Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістандық христиан миссионері
Үндістандық христиан миссионері Сундар Сингх (3 қыркүйек 1889 – 1929?), көбінесе Садху Сундар Синг деп аталатын, үнді христиан миссионері және садху. Ол 1929 жылы Гималай тауларының етегінде қайтыс болды деп саналады.
Indian Christian missionary
the Indian Christian missionary
Sundar Singh (3 September 1889 – 1929? ), commonly referred to as Sadhu Sundar Sing, was an Indian Christian missionary and sadhu. He is believed to have died in the foothills of the Himalayas in 1929.
Алғашқы жылдар
Сундар Сингх Үндістанның солтүстігіндегі Лудиана ауданындағы Рампур ауылында (Дораха маңындағы) сикх отбасында дүниеге келді. Сингхтің анасы оны бірнеше шақырым қашықтықтағы джунглиде тұратын индус садуының аяғына отырғызды, сонымен қатар оны Лудианадағы Юинг христиан орта мектебіне ағылшын тілін үйренуге жіберді. Сингхтің анасы он төрт жасында қайтыс болды. Ашуға еріп, ол достарының көз алдында Киелі кітаптың беттерін бірінен соң бірін өртеп жіберді. Ол өзінің он алтыншы туған күнінде Симладағы шіркеуде христиан ретінде суға батыру арқылы шомылдырылды. Осы бауырластықтың бастауы Мәсіхтің туған күнімен және кейіннен біздің заманымыздың екінші ғасырында елші Томастың Үндістанда тараған шәкірттерінің бірі болған Магиямен байланысты деп есептеледі. Уильям Кэри Серампорда миссионерлік қызметін бастағанға дейін бұл евангелистік қауым туралы ештеңе естілмеген. Кайлас Махаришиі құпия серіктестік туралы көріп толғанған көріністерді бастан өткізіп, оларды Сундар Сингхке айтты, ал Сингх өзінің рухани өмірін көріністердің айналасында құрды. Осы қауіпті Тибет сапарларында ол көптеген шәкірттер таба алды ма, жоқ па, белгісіз. Оның осы оқиғаға қатысты айтқандарына ешкім сенбеуінің себебі, Сингх жазбалар жүргізбеген және оқиғаға куә болған басқа христиан шәкірттерімен бірге болмаған.
Sundar Singh was born into a Sikh family in the village of Rampur (near Doraha), Ludhiana district (Punjab state), in northern India. Singh's mother took him to sit at the feet of a Hindu sadhu, an ascetic holy man, who lived in the jungle some miles away, while also sending him to Ewing Christian High School, Ludhiana, to learn English. Singh's mother died when he was fourteen. In anger, he burned a Bible page by page while his friends watched. On his sixteenth birthday, he was publicly baptised as a Christian at the parish church in Simla, The origins of this brotherhood were reputed to be linked to one of the Magi at Christ's nativity and then the second century AD disciples of the apostle Thomas circulating in India. Nothing was heard of this evangelistic fellowship until William Carey began his missionary work in Serampore. The Maharishi of Kailas experienced ecstatic visions about the secret fellowship that he retold to Sundar Singh, and Singh himself built his spiritual life around visions. Whether he won many continuing disciples on these hazardous Tibetan treks is not known. One reason why no one believed his version of this story was because Singh did not keep written records and he was unaccompanied by any other Christian disciples who might have witnessed the events.
Шетелге саяхат
Сундар Сингхтың уағыздық қызметі жиырма жасында кеңірек тарады, ал отызға толмас бұрын оның есімі мен суреті христиан әлемінде баршаға таныс болды. Ол кішіпейілділігін сақтап қалу үшін Шайтанмен күрескенін айтты, бірақ адамдар оны әрқашан мейірімді, жақындасуға оңай және қарапайым, көңілді және табиғатты жақсы көретін адам ретінде сипаттады. Оның қарапайым өмірден алынған мысалдарымен айтқан сөздері тыңдаушыларға үлкен әсер етті. Көптеген адамдар: «Ол ғана емес, Исаға ұқсайды, сондай-ақ Иса сияқты сөйлейді», – деді. Оның сөздері мен жеке сөйлеуі әдеттегі таңертеңгі ойларға, әсіресе Іңжілдерге негізделген. 1918 жылы ол Оңтүстік Үндістан мен Цейлонға ұзақ сапар жасады, ал келесі жылы оны Бірма, Малайя, Қытай және Жапонияға шақырды. Осы сапарлардан алынған кейбір оқиғалар оның Тибеттегі бастан кешкендерінен де таңғажайып болды. Ол жабайы жануарларға билік ете алатынын айтты. Тіпті ауру-сырқапқа да күш-қуаты бар екенін мәлімдеді, бірақ оның емдеу қабілеті туралы жариялауға рұқсат бермеді. Сундар Сингх ұзақ уақыттан бері Ұлыбританияға баруды қалаған, және оның әкесі Шер Сингх та дінге келген соң, оған Ұлыбританияға баруға ақша берді. Ол 1920 жылы Ұлыбритания, АҚШ және Австралияға, ал 1922 жылы Еуропаға екі рет сапар шекті. Ол түрлі христиан дінтастарымен кездесіп, оның сөздері Бірінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан қалған адамдардың санасын тереңдей түсті, олар өмірге бетбұрыс көзқараспен қарағандай көрінді. Сингх Батыстағы материализм, бос жатқандық және дінсіздікті көріп, оны Азияның Құдайға деген санасымен, қаншалықты шектеулі болса да, салыстырып, қатты таң қалды. Ол Үндістанға оралғаннан кейін уағыздық қызметін жалғастырды, бірақ денсаулығы нашарлап бара жатқаны анық болды.
During his twenties, Sundar Singh's gospel work widened greatly, and long before he was thirty, his name and picture were familiar all over the Christian world. He described a struggle with Satan to retain his humility, but people described him as always human, approachable and humble, with a sense of fun and a love of nature. This character, with his illustrations from ordinary life, gave his addresses great impact. Many people said, "He not only looks like Jesus, he talks like Jesus must have talked." His talks and his personal speech were informed by his habitual early morning meditation, especially on the gospels. In 1918 he made a long tour of South India and Ceylon, and the following year he was invited to Burma, Malaya, China and Japan. Some of the stories from these tours were as strange as any of his Tibetan adventures. He claimed power over wild things. He claimed even to have power over disease and illness, though he never allowed his presumed healing gifts to be publicised. For a long time Sundar Singh had wanted to visit Britain, and the opportunity came when his father, Sher Singh, who was converted too, gave him the money for his fare to Britain. He visited the West twice, travelling to Britain, the United States and Australia in 1920, and to Europe again in 1922. He was welcomed by Christians of many traditions, and his words searched the hearts of people who now faced the aftermath of World War I and who seemed to evidence a shallow attitude to life. Singh was appalled by what he saw as the materialism, emptiness and irreligion he found throughout the West, contrasting it with Asia's awareness of God, no matter how limited that might be. Once back in India he continued his gospel proclamation work, though it was clear that he was getting more physically frail.
Соңғы сапар
1923 жылы Сингх Тибетке соңғы рет жазғы сапарын жасап, шаршап оралды. Оның уағыздау күндері аяқталғандай көрінді, ал келесі жылдары ол өзінің үйінде немесе Симла төбелеріндегі достарының үйінде медитациямен, рухани байланыспен айналысып, уағыздау үшін өмір сүрген нәрселерін жазды. 1929 жылы Сингх барлық достарының кеңесіне қарамастан, Тибетке соңғы сапар жасауды қалады. Ол 1929 жылдың 18 сәуірінде осы сапарға аттанған соң соңғы рет көрінді. Сәуір айында ол Шимланың төменгі жағындағы Калка деген шағын қалаға жетті. Ол сары шапанымен, индуизмнің қасиетті орындарының біріне қажылыққа бет алған зыяратшылар мен қасиетті адамдардың арасында ерте қартайған кейіпте болды. Одан кейін ол қайда кеткені белгісіз. Оның шаршап қайтыс болғаны ма, әлде тауларға жеткені ме – әлі де құпия. 1940 жылдардың басында Оңтүстік Үндістаннан келген тағы бір миссионер, епископ Августин Питерс, Сингхтің інісі Раджендерді іздеп тауып, оны христиан дініне баулуға және Панджабта крещение рәсімінен өткізуге көмектесті. Раджендер Сингх Сингхтің жасаған көптеген кереметтері мен оның уағызы арқылы Мәсіхке келген адамдар туралы айтты. Сингх көптеген адамдар үшін Үндістандағы христиан шіркеуінің миссионерлік жұмысындағы маңызды, биік тұлға ретінде құрметтеледі.
In 1923, Singh made the last of his regular summer visits to Tibet and came back exhausted. His preaching days were apparently over and, in the following years, in his own home or those of his friends in the Simla hills, he gave himself to meditation, fellowship and writing some of the things he had lived to preach. In 1929, against all his friends' advice, Singh wished to make one last journey to Tibet. He was last seen on 18 April 1929 setting off on this journey. In April he reached Kalka, a small town below Simla, a prematurely aged figure in his yellow robe among pilgrims and holy men who were beginning their own trek to one of Hinduism's holy places some miles away. Where he went after that is unknown. Whether he died of exhaustion or reached the mountains remains a mystery. In the early 1940s, Bishop Augustine Peters, another converted missionary from South India, sought out Singh's brother Rajender, led him to the Christian faith and baptised him in Punjab. Rajender Singh referred to many reputed miracles performed by Singh and people converted to Christ under his ministry. Singh is revered by many as a formative, towering figure in the missionary conversions of the Christian church in India.
Өлімнен кейінгі пайғамбарлықтар
Сингхтің Румынияның тағдыры туралы апокалиптикалық болжамдары сол елде мәшһүр, бірақ олар апокрифтік, өйткені Сингхтің рухын арнау деп мәлімдеген медиум жазған. Бұл христиан дінтануына емес, соғысқа шақырушы үгіт-насихатқа көбірек ұқсайды және шамамен 1939 жылы жазылған болуы мүмкін. 1918 жылдың 12 ақпанында Траванкорға келген кезде ол Матиер еске алу қауымына (қазіргі Матиер еске алу CSI шіркеуі) сөз сөйлеуге шақырылды. Садху Англия шіркеуінде 19 маусымда еске алынады. 2022 жылы Сингхтің тарихы Pacific Garden Mission-ның Unshackled! радио бағдарламасы арқылы екі бөлімді драма түрінде көрсетілді, ол 3725 және 3726 бағдарламалары ретінде эфирге шықты.
Singh's apocalyptic prophecies about the fate of Romania are famous in that country, but are apocryphal, being written by a medium who said he was channeling Singh's spirit. These look more like warmongering propaganda than Christian theology and were probably written about 1939. and the Coptic Church, although neither officially recognises him as a saint. He was invited to address the Mateer Memorial Congregation (now the Mateer Memorial CSI Church) when he arrived in Travancore on 12 February 1918. Sadhu is remembered in the Church of England with a commemoration on 19 June. In 2022, Singh's story was dramatised as a two part broadcast through Pacific Garden Mission's Unshackled! radio ministry, airing as programs 3725 and 3726.
Универсалистік нанымдарға бейімделу
1925 жылы Сундар былай деп жазды: "Егер жанның құдайлық ұшқыны жойылмаса, онда ешбір күнәкарға үмітсіздікке түсудің қажеті жоқ. Құдай адамдарды Өзімен әңгімелесу үшін жаратқандықтан, олар Одан мәңгілікке бөліне алмайды. Ұзақ саяхаттағаннан кейін және қиын жолдармен, күнәкар адам соңында Оның бейнесінде жаратылған Тәңірге оралады; себебі оның соңғы тағдыры осы." 1929 жылдың ақпанында Үндістанның Калькутта қаласында теология студенттерінің сұрақтарына жауап ретінде ол былай деп түсіндірді: "Жаза болды, бірақ ол мәңгілік емес. Әркім осы өмірден кейін жақсылық жасауға және жанның қабілеттілігіне сай толықтыққа жетуге әділ мүмкіндік алады. Бұл кейде ғасырларға созылуы мүмкін."
In 1925 Sundar wrote, "If the Divine spark in the soul cannot be destroyed, then we need despair of no sinner Since God created men to have fellowship with Himself, they cannot for ever be separated from Him After long wandering, and by devious paths, sinful man will at last return to Him in whose Image he was created; for this is his final destiny." In February 1929, in response to questions from Theology students in Calcutta, India, he elaborated: "There was punishment, but it was not eternal Everyone after this life would be given a fair chance of making good, and attaining to the measure of fullness the soul was capable of. This might sometimes take ages."
Танымал мәдениетте
Кен Андерсон 1967 жылы «Journey to the Sky» христиандық драмалық фильмін түсірді, онда үнді актері Манхар Десай (Малькольм Альфредо Десай) Садху Сундар Сингхтің басты рөлінде ойнады. Олдос Хаксли өзінің «Мәңгілік философия» кітабында Сингхті айта келіп, оның сөзін келтіреді: «Құдайдың балалары өте жақын, бірақ өте ерекше, өте жақсы, бірақ өте шектеулі».
Ken Anderson made Journey to the Sky, a 1967 Christian drama film which starred Indian actor Manhar Desai (Malcolm Alfredo Desai) in the lead role of Sadhu Sundar Singh. Aldous Huxley mentions Singh in his book The Perennial Philosophy, quoting him: "The children of god are very dear but very queer, very nice but very narrow."