Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1994 жылы Бразилия экономикасын тұрақтандыру үшін қабылданған шаралар жиынтығы. "Реал жоспары" (ағылшын тілінде "Real Plan") – Итамар Франко президенттігі кезінде 1994 жылы Бразилия экономикасын тұрақтандыруға бағытталған шаралар жиынтығы. Оның негізін қалаушылардың бірі Қаржы министрі және кейіннен президент болған Фернандо Энрике Кардосо болды. "Реал жоспары" Бразилияның Жаңа Республикасындағы жоғары инфляцияның түпкі себептерін талдауға негізделді, нәтижесінде мемлекеттік қаржы саясатындағы мәселелер де, сонымен қатар кең таралған инерциялық инфляция да бар екені анықталды. "Реал жоспарының" мақсаты инфляцияны бақылауға бағытталған бұрынғы сәтсіз жоспарлардан кейін ұлттық валютаны номиналды түрде тұрақтандыру болды.
Set of measures taken to stabilize the Brazilian economy in 1994
The Plano Real ("Real Plan", in English) was a set of measures taken to stabilize the Brazilian economy in 1994, during the presidency of Itamar Franco. Its architects were led by the Minister of Finance and succeeding president Fernando Henrique Cardoso. The Plano Real was based on an analysis of the root causes of hyperinflation in the New Republic of Brazil, that concluded that there was both an issue of fiscal policy and severe, widespread inertial inflation. The Plano Real intended to stabilize the domestic currency in nominal terms after a string of failed plans to control inflation.
Өмірбаян
Экономистердің пікірінше, Бразилиядағы инфляцияның бір себебі – инерттік инфляция құбылысы болды. Бағалар күн сайын баға индекстерінің өзгеруіне және жергілікті валютаның АҚШ долларына шаққандағы айырбас бағамына сәйкес түзетілді. Содан кейін Plano Real ақшалай емес валюта – Unidade Real de Valor ("URV") құнын шамамен 1 АҚШ долларына теңестірді. Барлық бағалар осы екі валютада, cruzeiro real және URV-да жарияланды, бірақ төлемдер тек cruzeiros reais-та ғана қабылданды. URV-да көрсетілген бағалар уақыт өте өзгермеді, ал cruzeiros real-дағы олардың шамасы күн сайын номиналды түрде өсті.
According to economists, one of the causes of inflation in Brazil was the inertial inflation phenomenon. Prices were adjusted on a daily basis according to changes in price indexes and to the exchange rate of the local currency to the U. S. dollar. Plano Real then created a non monetary currency, the Unidade Real de Valor ("URV"), whose value was set to approximately 1 US dollar. All prices were quoted in these two currencies, cruzeiro real and URV, but payments had to be made exclusively in cruzeiros reais. Prices quoted in URV did not change over time, while their equivalent in cruzeiros reals increased nominally every day.
Шешім
Реал жоспары инфляцияны бақылауға бағытталған бірнеше сәтсіз жоспардан кейін ұлттық валютаны номиналды түрде тұрақтандыруға арналған еді. Ол Unidade Real de Valor (Нақты құндылық бірлігі) құрды, бұл жаңа (қазірге дейін қолданыстағы) валюта – реалды іске асырудың маңызды қадамы болды. Бастапқыда көптеген ғалымдар бұл жоспардың сәтті болатынына сенбеді. Стивен Каниц Реал жоспарының болашақтағы табысын болжаған алғашқы қоғамдық зиялы болды. 1994 жылдың 1 шілдесінде Бразилия экономикасын тұрақтандыруға бағытталған кең ауқымды жоспар аясында реал (көпше түрі – реайс) деген жаңа валюта енгізілді, ол қысқа ғана өмір сүрген крузейро реалды алмастырды. Содан кейін, үкіметтік шығындарды шектеу және пайыздық ставкаларды арттыру мақсатында қатарына шарттар енгізілген қатаң фискалды және монетарлық саясат жүргізілді. Осының арқасында ел бірнеше жыл бойы инфляцияны бақылауда ұстады. Бұған қоса, жоғары пайыздық ставкалар ағымдағы шоттың дефицитін қаржыландыру үшін жеткілікті шетелдік капиталды тартты және елдің халықаралық резервтерін арттырды. Үкімет төлем балансын басқаруға баса назар аударды, бастапқыда реалды АҚШ долларына шаққанда өте жоғары айырбас бағамымен белгіледі, ал кейін (1998 жылдың соңында) шетелдік капиталдың жергілікті валюталық облигациялар нарығына ағынын сақтау үшін ішкі пайыздық ставкаларды күрт арттырып, Бразилияның шығындарын қаржыландырды.
The Plano Real intended to stabilize the domestic currency in nominal terms after a string of failed plans to control inflation. It created the Unidade Real de Valor (Real Unit of Value), which served as a key step to the implementation of the new (and still current) currency, the real. At first, most academics tended not to believe that the Plan could succeed. Stephen Kanitz was the first public intellectual to predict the future success of the Real Plan. A new currency called the real (plural reais) was introduced on 1 July 1994, as part of a broader plan to stabilize the Brazilian economy, replacing the short lived cruzeiro real in the process. Then, a series of contracting fiscal and monetary policies was enacted, restricting the government expenses and raising interest rates. By doing so, the country was able to keep inflation under control for several years. In addition, high interest rates attracted enough foreign capital to finance the current account deficit and increased the country's international reserves. The government put a strong focus on the management of the balance of payments, at first by setting the real at a very high exchange rate relative to the U. S. dollar, and later (in late 1998) by a sharp increase on domestic interest rates to maintain a positive influx of foreign capitals to local currency bond markets, financing Brazilian expenditures.
Нәтиже
1994 және 1995 жылдардың соңында ірі капитал ағыны нәтижесінде реал АҚШ долларына қатысты құн артты. Кейін ол біртіндеп құнсыздану процесін бастады, бұл 1999 жылғы қаңтардағы валюталық дағдарысқа әкелді, онда реал максималды құнсыздануға ұшырады және күрт құбылмалылықты көрсетті. Осы кезеңнен (1994–1999) кейін, жаңа орталық банк президенті Арминьо Фрага инфляцияны бақылауға бағытталған саясатты енгізді, бұл тұрақты валюта бағамы кезеңінің аяқталғанын білдірді. Алайда, валюта ешқашан толыққанды "еркін" болған жоқ, оны басқарылатын немесе "қоқыс" жүзу деп санауға болады, себебі орталық банк доллар бағасын манипуляциялау үшін жиі араласатын. Валютаның құнға өсуі инфляцияны бақылауда ұстау үшін өте маңызды болды. Ол, ең алдымен, ішкі сұранысты қанағаттандыру үшін арзан импорттық тауарлардың жеткізілуін қамтамасыз етті және отандық өндірушілерді нарықтағы үлестерін сақтау үшін бағаларын төмендетуге мәжбүр етті. Бұл, әсіресе жаңа валюта енгізілгеннен кейін, инфляцияның күрт төмендеуі сұраныстың өсуіне себеп болған кезде маңызды болды. Импорттың артуы, сұраныс жағынан туындайтын инфляциялық қысымды болдырмау және тұрақтандыру жоспарына нұқсан келтірмеу үшін қажетті шара болды.
The real initially appreciated (gained value) against the U. S. dollar as a result of large capital inflows in late 1994 and 1995. It then began a gradual depreciation process, culminating in the 1999 January currency crisis, when the real suffered a maxi devaluation, and fluctuated wildly. Following this period (1994–1999) of a quasi fixed exchange rate, an inflation targeting policy was instituted by new central bank president Arminio Fraga, which effectively meant that the fixed exchange period was over. However, the currency was never truly "free", being more accurately described as a managed or "dirty" float, with frequent central bank interventions to manipulate its dollar price. The currency's appreciation was crucial to keep inflation under control. Mainly, it assured the supply of cheap imported products to meet the domestic demand and forced domestic producers to sell at lower prices in order to maintain their market shares. This was especially important in the period immediately following the adoption of the new currency, when the sudden drop in inflation caused a surge in demand. The increased imports, therefore, were essential to avoid demand side inflationary pressures that would undermine the stabilization plan.