Рұқсатсыз әскери экспедициялар және «филибустер» термині
Filibuster (military)
Филибүстер: рұқсатсыз әскери экспедиция, көбінесе Латын Америкасында саяси төңкеріс немесе бөлінуді қолдау үшін жасалған. Уильям Уокер соғысы – көрнекті мысал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рұқсатсыз шетелдік әскери экспедиция – әскери термин.
Unauthorized foreign military expedition
the military term
Флибустер (испан тілінен filibustero сөзінен аударғанда), сондай-ақ фрибутер деп те аталады, – бұл шетел мемлекетіне немесе аумағына саяси революцияны немесе бөліністі қолдау мақсатымен рұқсатсыз әскери экспедицияға қатысатын адам. Бұл термин көбінесе Латын Америкасында, әсіресе 19 ғасырдың ортасында, Америкаға адал үкімет құру үшін көтеріліс ұйымдастырған АҚШ азаматтарына қолданылады, бұл үкімет кейіннен АҚШ-қа қосылуы немесе оның мүдделеріне қызмет етуі мүмкін еді. Ең танымал мысал – 1850 жылдары Уильям Уокер Никарагуада бастаған Флибустер соғысы. Флибустерлер – өз үкіметінен ресми рұқсатсыз әрекет ететін, көбінесе қаржылық пайда, саяси идеология немесе оқиғаларға құмарлықтан туындаған бейресми сарбаздар. Жалдамалы сарбаздардан айырмашылығы, флибустерлер өздерінің жеке мүдделерімен жетеледі және өздері үшін жұмыс істейді, ал жалданған сарбаздың басшысы басқалардың тапсырмасын орындайды. 1850 жылдардағы флибустерлердің еркін әрекеттері осы атаудың АҚШ Конгресіндегі филибустерлік саяси әрекетке метафоралық түрде қолданылуына әкелді.
A filibuster (from the Spanish filibustero), also known as a freebooter, is someone who engages in an unauthorized military expedition into a foreign country or territory to foster or support a political revolution or secession. The term is usually applied to United States citizens who incited insurrections across Latin America, particularly in the mid 19th century, usually with the goal of establishing an American loyal regime that could later be annexed into, or serve the interests of, the United States. Probably the most notable example is the Filibuster War initiated by William Walker in Nicaragua in the 1850s. Filibusters are irregular soldiers who act without official authorization from their own government, and are generally motivated by financial gain, political ideology, or the thrill of adventure. Unlike mercenaries, filibusters are independently motivated and work for themselves, whilst a mercenary leader operates on behalf of others. The freewheeling actions of the filibusters of the 1850s led to the name being applied figuratively to the political act of filibustering in the United States Congress.
Тарих
Ағылшын тіліндегі "filibuster" термині испан тіліндегі filibustero сөзінен шыққан, ол өз кезегінде голланд тіліндегі vrijbuiter, "жекешелік, қарақшы, тонаушы" (осы сөз ағылшын тіліндегі freebooter сөзінің тамыры) сөзінен туындаған. Испанша формасы ағылшын тіліне 1850 жылдары енді, ол Америка Құрама Штаттарының әскери авантюристтеріне қатысты қолданылды, олар Орталық Америкада және испандық Вест-Индияда әрекет етіп жатқан болатын. Испан термині алғаш рет испан колониялары мен Вест-Индиядағы кемелерге шабуыл жасаған адамдарға қолданылды, олардың ең танымалдарының бірі – Фрэнсис Дрейк, 1573 жылы Nombre de Dios қаласына шабуыл жасаған. Кариб теңізіндегі қарақшылық дәуірінің аяқталуымен 18-ші ғасырдың басында "филибастер" термині кеңінен қолданыстан шықты. Бұл термин 19-шы ғасырдың ортасында Кариб теңізі, Мексика және Орталық Американың әртүрлі аумақтарын күшпен басып алуға тырысқан авантюристтердің әрекеттерін сипаттау үшін қайта жаңғыртылды. 1806 жылы генерал Франсиско де Миранда Нью-Йоркте АҚШ-тан еріктілер жинап, Венесуэланы испан билігінен азат ету үшін сәтсіз экспедиция ұйымдастырды. Сол дәуірдегі ең белгілі үш филибустер – Кубадағы Нарсисо Лопес және Джон Куитман, Баха-Калифорнияда, Сонорада, Коста-Рикада және Никарагуадағы Уильям Уокер. Термин американ тіліне Лопестің 1851 жылғы Куба экспедициясымен байланысты қайта оралды. Басқа филибустерлердің қатарында америкалықтар Аарон Берр, Уильям Блоунт (Батыс Флорида), Огастус В. Маги (Техас), Джордж Мэтьюс (Шығыс Флорида), Джордж Роджерс Кларк (Луизиана және Миссисипи), Уильям Смит (Венесуэла), Ира Аллен (Канада), Уильям А. Чанлер (Куба және Венесуэла), Самуэль Браннан (Гавай), Джозеф С. Морхед және Генри Александр Крабб (Сонара) және Джеймс Лонг (Техас) болды. Америкалық емес филибустерлерге француз маркизі Шарль де Пиндрай мен граф Гастон де Рауссэ Бульбон (Сонара), венесуэлалық Нарсисо Лопес (Куба) және Грегор Макгрегор (Флорида, Орталық Америка және Оңтүстік Америка) жатты. Американдықтар филибустерлердің қызықты оқиғаларын оқуды ұнатса да, филибустерлік экспедицияларға қатысқан американдықтар 1794 жылғы Бейтараптық заңына қайшы келіп, АҚШ-пен бейбіт қарым-қатынаста болған басқа елге қарсы соғыс жүргізуді заңсыз етті. Мысалы, "жақсы тағдыр" фразасын ұсынған журналист Джон Л. О'Салливан Лопестің Кубадағы сәтсіз филибустерлік экспедициясына қаржы жинағаны үшін сотқа тартылды. 1818 жылғы Бейтараптық заңы американдық филибустерлерге үлкен кедергі келтірді. 6-бапта филибюстерингпен айналысқан кез келген адам үш жылға бас бостандығынан айырылып, үш мың доллар айыппұл төлеуі мүмкін екені айтылды. Алайда, ерте Республика саясаткерлері кейбір филибустерлік миссияларды "көз жұмып" және кейде АҚШ аумағын кеңейту үмітімен "көмектесуі" жиі кездесетін жағдай еді. Бұл қайшылық армияның осы заңның талаптарын бұзған филибустерлерді тұтқындауға құлшынбауына себеп болды. Полиция қызметкерлері АҚШ-тың аудандық сотынан рұқсатсыз тұтқындаулар жасаса, өздері тұтқындалуы мүмкін деп алаңдады. Ақын Теодор О'Хара Уильям Уокердің Никарагуаға жасаған экспедициясының қатысушысы болды. Ол "Кентукки йоман" және "Демократиялық митинг" газеттерінде жұмыс істеді. Кейін ол Америка Азамат соғысында Конфедерациялық армияда қызмет етті. Дегенмен, филибустерлік әрекеттер баспасөз тарапынан бірауызды мақтауға ие болған жоқ. Республикалық партияның филибустерлік әрекетке қарсы ұстанымын қолдаған газеттер бұл терминді Уильям Уокер сияқты тұлғаларды ғана емес, сонымен қатар құлдықты жоюшы Джон Браунды да айыптау үшін пайдаланды, ол Вирджинияға құлдар көтерілісін тудыру мақсатымен сәтсіз миссия ұйымдастырған. Науқандарына зиян тиеді деп санаған республикашылар Браунның әрекеттерін демократтардың қолдауымен жүзеге асырылған Уокердің немесе Канзастағы қанды кезеңде әрекет еткен құлдықты жақтаушы топтардың заңсыз идеологиясынан туындаған деп таныды және оның шабуылдарын айыптады. Самуэль Браннанның Гавайиге жасаған филибустерлік миссиясы заманауи газеттерде отарлау схемасынан аспайтындығын көрсетті, бірақ олар моральдық баға беруден бас тартты және Daily Evening Picayune өз пікірін "көшіп келушілер тобы" деп жұмсартты. Католик газеттерінде филибустерлік әрекеттерге қатысты түрлі пікірлер болды, бірақ олар миссияларды мәдени өршілдік пен зорлық-зомбылық үшін айыптады. "Шетелдегі агрессия рухының" сынға ілігуіне қарамастан, католик комментаторлары көбінесе филибустерлер білдірген ішкі моральдық құлдырауға қатысты мәселелерді көбірек көтеріп, зорлық-зомбылықтың салдарынан болса да, шетелдегі испан католиктерінің қайта жандануында оң жақтарын көре алды.
The English term "filibuster" derives from the Spanish filibustero, itself deriving originally from the Dutch vrijbuiter, 'privateer, pirate, robber' (also the root of English freebooter). The Spanish form entered the English language in the 1850s, as applied to military adventurers from the United States then operating in Central America and the Spanish West Indies. The Spanish term was first applied to persons raiding Spanish colonies and ships in the West Indies, the most famous of whom was Francis Drake with his 1573 raid on Nombre de Dios. With the end of the era of Caribbean piracy in the early 18th century "filibuster" fell out of general currency. The term was revived in the mid 19th century to describe the actions of adventurers who tried to take control of various Caribbean, Mexican, and Central American territories by force of arms. In 1806, the general Francisco de Miranda launched an unsuccessful expedition to liberate Venezuela from Spanish rule with volunteers from the United States recruited in New York City. The three most prominent filibusters of that era were Narciso López and John Quitman in Cuba and William Walker in Baja California, Sonora, Costa Rica and lastly Nicaragua. The term returned to American parlance to refer to López's 1851 Cuban expedition. Other filibusters include the Americans Aaron Burr, William Blount (West Florida), Augustus W. Magee (Texas), George Mathews (East Florida), George Rogers Clark (Louisiana and Mississippi), William S. Smith (Venezuela), Ira Allen (Canada), William A. Chanler (Cuba and Venezuela), Samuel Brannan (Hawaii), Joseph C. Morehead and Henry Alexander Crabb (Sonora) and James Long (Texas). Non American filibusters include French Marquis Charles de Pindray and Count Gaston de Raousset Boulbon (Sonora), the Venezuelan Narciso López (Cuba) and Gregor MacGregor (Florida, Central America, and South America). Although the American public often enjoyed reading about the thrilling adventures of filibusters, Americans involved in filibustering expeditions were usually in violation of the Neutrality Act of 1794 that made it illegal for a citizen to wage war against another country at peace with the United States. For example, the journalist John L. O'Sullivan, who coined the related phrase "manifest destiny", was put on trial for raising money for López's failed filibustering expedition in Cuba. The Neutrality Act of 1818 became of great frustration for American filibusters. Article 6 stated anyone engaged in filibustering could receive a maximum three years imprisonment and three thousand dollars in fines. However, it was not uncommon for early Republic politicians to "overlook" and sometimes "assist" some filibuster missions in the hopes to add to U. S. territory. This conflict meant the army were reluctant to arrest filibusters who broke the terms of this legislation. Officers were worried that without permission from the U. S. district court to make these arrests, they could face arrest themselves. The poet Theodore O'Hara was a member of William Walker's expedition to Nicaragua. He worked on the Kentucky Yeoman and the Democratic Rally newspapers. After this, he served in the Confederate army in the American Civil War. However, filibustering was not universally praised in the press. Papers backing the Republican party's position of being anti filibuster would use the term to denounce not just actors such as William Walker but also the abolitionist filibuster John Brown, who led a failed mission into Virginia with the aim of causing a slave revolt. Knowing it would harm their campaign, Republicans identified the actions of Brown as originating in the same lawless ideology as the Democrat endorsed Walker or the pro slavery factions operating in the Bleeding Kansas period, and hence inherently denounced his raid. Samuel Brannan's filibustering mission to Hawaii was identified by contemporary newspapers as being little more than a colonising scheme, although they refrained from passing moral judgement and the Daily Evening Picayune revised their opinion to the tamer 'emigrating company'. Catholic newspapers had varying opinions on filibustering, but broadly denounced missions for cultural hubris and violence. Despite criticisms of a 'mad spirit of aggression abroad', Catholic commentators often found more issues with the perceived moral decay domestically that filibusters represented, and could see positives in a potential Spanish Catholic revival abroad, even if it came as a consequence of violence.
Құлдықпен байланысы
XIX ғасырдың ортасында (1848–1860) Оңтүстік плантаторлары Мексикаға, Кариб теңізіне, Орталық және Оңтүстік Америкаға құл мемлекеттері ретінде Одаққа қосылуы мүмкін аумақтарды иелену үшін жеке әскерлер жинады. Өз үкіметтерінен рұқсат алмағанына қарамастан, Оңтүстік элиталары АҚШ-тың сыртқы саясаты мен ұлттық саясатына елеулі ықпал етті. Солтүстік тұрғындарының кең таралған қарсылығына қарамастан, филибюстерлік құлдықты американдық сыртқы саясатқа енгізді. Тарихшылар филибюстерлік кең таралған құбылыс емес екенін және оны "ең радикалды құлдық жақтастары экспансионистер" жүзеге асырғанын атап өтті. Құлдықтың жақтаушылары оның сақталуын "басты басымдық" деп санады, бұл филибюстерлерді және олардың шетелдегі науқандарын қолдауға әкелді. Филибюстерлік белсенділігінің шыңында құлдық жақтас саясаткерлер Америка Құрама Штаттарын Латын Америкасына, Парагвай мен Перуге дейін кеңейтуді қалады. Бірақ бұл әрекеттер әскери және дипломатиялық қарсылық тудырған соң тез тоқтатылды. Автор және филибюстер Хорас Белл филибюстерлікке қарсы шығудың танымалды емес болуы мүмкін екенін айтты, себебі мұндай ұстаным "африкалық құлдыққа қарсылық" білдірген. Жоюшылар тарапынан Джон Браун, Нью-Йорктен шығып, Вирджинияға Харперс-Ферриге шабуыл жасау үшін бет алғаннан кейін, католик және республикалық газеттер оны филибюстер деп айыптады. Орталық Американың қалған бөлігін бағындыруға тырысқаннан кейін, ол төрт басқа Орталық Америка мемлекеттерінен жеңіліске ұшырады және 1860 жылы жергілікті гондурастық билік тарапынан атқарылды, оны құлатуға тырысқан. Автор Хорас Белл 1856 жылы Никарагуада Уокермен бірге майор болып қызмет етті. Полковник Паркер Х. Френч министр қызметін атқарды және 1855 жылы Вашингтонға өкілетті министр ретінде тағайындалды, бірақ Пирс оның сенімхаттарын мойындаудан бас тартты және онымен кездеспеді. Никарагуаға қайтудың орнына Френч бірнеше ай бойы олжасын жұмсады, сәнді қонақ үйлерде тұрып, баспасөз бен саясаткерлерге сигара мен шампанмен той тартты. Ақырында Френч Уокер режимі үшін еріктілер жинаумен байланысты құқықтық мәселелерге тап болды және 1856 жылдың наурыз айында Никарагуаға асығыс оралды. АҚШ және Латын Америкасындағы дәстүрлі тарихнамада Уокердің филибюстерлігі соғыстан бұрынғы американдық империализмнің шыңы деп есептеледі. 1855 жылы Никарагуаны қысқа мерзімге басып алуы, әдетте, Орталық Америкаға құлдықты кеңейтуге жасалған әрекеттермен бірге, анық тағдырдың көрнекті көрінісі деп аталады. Дегенмен, тарихшы Мишель Гобат мүлдем басқаша интерпретация ұсынады. Ол Уокерді Никарагуа либералдары шақырғанын, олар экономикалық жаңғырту мен саяси либерализмді күштеп енгізуге тырысқандықтан, бұл американдық биліктің таңу әрекеті емес екенін айтады.
The mid nineteenth century (1848–1860) saw Southern planters raise private armies for expeditions to Mexico, the Caribbean, Central and South America to acquire territories that could be annexed to the Union as slave states. Despite not being authorized by their government, Southern elites often held considerable sway over U. S. foreign policy and national politics. Despite widespread opposition from Northerners, filibustering thrust slavery into American foreign policy. Historians have noted that filibustering was not a common practice and was carried out by "the most radical proslavery expansionists". Hardline defenders of slavery saw its preservation as their "top priority", leading to support for filibusters and their campaigns abroad. At the height of filibustering, pro slavery politicians wanted to expand the United States further into Latin America, as far as Paraguay and Peru. However, these attempts were quickly withdrawn when military and diplomatic retaliation was pursued. The author and filibuster Horace Bell observed that it could be unpopular to be opposed to filibusterism, as being so 'was to be opposed to African slavery'. On the abolitionist side, John Brown was accused by both Catholic and pro Republican newspapers of being a filibuster after leaving New York and heading to Virginia to lead the raid on Harpers Ferry.’ After attempting to take control of the rest of Central America he was defeated by the four other Central American nations he tried to invade and eventually executed in 1860 by the local Honduran authorities he had tried to overthrow. The author Horace Bell served as a major with Walker in Nicaragua in 1856. Colonel Parker H. French served as Minister of Hacienda and was appointed as Minister Plenipotentiary to Washington in 1855, but Pierce refused to recognise his credentials and did not meet with him. Rather than return to Nicaragua, French spent several months spending his spoils, enjoying a lavish lifestyle that included staying in luxury hotel suites and entertaining the press and politicians with cigars and champagne. Eventually French ran into legal troubles connected to recruiting volunteers for the Walker regime and he hastily returned to Nicaragua in March 1856. In the traditional historiography in both the United States and Latin America, Walker's filibustering represented the high tide of antebellum American imperialism. His brief seizure of Nicaragua in 1855 is typically called a representative expression of manifest destiny with the added factor of trying to expand slavery into Central America. Historian Michel Gobat, however, presents a strongly revisionist interpretation. He argues that Walker was invited in by Nicaraguan liberals who were trying to force economic modernization and political liberalism, and that thus it was not an attempted projection of American power.
Ерлік пен филибюстерлік
Гейл Бедерман және Эми Гринбург сияқты тарихшылар филибустерлікке еркектіктің ықпалын, әсіресе көптеген филибустерлер сол кезеңде қабылдаған "жауынгерлік ерлік" түрін атап өтті. Соғысқа дейінгі Америкада көптеген ерлер шекарадағы ерлік үлгісіне қайта оралуға ұмтылды – күштілік, зорлық және өзіне сенімділік сипаттаған үлгіге. Гринбург бастапқы дереккөздерді пайдалана отырып, филибустерлік миссияларының жұмылдыру кампанияларында еркектікке шақыруды зерттейді, жұмысшы табының нашарлаған жағдайы Никарагуа сияқты жерлерді ерлердің өз күштерін көрсетуіне арналған кеңістік ретінде жарнамалауға қалай мүмкіндік бергеніне назар аударады.
Historians such as Gail Bederman and Amy Greenburg have noted the influence of masculinity of filibustering, particularly the form of 'martial manhood' that many filibusterers adopted during the period. Many men in antebellum America sought a return to the type of masculinity displayed on the frontier – one supposedly of strength, violence and self reliance. Greenburg uses primary sources to examine the appeal to masculinity in the recruitment campaigns of filibuster missions, focusing on how the deteriorating working class conditions enabled locations such as Nicaragua to be advertised as a space for men to celebrate their strength.
Америкадан тыс жерлерде филипбустерлік
Әдетте Латын Америкасымен, Оңтүстік Америкамен және Кариб теңізімен байланысты болғанымен, Доминик Алессио сияқты тарихшылар филибюстерлікке қатысты басқа да мысалдарды келтірді. Филибустерлік әрекеттерде рұқсатсыз жеке тұлғалардың маңызды рөлін баса назар аудара отырып, Фиумедегі Габриэль Д’Аннуционың, Таитидегі Адель Обер дю Петит Туардың және Италиядағы Джузеппе Гарибальдидің іс-қимылдары американдық емес филибюстерлер ретінде қарастырылды. Шындығында, кейбір замандас американдық газеттер Гарибальди мен оның көтерілісшілерінің біртұтас Италия құрылуға дейінгі әрекеттерін филибюстерлік деп сипаттады.
While typically associated with Latin America, South America and the Caribbean, historians such as Dominic Alessio have proposed examples of filibustering elsewhere. Emphasising the centrality of unauthorised individuals in filibustering, the actions of Gabriel D'Annuzio in Fiume, Adel Aubert du Petit Thouars in Tahiti and Giuseppe Garibaldi in Italy were suggested as non American filibusters. Indeed, some contemporary American newspapers styled the actions of Garibaldi and his insurgents in pre unification Italy as filibustering.
Филибустерлер мен масондық
Филибустерліктегі бірнеше танымал тұлғалар франкмасон болды және бұл ұйым филибустерлер иерархиясында маңызды рөл атқарды. Куба экспедициясының Нарсисо Лопес пен Хосе Гонзалес екеуі де франкмасон болды. Филибустерлікке қатысқан басқа франкмасондар Луизианадан келді және 1810 жылы Батыс Флоридаға жасалған шабуылға қатысты. Кейін 1836 жылы Техас революциясында франкмасондықтар қатысты. Олардың қатарында Стивен Ф. Остин, Мирабо Боннапарте Ламар және Дэвид Крокетт болды. Нью-Орлеан франкмасондықтары Техасты жаулап алуды жоспарлауға көмектесті. Бірнеше ложалар филибустерлердің маңызды бөлігі болды, экспансионизм ісіне көптеген адамдарды аттандырды. Франкмасондыққа басымдық берілетін мәселелердің бірі – мүшелер өз елдерінің бостандықтарын қолдауы керек еді. Нарсисо Лопес Кубаға экспедиция жоспарлап жатқан кезде, 1848 жылы кубалық франкмасондықтар құрған Гавана клубы, колониялық испандықтарды құлатып, аралды азат ету үшін Кубаға филибустерлік экспедиция шақыру идеясын мақұлдады. Лопес және басқалар экспедиция үшін жасаған туға франкмасондық белгілер енгізілді. Олардың ішінде франкмасонның үшбұрышты алжапқышының суреттері де болды. Техас жұлдызы франкмасондық бірлестіктің бес нүктесін көрсететін мақсатта қосылды. Бұл ту Лопестің сәтсіз әрекетінен 52 жыл өткен соң Кубаның ұлттық туы ретінде қабылданды. Басқа да белгілі филибустерлік франкмасондықтарға Чатхам Робердо Уит және ақын Теодор О’Хара кірді. Олар Оңтүстік АҚШ-тағы кең ложалар желісінен келді, мысалы, Джексонвиллдегі Соломон ложасы №20 және Окала қаласындағы Марион ложасы №19. Франкмасондықтардың ықпалы кең және пайдалы болды. Жозе Гонзалес Джон Харди Дилворттың иелігіне келгенде, франкмасондық символдарды пайдаланды, бұл оны тұтқындауға мүмкіндік бермеді, өйткені Дилворт та франкмасон болған және президенттік бұйрық бойынша Гонзалесті тұтқындауға тапсырма алған еді.
Several well known figures in filibusterism were also Freemasons and this organization played a major role within the hierarchy of the filibusters. Narciso López and José Gonzales of the Cuban expedition were both Freemasons. Other Freemasons who took part in filibustering came from Louisiana and were involved with the 1810 incursion into West Florida. Later in 1836 Freemasons were involved in the Texas Revolution. These included Stephen F. Austin, Mirabeau Buonaparte Lamar, and David Crockett among others. Freemasons from New Orleans had helped in planning the conquest of Texas. Several lodges were an important element of the filibusters, contributing many men to the cause of expansionism. Part of the Masonic emphasis was that members should support their country's freedoms. During the period when Narciso López was planning his expedition to Cuba the Havana Club, founded in 1848 by Cuban Freemasons, had endorsed the idea of inviting a filibuster expedition to Cuba in order to overthrow the colonial Spanish and free the island. The flag that López and others designed for their expedition had masonic emblems built into it. These included representations of the Mason's triangular apron. The Star of Texas was included to represent the five points of the fellowship of the Masons. This flag was adopted as the Cuban national flag fifty two years after López's failed adventure. Other filibustering Freemasons of note included Chatham Roberdeau Wheat and Theodore O'Hara the poet. They came from an extensive network of lodges in the Southern U. S. such as Soloman's Lodge No. 20 in Jacksonville and Marion Lodge No. 19 in Ocala. The reach of the Masons was wide and helpful. On arriving at John Hardee Dilworth's estate, Jose Gonzales used Freemasonry symbols, which prevented him from being arrested as Dilworth was also a Mason and had been told by presidential order to arrest Gonzales.
"Мейджор Ф. П. Ханн" аңызы
Франк Ханн хаттары – 1895 жылы жарияланған, «майор Ф. П. Ханн» деген атпен жазылған деп есептелген, Кубаның испан отаршылдығына қарсы күрескен американдық филибүстердің хаттарынан тұратын жалған хаттар сериясы. Хан Кубаның тәуелсіздік соғысы кезіндегі болған тәжірибесі туралы жалған әңгімелерді жазып, шайқастар мен операциялардың толық сипаттамасын берді, сондай-ақ елдегі саяси ахуалға қатысты пікір білдірді. Нағыз Фрэнк Ханн, Флорида штатының Гейнсвилл қаласында тұратын жиырма жастағы жігіт, «майор Ханн» жазған хаттарды тарату үшін «Андерфер» псевдонімін қолданып, хаттардың аралық буын ретінде әрекет етті. Ол бұл әрекет арқылы АҚШ-тағы беделін соғыс батыры ретінде көтеріп, сонымен қатар Кубадағы филибүстерлік миссияларды қолдауға тырысты. Оқиға сол кездегі американдық қоғамның шетелдік саясатқа деген көзқарасына бұқаралық ақпарат құралдары мен сары журналистиканың қаншалықты әсер еткенін көрсетеді.
The Frank Hann letters were a series of hoax letters published in 1895, purported to be written by a "Major F. P. Hann", who claimed to be an American filibuster fighting against the Spanish colonial rule of Cuba. Hann wrote a fake account of his supposed experiences in the Cuban War of Independence, detailing accounts of battles and operations that took place as well as commenting on the political situation within the country. The real Frank Hann, a twenty year old man who lived in Gainesville, Florida, used the pseudonym "Anderfer" in order to release the letters he forged, acting as a medium for the letters written by "Major Hann". He used the hoax to raise his own profile in the U. S. as a war hero, while also attempting to garner support for filibuster missions in Cuba. The episode draws attention to the influence of the media and yellow journalism on American sentiment towards foreign affairs during the period.
Халықтық ақпарат құралдарындағы сурет
Уильям Уокердің филибустерлері Эрнесто Карданалдың поэмасының тақырыбы болып табылады. Джон Нилдің 1859 жылғы «Нағыз әйелдік» романында Уокердің науқанына көмектесу үшін АҚШ-тан Никарагуаға сапар шегетін кейіпкер бар. Филибустерлікпен байланысты басқа да медиа өнімдері: Ричард Хардинг Дэвис романдары, Алекс Кокстың 1987 жылғы «Уокер» фильмі, Джоан Дидионның «Ортақ дұғалар кітабы», Кормак Маккартидің «Қанды меридиан», Нед Бунтлайнның «Нью-Йорктің б’хойлары» және «Нью-Орлеанның құпиялары мен қайғылары» романдары, Люси Петвей Холкомбтың «Кубаның бос туы». «Жоғарғы Шапаррал» сериалының 1-ші маусымының 8-ші эпизоды «Филибустеролар» деп аталады және Мексикадағы Азамат соғысынан кейінгі Конфедерация әскерлерінің ойдан шығарылған тобын көрсетеді. Аймс МакГиннес сияқты тарихшылар филибустерлік оппозициялық дискурсты, яғни «Манифест тағдырынан» туған қарсылық сөзді қозғады деген пікірді жақтайды. Осы дискурс, сондай-ақ филибустер соғысының (Гранаданың өртелуі сияқты оқиғалардың нәтижесінде туған) ауыртпалығы мен ұжымдық естелігі латын американдық және коста-рикалық ұлттық сананың қалыптасуына ықпал еткен деп саналады.
William Walker's filibusters are the subject of a poem by Ernesto Cardenal. John Neal's 1859 novel True Womanhood includes a character who travels from the US to Nicaragua to aid Walker's campaign. Other media portrayals of filibustering include: Richard Harding Davis novels, the 1987 film Walker by Alex Cox, Joan Didion's A Book of Common Prayer, Blood Meridian by Cormac McCarthy, Ned Buntline's novels The B'hoys of New York and The Mysteries and Miseries of New Orleans, and Lucy Petway Holcombe's The Free Flag of Cuba. Season 1 episode 8 of The High Chaparral is titled "The Filibusteros" and depicts a fictional group of post–Civil War Confederate soldiers in Mexico. Historians such as Aims McGuinness promote the view that Filibustering catalysed an opposition discourse, that Manifest Destiny had spawned. In doing so this discourse in addition to the trauma and collective memory of the Filibuster War (caused by events such as the burning of Granada) is theorised to have created the original sense of widespread Latin American identity and Costa Rican national identity.