынғы билеушілері, Лимбург графы Шенктер 1713 жылы өліп, он қызды қалдырғандықтан, көптеген мұрагерлер арасында бөлінген аумақ. Осы бөлігімен, тікелей Императорлық мәртебесі бар аумақтың иелігіне қол жеткізілді және отбасы басшысы Швабия графтары кеңесінің мұрагерлік мүшесі атанды. Лимбург графтығы 1806 жылы медиатизацияланып, Вюртемберг Корольдігінің құрамына кірді. Алайда, медиатизацияланған үйлер өздерінің княздық мәртебесін сақтап қалды. Ескі тармақ 1965 жылы граф Дегенхардтың қайтысымен тоқтатылды, ал оның жалғыз қызы Леонора Стейерсберг қамалын мұраға алды; қазір ол оның ұлы, доктор Пол Миллерге тиесілі. Үй басшылығы кіші тармақтың бұрынғы резиденциясы Либлин (Чехия) тұрған граф Эрнст Гундакарға (1946 ж.т.) көшті. Оның анасы, Фрохсдорф сарайының мұрагері, принцесса Бланка Массимо, принц Фабрицио Массимо мен Испанияның принцессасы Беатрикс, өзі Мадрид герцогы Карлостың қызы болды. Фрохсдорф қамалы 1941 жылы сатылды, бірақ қоныс әлі де граф Эрнст Гундакардың меншігінде, оның екі ұлы бар. Штириядағы Штубенберг сарайы 1815 жылы сатып алынып, 1925 жылы екі қызы кешірім сұрап, монастырь ретінде Католик шіркеуіне тапсырылды. Үшінші тармақ 1602-1822 жылдары Стамбах маңындағы Рейтенау қамалында және 1789-1914 жылдары Горня Радгона қамалында тұрды. 1694 жылы олар Штириядағы Штубенбергтегі Альтшиллейте қамалын сатып алды, онда 1730 жылдан бастап жаңа Шиллейте сарайы салынды. Бұл тармақ 1906 жылы тоқтатылғанда, сарай маркиз Таколи отбасына мұрагерлікке өтті.
The family is first mentioned with Leupold dem Wurmbrant in 1194. They originate from the Bucklige Welt region in Lower Austria. At the end of the 12th century they received the fief of Stuppach castle near Gloggnitz which remained in their possession until 1659. In 1600, they acquired Steyersberg castle near Warth, Lower Austria. Ehrenreich the Elder (1558 c. 1620) became baron in 1607. His children became counts in 1682. Count Johann Josef Wilhelm (1670–1750), president of the Aulic Council, was honored by the Emperor by being made a personal (not yet hereditary) member of the Franconian count's bench, a part of the college of Imperial Princes (Reichsfürstenrat or Fürstenbank) in the Imperial Diet in 1726. Upon his admission he had to promise to purchase some immediate territory on the first occasion, since all of the family's possessions had no such status as they were located within the Archduchy of Austria. Finally a splinter share of the immediate County of Limpurg was inherited by Johann Josef Wilhelm's wife Countess Juliane Dorothea von Limpurg Gaildorf, a territory around its residence Gaildorf, Swabia, that had been divided between a large number of heirs when its former rulers, the Counts Schenk von Limpurg extinguished in 1713, leaving ten daughters. With this splinter share, the acquisition of a territory with Imperial Immediacy was fulfilled and the head of the family became a hereditary member of the Swabian count's bench. The county of Limpurg was mediatized in 1806 and became part of the Kingdom of Württemberg. The Mediatized Houses however kept their princely status. The elder branch extinguished with count Degenhard in 1965, and his only daughter Leonora inherited Steyersberg castle; it is now owned by her son Dr Paul Miller. The headship of the house went to count Ernst Gundaccar (b. 1946) of the younger branch, formerly residing at Liblín (Czech Republic). His mother, the heiress of Schloss Frohsdorf, was princess Blanca Massimo, daughter of Prince Fabrizio Massimo and Princess Beatrix of Borbon Spain, herself a daughter of Carlos, Duke of Madrid. Frohsdorf castle was sold in 1941, but the estate is still owned by count Ernst Gundaccar who has two sons. Schloss Stubenberg in Styria was bought in 1815 and given to the Catholic Church in 1925 as a monastery, when two daughters took the veil. The third branch resided at Reitenau castle near Stambach (1602 1822) and at Gornja Radgona Castle (1789 1914). In 1694 they purchased Altschielleiten castle at Stubenberg, Styria, where the new Schielleiten Palace was built from 1730. When this branch extinguished in 1906, the palace was inherited by the Marchese Tacoli family.
Палатаның белгілі мүшелері
Джон Уильям (1670–1750) Утрехт университетінде оқығаннан кейін, Джон Уильям 1697 жылы кеңесші болып тағайындалды. Ол патшалық кеңесшілер кеңесін қайта ұйымдастырды және Австриядағы көптеген генеалогиялық жұмыстарға жауапты болды (Collectanea genealogico historica, ex archivo inclytorum [[Төменгі Австрия]]. Оның еңбегі алғаш рет 1705 жылы Венада жарық көріп, «австриялық генеалогияның әкесі» деген атаққа ие болды. Кейіннен граф Джон Уильям Төменгі Австрияның архивтерін қайта ұйымдастырды және ақсүйектердің жаңа тізімінен кейін де жалғасқан жүйені құрды. 1726 жылы ол Ротенбургтегі Франкониялық диетада орын және дауыс алды. 1742 жылы Виттельсбах әулетінен Бавария королі Карл Альберт императорлық тәжді алған кезде граф Джон Уильям Богемиядағы қызметтен зейнеткерлікке шықты және ол 1745 жылы Карлдың қайтысы мен Габсбургтердің императорлық таққа оралуынан кейін ғана зейнеткерліктен шықты. Граф Джон Уильям 1750 жылы қайтыс болып, Венада жерленді. Ол бес рет үйленген; тек оның үшінші әйелі Мария Доминика графиня фон Стархемберг ұл және мұрагер граф Гундакер Томасқа ана болды. Граф Кристиан Зигмунд Ол Польша және Саксония королі Фредерик Августтың қазынашысы болды. 1704 жылы ол Австрия Габсбургтерінің қызметіне кіріп, Испания мұрагерлік соғысына қатысты. 1707 жылы Эттлингенде тұтқындалып, түрмеге қамалған ол Евгений ханзаданың ерекше құрметіне ие болды және австриялықтар үшін түріктермен шайқасты. 1716 жылы ол Евгений ханзадасымен бірге Темешварды (Тимишоара) қоршауға алды және сол жылы қалалар құлаған кезде ол Венаға жеңіс туралы хабар жеткізді. Польша мұрагерлік соғысы кезінде ол фельдмаршал лейтенант шеніне ие болды және 1734 жылы Гревенбергтің француздарға қарсы қорғанысында императорлық армияның уақытша командирі болды. 1735 жылы ол императорлық кавалерияның басшысы болды. Кристиан Зигмунд 1737 жылы мұрагерсіз қайтыс болды және өсиеті бойынша оның көп байлығы Штайерсбергке қайтарылды. Граф Казимир Генрих Казимир Генрих Кристиан Зигмундтың інісі болды. Австрия мұрагерлік соғысы кезінде ол атқыштар әскерінің генералы болды және Хевенхюллердің қол астында қызмет етті. 1741 жылы ол тактикалық кеңесші болып тағайындалды. 1745 жылы ол Нидерландыдағы Ат-ан-дер-Дендер қаласының губернаторы болды және оны күшпен қорғады. 1749 жылы мұрагерсіз қайтыс болды.
Count John William (1670–1750) After studying at the University of Utrecht, John William was appointed an advisor in 1697. He reorganised the royal advisory, and was responsible for much genealogical work in Austria (Collectanea genealogico historica, ex archivo inclytorum [[Lower Austria). His work first appeared in Vienna in 1705, and it earned him the name "the Father of Austrian Genealogy". Later, Count John William reorganised the archives of Lower Austria, and established a system which continued even after a new repertory of nobility. In 1726, he gained a seat and voice in the Franconian Diet in Rothenburg. When the Wittelsbach King Charles Albert of Bavaria gained the Imperial crown in 1742, Count John William retired from service in Bohemia, and only emerged from retirement following Charles's death in 1745 and the restoration of the Habsburgs to the Imperial throne. Count John William died in 1750 and was buried in Vienna. He was married five times; only his third wife, Maria Domininca Gräfin von Starhemberg, mothered a son and heir, Count Gundacker Thomas. Count Christian Siegmund He became the treasurer of King Frederick Augustus of Poland and Saxony. In 1704, he entered the service of the Austrian Habsburgs, and fought in the War of the Spanish Succession. Captured and imprisoned in Ettlingen in 1707, he gained special favour with Prince Eugene and fought the Turks for the Austrians. In 1716, he fought in the siege of Temesvar (Timișoara) with Prince Eugene, and with the cities' fall that year he delivered the tidings of success to Vienna. During the War of the Polish Succession he already had the rank of a Field Marshal Lieutenant, and he was an Interim Commandant of the Imperial Army in 1734 in the defence of Grevenberg against the French led by Bellisle. In 1735, he was put in charge of the Imperial Cavalry. Christian Siegmund died without heirs in 1737, and in his will had his extensive fortune returned to Steyersberg. Count Casimir Henry Casimir Henry was the brother of Christian Siegmund. During the War of the Austrian Succession, he was a cavalry general and served under Khevenhüller. In 1741, he was promoted to a tactical advisor. In 1745, he was the governor of Ath an der Dender in the Netherlands, and vigorously defended it. He died heirless in 1749.