Кіріспе
Сараеводағы Ромео мен Джульетта – Адмира Исмич (13 мамыр 1968 жылы туған) және Бошко Бркич (Бошко Бркић; 11 тамыз 1968 жылы туған) қазасы туралы халықаралық деректі фильм. Бұл жұбайлар Босния және Герцеговинаның тумасы, Сараево қаласында тұрған. Ол босниялық, ал ол босниялық серб. Олар 1993 жылдың 19 мамырында Врбаня көпірі арқылы серб бақылауындағы Грбавица аумағына өтуге тырысқанда снайперден атылып қаза тапты. Марк Х. Милштейннің олардың денелерінің суреті көптеген бұқаралық ақпарат құралдарында пайдаланылды, ал олар туралы Reuters агенттігіне Курт Шорк хабарлама жіберді. Деректі фильмді PBS Frontline, Canadian Broadcasting Corporation, National Film Board of Canada және WDR Germany бірлесіп өндірді. Оны Джон Заритский түсірді.
Қысқаша мазмұны
1992–1996 жылдары Сараевоның босниялық серб армиясы (ВРС) қоршауында болғандықтан, қала тұрғындарының өмірлік жағдайы күрт нашарлады, ал 1993 жылы олар қаладан қашуға шешім қабылдады. Соғысқа қатысқан тараптарда достары болғандықтан, олардың қала мен оның танымал Снайперлер аллеясы арқылы, сербтер басып алған төбелерден үздіксіз оқ жауған жерден қауіпсіз өтуі мүмкін деген ой болды. 1993 жылдың 19 мамырында сағат 17:00-де (GMT +02:00) жұп жақындағанда ешкім оқ атпауы туралы келісімге келді. Дино Капиннің айтуынша, ол сол кезде босниялық армиямен одақтас болған хорват бөлімшесінің командирі болған, шамамен сағат 17:00-де бір ер адам мен әйел адам көпірге жақындап келе жатқанын көрді. Олар көпірдің табанына жеткенде, бір оқ атылды және олардың өтуіне қатысқан барлық тараптар Бошко Бркичті атқандығын, ол сол жерде қайтыс болды деп мәлімдеді. Тағы бір оқ атылды, әйел айқайлады, жараланып құлап түсті, бірақ өлмеді. Ол жігітіне қарай жүгіріп, оны құшақтап, құшақтап, қайтыс болды. Оқ атылғаннан кейін кем дегенде 15 минут тірі болғаны байқалды. Курт Шорктің мақаласына себеп болған Адмира мен Бошконың суретін түсірген американдық фотожурналист Марк Х. Милштейн сұхбатында "1993 жылдың 19 мамырындағы таңертең" фотосуреттерді түсіру үшін өте қиын болғанын айтты: "Босния армиясының бюрократиясы бізді майдан желісінен алшақтатты. Түскі астан кейін мен жапондық телеоператормен және "Вашингтон Таймс" газетінің тілшісімен кездестім. Бірге қаланың көшелерін аралап, жаңалық іздедік. Сараеводағы барлық жерде көңіліміз қалды. Бірақ күнді аяқтамас бұрын, Врбанья көпірі маңындағы майдан желісін тексеруге шешім қабылдадық. Босния күштері "Юнион Инвест" ғимаратының қираған жеріне жақын серб сарбаздарының тобына оқ жауып жатқанда шағын шайқас болды. Кенеттен, біздің алдымызда 200 метр қашықтықта серб танкы пайда болып, басымыздан атып өтті. Біз жақын жердегі үйге жүгіріп, босниялық сарбаздар тобымен бірге тығырылғанбыз. Бір сарбаз маған терезенің ішін қарап, көпірдің қарамағындағы жас қыз бен жігітті көрсетті. Мен камерамды алдым, бірақ кеш болды. Қыз бен жігіт атылып құлады. Босниялық Адмира Исмич пен босниялық серб Бошко Бркич, екеуі де 25 жаста. Олардың денелері табылмай, шамамен төрт күн бойы ешкімнің жерінде қалды. Мен екі кадр түсірдім, содан кейін олардың кім екенін білмей және оқиғаның маңыздылығын түсінбей, пленканы дамыту үшін Holiday Inn-ге (көптеген журналистердің штаб-пәтері орналасқан) қайтып келдім. Кейін сол түні мен Курт Шоркқа көргендерімді айттым, ол аудармашысымен бірге ақпаратты жинап, жаңалықтарды дайындады". Сол күні Милштейнмен бірге болған "Вашингтон Таймс" газетінің тілшісі Майкл Хеджес былай деді: "Босниялық сарбаз маған көпірдің жанында, төмен қарап, сол жаққа қарауға ишара жасады. Жұп бірге жатты. Олар біраз бұрын атылған сияқты, бірақ минуттар немесе сағаттар бұрын болғанын айта алмаймын. Мен "Холидей Инн" қонақ үйіне қайтып, келесі күні "Вашингтон Таймс" газетінде жарияланған мақала жаздым. Бұл оқиға көпірдегі өлім туралы есеппен басталды, біз қай тараптың өлтіргенін білмейтініміз, тек босниялық сарбаздардың бұл серб мергендерінің ісі екенін айтқандары ғана анық болды. Кешке Курт Шорк бөлмеме келіп, Милштейннің суреттерін көргенін айтты және мен не көргенімді сұрады. Мен оған мақаламды көрсеттім және оқиғаның орнын растадым. Келесі күні ол оқиғаның көп бөлігін ашты, оның арқасында бұл оқиға мағынасыз зорлық-зомбылықтың символына айналды, сонымен қатар адамдардың қиялын қозғайтын оқиғаға айналды". Осы күнге дейін оқтарды кім атқандығы белгісіз. Адмира мен Бошконың денелері бірнеше күн бойы көпірде жатты, өйткені ешкім Снайперлер аллеясына, ешкімнің жеріне батыл бармады. Денелер көпірде жатқанда сербтер мен босниялық армиялар жұпты кім өлтіргені және кім ақыр соңында өлімге жауапкершілікті өз мойнына алатыны туралы дауласты. Сегіз күннен кейін серб күштері түн ортасында денелерін тауып алды. Алайда, кейіннен ВРС босниялық тұтқындарды түн ортасында барып, денелерді алуға мәжбүр еткені белгілі болды. Енді олар Арыстан зиратында, бір-біріне жанында, Сараево қоршауындағы мыңдаған басқа құрбандармен бірге жерленген.
Марапаттар
Бұл фильм үшін режиссер Заритский Колумбия университетінің журналистика мектебінен Альфред Дюпонт сыйлығын алды, сондай-ақ Эмми сыйлығына ие болды.