Британ империясының саудалық преференциялар жүйесі
Imperial Preference
Британ империясының 1932 Отава конференциясында құрылған өзара сауда келісімдері, «Империялық преференция» саясаты талданды. Канада, Аустралия, Жаңа Зеландия, Оңтүстік Африка.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өзара қолданылатын тарифтер жүйесі немесе еркін сауда келісімдері
System of reciprocally enacted tariffs or free trade agreements
Императорлық артықшылық – 1932 жылғы Оттава конференциясынан кейін Британ империясының және сол кездегі Британ Достастығының (қазіргі Ұлттар Достастығы) барлық аймақтарында қолданылған өзара тарифтерді төмендету жүйесі. Бұл ұсыныс кейіннен Ұлттар Достастығының мүшелеріне қатысты қайта жаңартылды. 1895 жылдан 1903 жылға дейін құдіретті колониялық хатшы Джозеф Чемберлен, Ұлыбританияның өсіп келе жатқан өнеркәсіптік бәсекелестерімен (атап айтқанда, АҚШ және Германиямен) бәсекелесіп, осылайша ұлы держава статусын сақтай алатынын мүсіркеумен айтты. Мұны іске асырудың ең тиімді жолы – Британ империясының ішкі саудасын жандандыру, әсіресе Австралия, Канада, Жаңа Зеландия және Оңтүстік Африка сияқты дамыған аймақтарға басымдық беру болар еді, олар көптеген британдық қоныс аударушыларды тартқан. Доминиондар 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында императорлық артықшылық саясатын қабылдады: Канада (1897), Жаңа Зеландия (1903), Оңтүстік Африка (1903) және Австралия (1907). Канаданың императорлық артықшылық саясаты Ұлыбританиядан импортты ұлғайтуға (шамамен жартысына дейін) әсер еткенімен, Жаңа Зеландия мен Австралияның саясаты осындай нәтиже бермеді. Ұлыбритания еркін саудаға берген уәдесіне байланысты 1932 жылғы Оттава конференциясына дейін, Ұлы депрессия кезінде бұл сауда саясатын айтарлықтай қайта қолданбады.
Imperial Preference was a system of mutual tariff reduction enacted throughout the British Empire as well as the then British Commonwealth (now simply known as Commonwealth of Nations) following the Ottawa Conference of 1932. As Commonwealth Preference, the proposal was later revived in regard to the members of the Commonwealth of Nations. Joseph Chamberlain, the powerful colonial secretary from 1895 until 1903, argued vigorously that Britain could compete with its growing industrial rivals (chiefly the United States and Germany) and thus maintain Great Power status. The best way to do so would be to enhance internal trade inside the worldwide British Empire, with emphasis on the more developed areas — Australia, Canada, New Zealand, and South Africa — that had attracted large numbers of British settlers. The Dominions enacted policies of imperial preference in the late 19th and early 20th century: Canada (1897), New Zealand (1903), South Africa (1903), and Australia (1907). While Canada's policy of imperial preference had the effect of increasing its imports from Britain (by approximately one half), the policies of New Zealand and Australia did not. Due to its commitments to free trade, Britain did not reciprocate these trade policies, to an appreciable extent, until the 1932 Ottawa Conference amid the Great Depression.
20 ғасыр
XIX ғасырдың соңында және әсіресе XX ғасырдың басында Императорлық артықшылық Британ империясының бірлігін нығайту және Британияның әлемдік держава ретіндегі позициясын сақтап қалу үшін, Германия мен АҚШ-тың күшейе бастаған протекционистік бәсекесіне жауап ретінде қарастырылды. Бұл, мүмкін, экономикалық жағдайлармен байланысты болды:
In the late 1800s and especially during the early 1900s, Imperial Preference was considered a method of promoting unity within the British Empire and sustaining Britain's position as a global power as a response to increased competition from the protectionist Germany and United States. perhaps because of the economics:
Лоу билікке келген бірінші жылының аяқталуына дейін қайтыс болды, оның орнына Стенли Болдуин келді, ол бұл жобаны ынтасыз қолдады. Ол 1923 жылғы сайлауды протекционистік саясатты енгізу мақсатымен шақырып, жеңіліске ұшырады, нәтижесінде бірінші азшылық Лейбористік үкімет құрылды. Болдуиннің консерваторлары 1924 жылғы сайлаудан кейін протекционистік саясатсыз қайтадан билікке оралды. Оның Отар және Доминион хатшысы Лео Амери оның ең жақтаушыларының бірі болды және 1926 жылы британдықтарды «Империядан сатып алуға» шақыру үшін Империялық маркетингтік кеңесін құрды. Алайда, Болдуин үкіметінің Қаржы министрі, бұрынғы либерал және әрқашан еркін сауданы жақтаған Уинстон Черчилль бұл саясатқа қарсы болды. Протекционизмге қоғамдық қарсылық 1929 жылғы сайлауда консерваторлардың билікті жоғалтуына және екінші Лейбористік үкіметтің құрылуына әсер етті. 1931 жылғы сайлауда бұрынғы Лейборист премьер-министрі Рамсей Макдональд басқаратын Ұлттық үкімет қолдау тапты, бірақ парламенттегі көпшілік бөлігі Болдуин басқаратын консерваторлар құрады; олар Ұлы депрессияға жауап ретінде Императорлық артықшылықты жақтады. 1932 жылы Ұлыбритания, Доминион және Колония өкілдері Канаданың Онтарио штатындағы Оттава қаласында Экономикалық кеңес және ынтымақтастық жөніндегі Ұлттар Достастығы конференциясын өткізді. Олар бес жылға Императорлық артықшылық саясатын іске асыруға келісті. Бұл жаңа саясат «алдымен отандық өндірушілер, екінші кезекте Империя өндірушілері, соңғы кезекте шетелдік өндірушілер» принципіне негізделген.
Law died in office before his first year in power was complete, and was succeeded by Stanley Baldwin, who was a tepid supporter of the scheme. He called the 1923 elections specifically to introduce protectionist policies and lost, leading to the first minority Labour government. Baldwin's Conservatives came back to power after the 1924 elections without a protectionist policy. His Colonial and Dominions Secretary, Leo Amery, was one of its strongest supporters and in 1926 established the Empire Marketing Board to encourage Britons to 'buy Empire'. But Winston Churchill, Chancellor of the Exchequer of the Baldwin government, a former Liberal and always a no holds barred free trader, was an opponent. Public opposition to protectionism contributed to the Conservative loss of power again in the 1929 elections and the creation of the second Labour government. The 1931 elections supported a National Government nominally led by former Labour prime minister Ramsay MacDonald but with an overwhelming majority of MPs being Conservatives under Baldwin; these largely supported Imperial Preference as a response to the Great Depression. In 1932, representatives of Britain, the Dominions, and the Colonies held the Commonwealth Conference on Economic Consultation and Co operation in Ottawa, Ontario, Canada. They agreed to implement policies of Imperial Preference for five years. This new policy was based on the principle of "home producers first, empire producers second, and foreign producers last"
Басқа елдерде артықшылық
Италия империясы, Испания, Португалия, Франция, Жапония және АҚШ-тың бәрі де өздерінің материгі мен колонияларына қатысты әртүрлі деңгейде әрекет етті.
The Italian Empire, Spain, Portugal, France, Japan, and the United States all had varying degrees of preference between their mainland and their colonies.