Лауретта Тейлор: Американдық актрисаның өмірі мен мансабы
Laurette Taylor
Лауретта Тейлор – американ актрисасы, «Шыны бұтылкалар зообагы» пьесасындағы Аманда Уингфилд рөлін сомдаған. Биографиясы, өмірі мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық актриса
American actress
Лауретт Тейлор (нағыз аты Лоретта Хелен Куни; 1 сәуір 1884 жыл – 7 желтоқсан 1946 жыл) – американдық сахна және үнсіз кино жұлдызы. Ол Теннесси Уильямстың «Күміс әйнектер» пьесасының тұңғыш қойылымында Аманда Уингфилд рөлін сомдағаны үшін ерекше танымал.
Laurette Taylor (born Loretta Helen Cooney; April 1, 1884 – December 7, 1946) was an American stage and silent film star who is particularly well known for originating the role of Amanda Wingfield in the first production of Tennessee Williams's play The Glass Menagerie.
Жеке өмір
Тейлор 1883 жылдың 1 сәуірінде Нью-Йорк қаласында Джеймс пен Элизабет (қыз есімі Дорси) Куни отбасында Лоретта Хелен Куни ретінде дүниеге келді. Ол 1901 жылдың 1 мамырында 18 жасында Чарльз Алонзо Тейлорға (Оңтүстік Хэдли, Массачусетс штатында туған, Глендейл, Калифорнияда қайтыс болған) тұрмысқа шықты. Ол одан шамамен 20 жыл үлкен еді. Олардың Дуайт Оливер Тейлор және Маргарита Кортни есімді екі баласы болды, бірақ шамамен 1910 жылы ажырасты. New York Times газетінің театр сыншысы Брукс Аткинсонның айтуынша, «Оны жұлдызға айналдырған» – «Күтудегі қыз» (1910) пьесасы болды. Оның актерлік өнері туралы ол былай деп жазды: «Өмірдің жас шағында ол өте жеке актерлік стилін қалыптастырды, ол спонтанды және сөзді шешен еді; ол темптің өзгеруінен, толыққан толық аяқталмаған, күдік тудыратын қимылдардан, қызығушылықпен қараудан, басқа актерлердің айтқандарын мұқият тыңдаудан және, әрине, әрқашан жеке көрерменге тікелей арналғандай сезілетін жылы, экспрессив дауыстан тұрды. Оның өнерін сипаттауда «жарық» деген сөз жиі қолданылды. Оның ең үлкен жетістігі – күйеуі Маннерс үшін жазылған қарапайым «Синдерелла» формуласына негіделген «Peg o' My Heart» пьесасы. Бұл пьеса Бродвейде 1912 жылдың 20 желтоқсанынан 1914 жылдың мамырына дейін 607 қойылым көрсетіліп, Бродвейдің драмалық пьесалары арасында жаңа рекорд орнатты. Бұл пьеса оған және оның күйеуіне аптасына шамамен 10000 доллар табыс әкелді, Тейлорды «өз заманының ең танымал [театр] жұлдызы» етті және оның талантты актриса екенін бекітті. Бродвейдегі қойылым аяқталғаннан кейін Тейлор Лондон өндірісінде де ойнады, бірақ 1915 жылы неміс зеппелинінің бомбалауынан ол жабылды. Алайда 1920 жылдары халықтың талғамы өзгерді. Тейлор әрқашан Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі орта таптың көрермендерін қуантқан қарапайым, формулалық пьесаларда ойнады, сондықтан оның танымалдығы төмендеді. New York Times газетінің театр сыншысы Джон Корбин оның «өте зор талантқа және заманымыздың ең жоғары рухына» ие екенін, бірақ оның көне материалдары оны шектегенін жазды.
Taylor was born of Irish heritage as Loretta Helen Cooney in New York City on April 1, 1883, to James and Elizabeth (née Dorsey) Cooney. She married her first husband, Charles Alonzo Taylor (born South Hadley, Massachusetts – died Glendale, California), on May 1, 1901, at age 18. He was almost two decades her senior. They had two children, Dwight Oliver Taylor and Marguerite Courtney, but divorced c. 1910. According to New York Times theatre critic Brooks Atkinson, it was The Girl in Waiting (1910) that "made her a star." Of her acting, he wrote,<blockquote>By the time she was in her late teens, she had created a highly individual technique of acting that was spontaneous and eloquent; it consisted of variations in tempo, tentative movements that were not quite completed, quizzical glances, absorption in what other actors were saying, and, of course, a warm, expressive voice that always seemed to be addressed directly to the individual theatergoer. 'Luminous' was the word most frequently used about her performances. Her biggest hit was Peg o' My Heart, a simple Cinderella formula vehicle written for her by her husband Manners, it ran on Broadway from December 20, 1912, to May 1914, setting a new Broadway dramatic play run record of 607 performances. The play earned her and her husband about $10000 a week, made Taylor "the most generally worshiped [theatrical] star of her time", and cemented her reputation as a skilled actress. After it closed on Broadway, Taylor starred in the London production until German zeppelin bombing closed it in 1915. However, by the 1920s, public taste had become more sophisticated. Taylor always starred in the kind of simple, formulaic plays which had delighted pre World War I middle class audiences, and her popularity waned. New York Times theatre critic John Corbin wrote that she "had probably the greatest talent, the highest spirit of our times", but that her dated material held her back.
Фильмдер
Тейлор «Peg o' My Heart» фильмінде кинодебютін жасауды жоспарлаған, бірақ хит пьесаның кино нұсқасын дерлік барлық актриса, соның ішінде Мэри Пикфорд та, ойнаған пьесаның немесе әңгіменің суретке түсіру құқығы үшін бұрынғыдан әлдеқайда жоғары сома ұсынды. Фильмнің құқықтарына деген қызығушылық өте жоғары болды, себебі туындының өзі танымал еді. Аталған рөлде кез келген актрисаның сәтті болуына мүмкіндік болды, алайда Тейлор фильмде түсуге шешім қабылдаса, фильм құқығын өзінде сақтап қалды. Пьесаны түсіріп, көрсетуге бірнеше жыл кетті. Король Видор «Ағаш – ағаш» атты автобиографиясында былай деп еске алды: «Мен Ромен көшесіндегі ескі Metro студиясында жұмысқа орналастым – маған Лорет Тейлорды «Peg O' My Heart» фильмінде режиссерлік ету тапсырылды. Мен оны ешқашан көрмеген болсам да, оның есімі менің жас құлағыма сиқырлы әсер ететін». Пьеса фильм үшін едәуір кеңейтілді, ал түпкілікті нұсқа көрермендерге бірден ұнады. Тейлор «Бақыт» және «Римде бір түн» фильмдерін түсірді. Ол тағы бір фильмде түспеді, бірақ Дэвид О. Селзник оны 1938 жылғы «Жүректегі жастар» фильміндегі рөлге дауыс беруге шақырды. Тейлор рөлден бас тартты, ал актриса Минни Дюпри таңдалды. (Бұл дауыс беру материалы сақталған және кейде теледидарда көрсетіледі). «Бродвей: Алтын ғасыр» кітабы үшін сұхбаттар дайындаған Рик Маккей әр адамнан оларға ең көп әсер еткен адамды сұрады, және Лорет Тейлордың есімі жиі айтылды. Маккей Тейлорға арнайы бөлім арнады, онда оның 1938 жылғы экрандық сынағы туралы мәліметтер де бар.
Taylor planned to make her film debut in Peg o' My Heart, but the film version of the hit play was coveted by nearly every screen actress, including Mary Pickford, who made an offer considerably in excess of the highest amount ever paid for the picture rights to a play or story. The rights to the film were coveted because of the production's established popularity. Almost any actress in the famous role was assured of a resounding success; however, Taylor clung to the movie rights if she decided to appear in a film. It took years for the play to be filmed and released. King Vidor remembered in his autobiography A Tree Is a Tree:"I soon landed a job at the old Metro studio on Romaine Street—the assignment: to direct Laurette Taylor in Peg O' My Heart. Although I had never seen Miss Taylor, her name carried with it a certain magic to my young ears. "The play was considerably expanded for the film version, and the final production was an immediate success with audiences. Taylor made Happiness, and then One Night in Rome. She never appeared in another film, but David O. Selznick did invite her to film a sound test for a role in his 1938 film The Young in Heart, which Taylor did, but she declined the part and actress Minnie Dupree was cast. (The test exists and has been shown on TV from time to time). In preparing interviews for what became Broadway: The Golden Age, Rick McKay asked each person who had influenced him or her the most", and Laurette Taylor's name often was mentioned. McKay devoted an entire section to Taylor, and it includes a section on her 1938 screen test.
Іс-әрекетті қабылдау әдісі
Тейлор актерлік өнер туралы "Ең қажетті сапа" атты эссе жазды, ол "Актерлер актерлік өнер туралы ой толғасады" мәтінінің алғашқы басылымдарына енгізілген. Онда Тейлор шынайы өнер туғызуды қалайтын актриса үшін қиялдың физикалық сұлулықтан артық екенін ойша зерттейді. Ол "актерлік көрініп тұратын" қойылымдарды өткір сынға алады және актерлік өнердің дәстүрлеріне тым көп назар аударудан сақтандырады, оны "шығармашылық инстинктін шектейді" дейді. Тейлор үшін, қиялы мол актриса сізге оның кейіпкерінің мінез-құлқын "қойылымның оқиғаларынан басқа кез келген жағдайда" көруге мүмкіндік береді. Тейлор "барлық жүрегімен, жанымен және ақылымен сурет салатын" қиялы бар актрисаны, көрермен үшін емес, өзі үшін мақтайды.
Taylor wrote an essay on acting titled "The Quality Most Needed", which was included in some of the early editions of the text Actors on Acting. In it, Taylor muses on the importance of imagination over physical beauty for the actress wishing to truly create art. She sharply criticizes performances where you can "see the acting" and warns against paying too much attention to the traditions of acting, saying it "cramps creative instinct". To Taylor, the imaginative actress will leave you with a feeling that you can imagine her character's conduct "[i]n any position, aside from the situations involved in the actions of the play". Taylor applauded the imaginative actress who "builds a picture, using all her heart and soul and brain", not for the audience but for herself.
Өлім
Тейлор 1946 жылдың 7 желтоқсанында 63 жасында коронарлық тромбоз салдарынан қайтыс болды. Оның күлі Бронкстағы Вудлон зиратына қойылды.
Taylor died from a coronary thrombosis on December 7, 1946, at age 63. Her ashes were interred at Woodlawn Cemetery in the Bronx.
Мұра
Тейлордың қазасынан кейін Теннеси Уильямс «оның жүрегінің зор жылылығына» құрмет көрсетіп, «Оның өнеріндегі сәуле тек поэзияның ең ұлы жолдарымен ғана салыстыруға болатын, мені ауаның айналасындағы кеңістік бір сәтте жарықпен тілсізденгендей сезімге бөледі» деді. 1960 жылы Джуди Холлидей қатысқан, Хосе Квинтеро қойған «Лауретта» пьесасы Холлидейдің сүт безінің қатерлі ісігімен күресіне байланысты Филадельфияда жабылды. Көп жыл бойы режиссер Джордж Кукор Тейлордың өмірін фильмге түсіруге тырысып, бірақ сәттілікке жете алмады. 1963 жылы «Лауретта» пьесасының музыкалық нұсқасы Бродвейде ашылды. «Дженни» деп аталған мюзиклде басты рөлді Мэри Мартин сомдады. Мюзиклдің либреттосының авторы Арнольд Шульманның ұсынысы Маргарита Кортнидің «Лауретта» пьесасына, ал музыкасын Говард Диц және Артур Шварц жазды. Ол 82 рет көрсетілді, сыншылар тарапынан орташа баға алды. «Премьера кеші» атты бір актілік пьеса 1963 жылдың қазан айында Бродвейден тыс қысқа ғана уақытқа шықты. Пегги Вуд Фанни Эллис рөлін ойнады, ол киім ауыстыратын бөлмесінде өнер көрсетуге дайындалып жатқан бұрынғы әйгілі актриса. Көптеген адамдар Фаннинің Тейлордың өзі екенін ойлады. Вуд Рут Гейтспен бірге ойнады. Пьеса 47 рет қойылды. 2004 жылғы «Бродвей: Алтын ғасыр. Куәгерлер» деректі фильмінде көптеген Бродвей ардагерлері Тейлордың «Сынықтар үйі» және «Шығу жолы» пьесаларындағы өнерін көрген ең есте қаларлық сахналық қойылым деп атады. Дэвид О. Селзник студиясы үшін жасалған Тейлордың экрандық сынағынан алынған сирек дыбыстық фрагмент деректі фильмге енгізілді. «Жас жүректер» фильміндегі рөлге арналған сынақ студия басшыларының мақұлдауына ие болмады.
Writing after Taylor's death, Tennessee Williams paid tribute to "the great warmth of her heart", stating "There was a radiance about her art which I can compare only to the greatest lines of poetry, and which gave me the same shock of revelation as if the air about us had been momentarily broken through by light from some clear space beyond us." In 1960, the play Laurette, starring Judy Holliday and directed by José Quintero, closed out of town in Philadelphia owing to Holliday's battle with breast cancer. For years, film director George Cukor tried unsuccessfully to launch a film version of Taylor's life. In 1963, a musical adaptation of Laurette opened on Broadway. The musical, titled Jennie, starred Mary Martin in the title role. Its book by Arnold Schulman is credited as having been suggested by Marguerite Courtney's Laurette, and its score was by Howard Dietz and Arthur Schwartz. It ran for 82 performances, receiving mediocre reviews. The one act play Opening Night appeared briefly off Broadway in October 1963. Peggy Wood portrayed Fanny Ellis, a once famous star who is preparing for a performance in her dressing room. Many thought Fanny was actually Taylor. Wood appeared with Ruth Gates. The play ran for 47 performances. In the 2004 documentary Broadway: The Golden Age, by the Legends Who Were There, numerous Broadway veterans cited Taylor's performance in Glass Menagerie and Outward Bound as the most memorable stage performances they had seen. A rare sound film clip of Taylor in a screen test made for David O. Selznick's studio is included in the documentary. The test, for a role in the film The Young in Heart, reportedly did not meet the approval of studio executives.
Мұрағат
Оның қызы Маргарита Кортнидің айтуынша, Лорет 1928 жылы Дж. Хартли Маннерс қайтыс болғаннан кейін оның өмірімен байланысты барлық баспасөз кітаптарын, хаттарды, бағдарламаларды, фотоальбомдарды және басқа да естелік заттарды жойды. 1995 және 2009 жылдары отбасы оның қалған қағаздарын Гарри Рэнсом орталығына тапсырды. Мұрағатта хаттар, жеке және театрлық фотосуреттер, фотоальбомдар, дыбыс жазбалары, баспасөз шолулары, мақалалар, заңдық құжаттар, сондай-ақ басқа авторлардың жазбалары бар. Рэнсом орталығының қорында Тейлордың Дэвид О. Селзник үшін түсірілген экрандық сынағы және Теннеси Уильямсқа қатысты кең жинақтар да сақталған.
According to her daughter, Marguerite Courtney, Laurette destroyed all press books, letters, programs, photograph albums, and other memorabilia associated with her life with J. Hartley Manners upon his death in 1928. In 1995 and 2009, the family placed the remainder of her papers at the Harry Ransom Center. The archive includes correspondence, personal and theater photographs, photograph albums, sound recordings, press reviews, articles, and legal documents, as well as writings by others. Elsewhere in the Ransom Center's holdings is Taylor's screen test for David O. Selznick and extensive collections relating to Tennessee Williams.
Белгілі жанкүйерлер
Актер және педагог Ута Хагеннің 1991 жылы жарық көрген, актерлік өнерге арналған "Актерге шақыру" атты жоғары бағаланған еңбегінде Тейлор оның "идолы" және "шабыт көзі" ретінде сипатталады, ол оны актердің іштен сыртқа қарай жұмыс істеуінің ең толық мысалы деп санайды. Хаген Тейлорды кейіпкермен толыққанды танысу үшін "кейіпкердің іш киімін кигенше" процесс аяқталмайтынын айтқаны үшін мақтайды. Хаген Тейлордың актерлік шеберлігін сипаттағанда, ол өзінің әрекеттері мен сөздерін субъективті түрде дамытқанын, олардың "әрқашан алғашқы реттей туындайтынын" айтады. Актер Чарльз Дёрнинг Тейлордың ойынын көргенін былай деп еске алады: "Мен оны көшеден алып келгендей болды деп ойладым. Ол өте табиғи еді". Актер Мартин Ландау Тейлорды былай сипаттайды: "Ол әлдебір әйел сахна есігінен театрға кіріп, ас үйде адасқандай болып көрінді".
Actor/teacher Uta Hagen's highly regarded 1991 acting text A Challenge for the Actor describes Taylor as her "idol" and "an inspiration", seeing her as the ultimate example of an actor working from the inside out. Hagen praised Taylor for saying that her identification with a character wasn't complete until she was "wearing the underpants of the character". Hagen's description of Taylor's acting was that she subjectively developed her actions and words, which "always sprang from her as though for the very first time". Actor Charles Durning described seeing Taylor's acting: "I thought they pulled her off the street. She was so natural". Actor Martin Landau said Taylor "was almost like this woman had found her way into the theatre, through the stage door, and was sort of wandering around the kitchen".