Кіріспе
1954 жылы итальяндық драмалық фильм режиссер Федерико Феллинидің режиссері Федерико Феллинидің режиссері және Феллини, Туллио Пинелли және Эннио Флаяноның сценарийі бойынша түсірілген итальяндық драмалық фильм. Фильмге кіру үшін, Gelsomina туралы әңгіме келтіріңіз, қарапайым жас әйел (Джульетта Масина) оны өз анасынан сатып алды. Феллини "Ла Страда" романын "барлық мифологиялық әлемнің толық каталогы, менің жеке болмысымның қауіпті бейнесі, ол ешқандай прецедентсіз жасалды" деп сипаттады. Нәтижесінде фильмге оның бұрынғы немесе кейінгі кез келген жұмысына қарағанда көп уақыт пен күш жұмсалды. Даму процесі ұзақ және қиылысты болды; өндіріс кезінде проблемалар болды, соның ішінде қауіпсіз емес қаржылық қолдау, проблемалы құю және көптеген кешігулер болды. Ақырында, түсірілім аяқталар алдында Феллини жүйке бұзылуынан зардап шекті, сондықтан ол негізгі фотосуретті аяқтау үшін медициналық көмек қажет болды. Бастапқы сыншылдардың реакциясы қатал болды, ал фильмнің Венеция кинофестивалінде көрсетілуі Феллиниді жақтағандар мен қарсыластар арасындағы қоғамдық ұрыс-керіске айналған қатал дау-дамайға себеп болды. Алайда, Америка кино институтының айтуынша, "Ла Страда" "бұрын-соңды түсірілген фильмдердің ішіндегі ең ықпалды фильмдердің біріне" айналды. Ол 1957 жылы ең үздік шетел тілі фильмінің алғашқы академиялық сыйлығын жеңіп алды. Ол 1992 жылы Британдық кино институтының режиссерлерінің кинодағы ең үздік 10 фильмдер тізіміне төртінші орынды иеленді. 2008 жылы фильм Италияның Мәдени мұра министрлігінің сақталуы тиіс 100 итальян фильмінің тізіміне енгізілген, бұл тізімде " 1942 және 1978 жылдар аралығында елдің ұжымдық естелігін өзгерткен " 100 фильм бар.
La strada (The Road) is a 1954 Italian drama film directed by Federico Fellini and co written by Fellini, Tullio Pinelli and Ennio Flaiano. The film tells the story of Gelsomina, a simple minded young woman (Giulietta Masina) bought from her mother by Zampanò (Anthony Quinn), a brutish strongman who takes her with him on the road. Fellini described La Strada as "a complete catalogue of my entire mythological world, a dangerous representation of my identity that was undertaken with no precedent whatsoever". As a result, the film demanded more time and effort than any of his other works, before or later. The development process was long and tortuous; there were problems during production, including insecure financial backing, problematic casting, and numerous delays. Finally, just before the production completed shooting, Fellini suffered a nervous breakdown that required medical treatment so that he could complete principal photography. Initial critical reaction was harsh, and the film's screening at the Venice Film Festival was the occasion of a bitter controversy that escalated into a public brawl between Fellini's supporters and detractors. Subsequently, however, La Strada has become "one of the most influential films ever made", according to the American Film Institute. It won the inaugural Academy Award for Best Foreign Language Film in 1957. It was placed fourth in the 1992 British Film Institute directors' list of cinema's top 10 films. In 2008, the film was included on the Italian Ministry of Cultural Heritage's 100 Italian films to be saved, a list of 100 films that "have changed the collective memory of the country between 1942 and 1978."
Сюжет
Жай ойлы, арманшыл жас қыз Гелсомина, күшті адам Зампаномен бірге жолға шыққаннан кейін, оның әпкесі Розаның қайтыс болғанын біледі. Бір жылдан кейін әлгі кісі Розаның орнын Гелсомина алады ма деп сұрауға келеді. Кедей ана, басқа да тамақ жейтін ауыздар бар, 10,000 лираны қабылдайды, ал қызы сол күні жылап кетеді. Зампано көшеде өнер көрсетіп, көңілін көтереді. Қысқа уақыт ішінде Гелсоминаның нағыз нағыз және антикалық табиғаты көрінеді, ал Зампаноның қатыгез әдістері жансыз фольгаға айналады. Ол оған домбыра мен керней ойнауды, сәл билеуді және көрермендер үшін клоундық жасауды үйретеді. Әйелінің көңілінен шығуға деген ықыласына қарамастан, ол оны қорқытып, күштеп ұстап, кейде оған қатыгездікпен қарайды. Бір күні кешке ол басқа әйелмен кетіп, Желсоминаны көшеде тастап кеткен кезде, оған деген нәзіктігі пайда болады. Алайда, фильмдегідей, тіпті өзінің қайғылы күйінде, ол көркемдік пен ғажайыпты таба алады, оған жергілікті балалар көмектеседі. Ақырында, ол көтеріліп, қалаға қарай жолға шығады. Ол жерде ол талантты биік сым суретшісі және клоун Il Matto ("Ақымақ") тағы бір көше ойыншығының әрекетін бақылайды. Зампано оны сол жерден тауып, күшпен қайтарып алады. Олар Ил Матто жұмыс істейтін саяхаттау циркіне қосылады. Il Matto күшті адамды әр мүмкіндікте мазалайды, бірақ ол мұны неліктен жасағанын түсіндіре алмайды. Іл Матто Зампаноны суға толғанғаннан кейін, Зампано пышағын суырып, азаптаушысын қуып шығады. Нәтижесінде ол қысқа уақытқа қамалады, ал екеуі де көшпелі цирктен шығарылады. Зампано түрмеден босағанға дейін, Ил Матто Гелсоминаға оның құлдыққа баламалары бар екенін ұсынады және өзінің философиясын береді, барлық нәрсе мен әркімнің мақсаты бар, тіпті тас та, тіпті ол. Бір монах қыздың өмірдегі мақсаты да Гелсоминаныкімен салыстырмалы екенін айтады. Бірақ Гелсомина Зампаноға үйленуге ұсыныс жасағанда, ол оны қабылдамайды. Жолдың бос бөлігінде Зампано Иль Маттоның дөңгелек сынығын жөндеп жатқанын көреді. Гелсомина қорқып қарап тұрғанда, екі адам ұрысуға кіріседі; ол мықты адам клоунның басын бірнеше рет соққылап, ақымақтың басын көліктің шатырындағы бұрышына ұрып тастағаннан кейін аяқталады. Зампано мотоциклінен өтіп бара жатқанда, ол жігітке болашақта ауызша сөйлеуге сақ болуды ескертеді, ал Ил Матто сағатының бұзылғанына шағымданады, содан кейін далаға сүрініп, құлап, қайтыс болады. Зампано мәйітті жасырып, көлікті жолдан сүртіп тастайды да, өртеніп кетеді. Бұл кісі өлтіру Гелсоминаның рухын бұзады, ол апатикалық болып, үнемі "Ақымақ жараланды" деп қайталайды. Зампано оны жұбатуға тырысады, бірақ ол бұған жетеді. Ол енді Гелсоминамен бірге өмір сүре алмайтынына қорқып, Зампано оны ұйықтап жатқанда тастап кетеді, оған киім, ақша және кернейін қалдырады. Бірнеше жылдан кейін ол Гелсомина жиі ойнайтын әуенді әндеген әйелді естиді. Ол қыздың әкесі Желсоминаны жағадан тауып, оны өз үйіне қабылдағанын біледі. Алайда ол әлсіреп, қайтыс болды. Зампано мас болып, жергілікті тұрғындармен ұрысып, жағаға барады да, жылап қояды.
Өмірбаян
Феллинидің "Ла Страда" шығармашылық процесі күңгірт сезімдермен басталды, "бұл тон, - деді ол, - мені меланхолияға ұшыратып, маған көлеңкедей асылып тұрған кінәлі сезім берді. Бұл сезім екеуінің бірге болуын білдіреді, бірақ бұл өлімге әкеледі, және олар неге екенін білмейді ". Бұл сезімдер белгілі бір бейнелерге айналды: мұхитқа үнсіз жауған қар, бұлттардың әртүрлі құрамы және ән шырқаған шолпан. Сол кезде Феллини бұл суреттерді сызды, бұл әдеттегі үрдіс, ол өзінің мансабының басында провинциялық музыка залдарында жұмыс істеген кезде және кейіпкерлер мен сахналарды сызу керек болған кезде үйренгенін мәлімдеді. Ақырында, ол бұл идеяның алғаш рет "нақты болғанын" айтты. Ол Гельсоминаның басын бейнелеу үшін қағаздың бір бөлігінде шеңбер тартқанда, кейіпкерді сол кездегі бес жыл бойы әйелі болған Джульетта Масинаның нақты кейіпкеріне негіздеуге шешім қабылдады: "Мен нағыз Джульеттаны пайдаландым, бірақ мен оны көргендей. Оның балалық шағындағы суреттерінің әсері маған қатты әсер етті, сондықтан "Желсомина" элементтері он жасар Джульеттаны бейнелейді". Зампано кейіпкерінің идеясы Феллинидің Риминидегі жастайынан пайда болды. Онда бір шошқаны құртқан, әйелдерді сүйген адам тұратын. Феллинидің айтуынша, "Бұл адам қаладағы барлық қыздарды өзімен бірге төсекте жатуға алып кетеді; бірде ол кедей ақымақ қызды жүкті қалдырды, ал бәрі сәби шайтанның баласы деп айтты". 1992 жылы Феллини канадалық режиссер Дэмиан Петтигрюге фильмді сценарий авторы Туллио Пинеллимен бірге "оргиастикалық синхрондылық" түрінде ойлап тапқанын айтты: Мен "И вителлониді" режиссерлеп жүрдім, ал Туллио Туриндағы отбасына барды. Сол кезде Рим мен солтүстікке автокөлік жолы болмағандықтан, таулар арқылы жүру керек еді. Бірде ол бұрылысты жолдардың бірінде арпамен жабылған арбаны тартып жүрген кішкентай әйелді көрді. Римге оралған соң, көргендерін және жолда өткізген қиын өмірлерін баяндауға деген ықыласын айтып берді. "Бұл сіздің келесі фильміңізге өте қолайлы сценарий болар еді", - деді ол. Бұл мен ойлаған оқиғамен бірдей болды, бірақ бір ерекшелігі бар: менің оқиғам Гелсомина есімді ақылсыз қыздың қатысуымен өтетін шағын саяхаттау циркіне арналған. Сондықтан біз менің құрттар шаққан цирк кейіпкерлерімді оның түтінді лагерьлік отты тау скитательдерімен біріктірдік. Біз оған Римдегі Zamperla және Saltano атты екі кішкентай цирк иелерінің есімін бердік. Феллини сценарийді әріптестері Эннио Флаяно мен Туллио Пинеллимен бірге жазды және оны алдымен Феллинидің "Ақ шейх" фильмінің продюсері Луиджи Ровереге әкелді. Ровере "Ла Страда" сценариін оқығанда, ол жылай бастады, Феллинидің үмітін арттырды, тек продюсер сценарий үлкен әдебиетке ұқсайтынын, бірақ "фильм ретінде бұл бір лира жасамайды" деп жариялағанда ғана олар бұзылып кетті. Бұл кино емес". Продюсер Лоренцо Пегораро Феллиниге ақшалай аванс беруге жеткілікті әсер етті, бірақ Феллинидің Джульетта Масинаның Гельсоминаны ойнауы талабына келіспеді. Феллини продюсерлер Дино Де Лаурентис және Карло Понти арқылы қаржыландырылды, олар Гелсомина роліне Сильвана Манганоны (Де Лаурентистің әйелі) және Зампано роліне Берт Ланкастерді таңдағысы келді, бірақ Феллини бұл таңдаулардан бас тартты. Зампано үшін Феллини кәсіби емес адамды ойнатуды үміттенген еді және осы мақсатта ол цирктің бірнеше мықтыларын сынады, бірақ нәтиже жоқ. Сондай-ақ, ол "Иль Матто" рөлін ойнауға лайықты адамды табуда да қиындық көрген. Оның алғашқы таңдауы актер Моралдо Росси болды, ол Феллинидің әлеуметтік шеңберінің мүшесі болды және жеке басының дұрыс түрі мен спорттық дене бітімі болды, бірақ Росси орындаушы емес, режиссердің көмекшісі болғысы келді. Энтони Куинн де фильмде ойнады, ал Ричард Басехард жиі түсірілім орындарында әйелі, актриса Валентина Кортезеге қонаққа баратын. Көп ұзамай Куинн кешті Роберто Росселлини мен Ингрид Бергманмен өткізді, ал кешкі астан кейін олар Феллинидің 1953 жылғы итальяндық комедиялық драмасын I Vitelloni көрді. Куинннің айтуынша: "Мен оны қатты таңғалдым. Мен оларға фильмнің шедевр екенін және режиссердің бірнеше апта бойы мені қуып жүрген адам екенін айттым". Базехард та Вителлониге қатты таң қалды және оның әдеттегі жалақысынан әлдеқайда аз рөлге келісті, себебі ол Феллинидің жеке басына қатты қызықты, ол: "Бұл оның өмір сүру құлшынысы және оның әзіл-сықағы" деді.
I was directing I vitelloni, and Tullio had gone to see his family in Turin. At that time, there was no autostrada between Rome and the north and so you had to drive through the mountains. Along one of the tortuous winding roads, he saw a man pulling a carretta, a sort of cart covered in tarpaulin A tiny woman was pushing the cart from behind. When he returned to Rome, he told me what he'd seen and his desire to narrate their hard lives on the road. 'It would make the ideal scenario for your next film,' he said. It was the same story I'd imagined but with a crucial difference: mine focused on a little traveling circus with a slow witted young woman named Gelsomina. So we merged my flea bitten circus characters with his smoky campfire mountain vagabonds. We named Zampanò after the owners of two small circuses in Rome: Zamperla and Saltano. Fellini wrote the script with collaborators Ennio Flaiano and Tullio Pinelli and brought it first to Luigi Rovere, Fellini's producer for The White Sheik (1952). When Rovere read the script for La Strada, he began to weep, raising Fellini's hopes, only to have them dashed when the producer announced that the screenplay was like great literature, but that "as a film this wouldn't make a lira. It's not cinema." Producer Lorenzo Pegoraro was impressed enough to give Fellini a cash advance, but would not agree to Fellini's demand that Giulietta Masina play Gelsomina.]] Fellini secured financing through the producers Dino De Laurentiis and Carlo Ponti, who wanted to cast Silvana Mangano (De Laurentiis' wife) as Gelsomina and Burt Lancaster as Zampanò, but Fellini refused these choices. For Zampanò, Fellini had hoped to cast a nonprofessional and, to that end, he tested a number of circus strongmen, to no avail. He also had trouble finding the right person for the role of Il Matto. His first choice was the actor Moraldo Rossi, who was a member of Fellini's social circle and had the right type of personality and athletic physique, but Rossi wanted to be the assistant director, not a performer. Anthony Quinn was also acting in the film, while Richard Basehart was often on the set visiting his wife, actress Valentina Cortese. Not long afterwards, Quinn spent the evening with Roberto Rossellini and Ingrid Bergman, and after dinner they watched Fellini's 1953 Italian comedy drama I Vitelloni. According to Quinn: "I was thunderstruck by it. I told them the film was a masterpiece, and that the same director was the man who had been chasing me for weeks." Basehart, too, had been greatly impressed by I Vitelloni, and agreed to take the role for much less than his usual salary, in part because he was very attracted by Fellini's personality, saying: "It was his zest for living, and his humor."
Түсірілім
Фильм Багнорегио, Витербо, Лацио және Овиндоли, Л'Акуила, Абруццода түсірілді. Жексенбі күндері Феллини мен Басехарт ауылды аралап, жерлерді барлап, тамақтануға арналған орындарды іздеді, кейде алты мейрамхананы сынап көрді және Феллини қалаған атмосфера мен мәзірді тапқанға дейін Риминиге дейін барды. Өндіріс 1953 жылдың қазан айында басталды, бірақ Масина Куиннмен монастырлық сахна кезінде аяғын ауыртқаннан кейін бірнеше апта ішінде тоқтатылуы керек болды. Сурет салу тоқтатылған кезде Де Лаурентис Масинаның орнын толтыру мүмкіндігін көрді, оны ешқашан рөлге алғысы келмеген және әлі келісімшартқа қол қойылмаған. Бұл Paramount басшылары сахнаның қарқынын көріп, Масинаның өнерін мақтағаннан кейін өзгерді, нәтижесінде Де Лаурентис оны эксклюзивті етіп, Куинннің жалақысының шамамен үштен бір бөлігіне шашылып дайындалған келісімшартқа қол қоюға бұйырды. Жаңа кесте Энтони Квинн үшін жанжал тудырды, ол 1954 жылы де Лаурентис түсірген және Пьетро Франциски режиссерлік еткен Аттила эпопеясындағы басты рөлді ойнауға қол қойды. Алғашында Куинн "Ла Стрададан" кетуді ойлады, бірақ Феллини оны екі фильмде де бір мезгілде жұмыс істеуге сендірді - "Ла Страда" таңертең, "Аттила" түстен кейін және кешке түсірілді. Жоспар актердің таңғы сағат 3:30-да тұрып, Фелини талап еткен "жағымсыз таңғы жарықты" түсіріп, содан кейін 10:30-да Зампано киімінде Римге баруын талап етті. Осылайша ол түстен кейінгі түсірілімге Атилла Гуннаға айналу үшін түсірілімге уақытында бара алды. Квинн былай деп есіне алды: "Осы кесте екі фильмде де менің қажыған күйімнің себебін түсіндірді. Өте аз қаржыға қарамастан, өндіріс жетекшісі Луиджи Джакози Савитри есімді кішкентай циркті жалға алды, ол Квиннге цирк жаргоны мен тізбекті бұзудың техникалық аспектілерін үйреткен күшті адам және от жегіш. [[Файл:La strada трейлерінің скриншоты. 1956 жылғы трейлердегі экрандан алынған сурет. Цирк иесі Савитри Феллинидің Зампаноның Ил Маттоны өлтіргеннен кейін сахнада жойған ескі көлігін ұсынды. Феллини танымал перфекционист еді, және бұл оның актерлік құрамды сынап жатқан болуы мүмкін. Американдық кино институтының студенттік семинарында Куинн Фелинидің Зампано өзінің темекі тұмсықтарын таситын қорапты таңдауға деген ықыласы туралы айтты. Ол: "Сіз актерлерге өте жақсы және мейірімдісіз. Неге маған қаталдық танытасың?" - деп сұрайды. Ол фильмді түсіруді белгілі психоаналитик Фрейден ем алғаннан кейін ғана аяқтай алды.
Дыбыс
Сол кездегі итальяндық фильмдердегі әдеттегідей, түсіру дыбыссыз жүргізілді; кейінірек диалогтар музыкамен және дыбыс эффекттерімен бірге қосылды. Нәтижесінде актерлер түсірілім кезінде өз ана тілінде сөйледі: Куинн мен Басехард ағылшын тілінде, Масина және басқалары итальян тілінде сөйледі. Лилиана Бетти, Феллинидің ұзақ уақыттан бері көмекшісі, режиссердің түсіру кезінде диалогқа қатысты әдеттегі процедурасын сипаттады, ол "сандық жүйе" немесе "сандық дикция" деп атаған әдіс: "Сызықтардың орнына актерге сандарды қалыпты тәртіппен санау керек. Мысалы, он бес сөзден тұратын жол отызға дейін санауға тең. Актер отызға дейін санайды: 1 2 3 4 5 6 7. және т.б. Өмірбаяншы Джон Бакстер мұндай жүйенің пайдалылығы туралы былай деп түсіндірді: "Бұл оның [Феллинидің] сөйлеу кезінде басқаша реакция күткен сәтін анықтауға көмектеседі. "27-ге қайта оралып, бұл жолы күлімсірей бер" дейді ол актерге. Сцена түсіру кезінде шу туралы уайымдауға қажеті болмағандықтан, Феллини түсіру кезінде түсініктеме беріп отырады, бұл практика Елиа Казан сияқты дәстүрлі кино түсірушілерді ренжітті: "Ол әр түсіруде сөйледі, шын мәнінде актерлерге айқайлады. "Жоқ, тоқта, бұрылыңыз, оған қараңыз, оған қараңыз. Оның қайғырып жатқанын, жылап жатқанын көрдің бе? Қасіретке қалады! Сіз оны жұбатуды қалайсыз ба? Артқа бұрылып қарама, оған бар. Ол сені қаламайды, солай ма? Не? Не? Оған барып, бәрібір! Осылайша ол көптеген елдердің орындаушыларын қолданады. Ол актерлер үшін актерлік өнердің бір бөлігін жасайды". Куинн мен Басехард итальян тілінде сөйлемегендіктен, екеуі де бастапқы шығарылымда дубляжға ие болды. Бастапқыда Зампаноны дубляж еткен актерден қанағаттанбаған Феллини Арнольдо Фоаның Тоширо Мифуне кейіпкерін Акира Куросаваның "Рашомон" итальян нұсқасында дубляж жасау жұмысына таң қалғандығын еске түсірді және соңғы сәтте Фоаның қызметтерін қамтамасыз ете алды. Италиялық "Ла Страда" кейіпкерінің аузы тығыз жабылып сөйлегені де кездеседі. экраннан естілгендер белгілі бір кейіпкердің көзқарасын бейнелейді, бұл көріністің көзге көрінетін шындыққа қарама-қарсы. Мысалы, экранда Гелсоминаның монахпен сөйлесуі барысында қаздар мен тауықтар пайда болады, бірақ қыздың әлемдегі орны туралы өсіп келе жатқан ағарту сезімін көрсететін, бақша құстарының құқаңқырауы мен құқаңқырауы әнші құстардың сыңғырлауына айналады. Томас Ван Ордер ағылшын тіліндегі нұсқада жасалған ондаған өзгерістерді анықтап, оларды төрт топқа бөліп көрсетті: "1. ағылшын тіліндегі нұсқадағы диалогтарға қарағанда музыканың төменгі көлемі; 2. жаңа музыкалық таңдау және көптеген сахналарда музыканың әртүрлі редакциясы; 3. кейбір сахналарда әртүрлі қоршаған ортаның дыбысы, сондай-ақ қоршаған ортаның дыбысының редакциясындағы өзгерістер; 4. кейбір диалогтардың жойылуы ".
Музыка
Ла Страданың барлық музыкасын Нино Рота басты фотосуретке түсіру аяқталғаннан кейін жазды. Бұл "Страданың" басында атаулар кезінде енгізілген және фильмде үнемі қайталанатын үш негізгі тақырыптың бірі. Іс жүзінде Феллини өз фильмдерін музыканы ойнату кезінде түсірді, өйткені ол 1972 жылғы сұхбатында түсіндіргендей, "бұл сізді қиялыңыз сізді ынталандыратын таңғажайып өлшемге қояды". "La Strada" үшін Феллини Арханжело Кореллидің саундтректе қолдануға жоспарлаған вариациясын қолданды. Осы жоспардан қанағаттанбаған Рота Corelli шығармасына сәйкес ритмикалық сызықтармен, Gelsomina-ның кернеймен және Il Matto-ның скрипкамен қадамдасқан, Gelsomina-ның кернеймен және Il Matto-ның скрипкамен қадамдасқан, түпнұсқалық мотив жазды.
Тарату
Фильм 1954 жылы 6 қыркүйекте 15-ші Венеция халықаралық кинофестивалінде көрсетіліп, күміс арыстан сыйлығын жеңіп алды. Ол Италияда 1954 жылы 22 қыркүйекте, ал АҚШ-та 1956 жылы 16 шілдеде жарық көрді. 1994 жылы жаңа баспа фильм түсіруші Мартин Скорсезе қаржыландырылды, ол бала кезінен бастап Зампано кейіпкеріне қатысты екенін мойындады, өзінің фильмдеріне өзін-өзі жойғыш жабайының элементтерін енгізді. Такси жүргізушісі және Ашулы бұқа.
Мұра
Феллини кинодағы алғашқы жылдары ол неореализм деп аталатын қозғалысқа жақын болды. Бұл қозғалысқа Италияның кино индустриясы екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңде, әсіресе 1945-1952 жылдары, әлеуметтік контекстке үлкен көңіл бөлу, тарихи бірдендік сезімі, прогрессивті әлеуметтік өзгерістерге саяси берілу және антифашистік идеология тән. Режиссер ретінде алғашқы фильмдерінде неореалистік ортодоксальдықтың кейбір кемшіліктері байқалғанымен, Ла Страда неореалистік теоретиктердің белгілі бір саяси бейімділікті ұстану немесе белгілі бір "реалистік" стильді бейнелеу идеологиялық талаптарымен нақты үзіліс ретінде кеңінен қарастырылды. Бұл кейбір сыншылардың Феллиниді, өз көзқарастары бойынша, соғыстан бұрынғы индивидуализмге, мистикаға және "таза стильге" деген қызығушылыққа қайта оралғандығы үшін қорлауына әкелді. Феллини бұл сынға мықты жауап берді: "Бай адамдар әлі де неореализм тек нақты нақты түрлерді көрсетуге жарамды деп санайды және олар бұл әлеуметтік шындық деп санайды. Бұл бағдарлама өмірдің белгілі бір жақтарын ғана көрсетеді". Кинотанушы Марк Шильдің айтуынша, 1957 жылы "Ла Страда" ең үздік шетел тілі фильмінің алғашқы "Оскар" сыйлығын жеңіп алған кезде, "ащы тәтті және өзін-өзі сезінетін" неореализмнің жаңа брендінің үлгісі ретінде халықаралық табысқа жеткен алғашқы фильм болды. "Ла Страда" фильмін сүйікті фильмдерінің бірі деп атаған халықаралық режиссерлер: Стэнли Кван, Антон Корбийн, Гиллис Маккиннон, Андреас Дрезен, Жири Мензель, Адуор Гопалакришнан, Майк Ньюэлл, Раджко Грилич, Лайла Пакалниня, Энн Хуи, Акира Куросава, Казухиро Сода, Джулиан Джаррольд, Кшиштоффуси Зан және Андрей Кончаловский. Дэвид Кроненберг Ла Страданың кінематографияның мүмкіндіктеріне көзі ашылғанын айтады, өйткені ол бала кезінде ересектердің фильмнің көрсетілімінен ашық жылап кететінін көрді. Фильм халықтық музыкаға да жол тапты. Боб Дилан мен Крис Кристоферсон фильмді "Мистер Тамбурин Мэн" және "Мен және Бобби МакГи" әндеріне шабыт ретінде атады, ал серб рок-тобы фильмнің атын өздері деп қабылдады. Ротаның негізгі тақырыбы 1954 жылы Перри Комоның "Ла Стрададан (Жалғыз жолмен саяхаттау) махаббат тақырыбы" деген атпен шыққан синглге бейімделген. Мишеле Галдиеридің итальянша және Дон Рейдің ағылшынша сөздері бар. Он екі жылдан кейін композитор фильмге арналған музыканы кеңейтіп, "Ла Страда" деп аталатын балет шығарды. Нью-Йорк сахнасында фильмнің екі нұсқасы көрсетілді. Фильмге негізделген мюзикл Бродвейде 1969 жылы 14 желтоқсанда ашылды, бірақ бір спектакльден кейін жабылды. Барт Симпсонның дауысы Нэнси Картрайт Джульетта Масинаның "Ла Страда" фильміндегі жұмысына қатты таң қалды, сондықтан ол Нью-Йорктегі сахналық қойылым үшін фильмнің театрлық құқықтарын алуға тырысты. Римде Фелинимен кездесуге сәтсіз тырысқаннан кейін, ол "Фелиниді іздеу" атты бір әйелдің пьесасын шығарды. 1991 жылы жазушы Массимо Маркони мен карикатурист Джорджио Каваццано "Ла Страданы" Тополино презентует La strada: un omaggio a Federico Fellini (Микки Мыш "Ла Страда: Федерико Фелиниге тағзым" деп аталады) атты комикске бейімдеді. Фильмнің сюжеті Феллинидің Лос-Анджелеске ұшақта бара жатқан күйеуін армандауымен басталады. Зампано есімі Марк З. Данилевскидің "Жабайы жапырақтар үйі" (2000) романында фильмге сын жазған қарт адам ретінде қолданылған, ал басты кейіпкердің анасы Гельсоминаның атымен Пелафина деп аталады.