Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Осеролық Гауденций (лат. Gaudentius Auxerensis; итал. Gaudenzio di Ossero) 1030-1042 жылдары Истрия шебіндегі Луссино (қазіргі Лошинь, Хорватия) аралындағы Осеро епископы болды. 1 маусым – оның тойы.
Gaudentius of Ossero (Latin: Gaudentius Auxerensis; Italian: Gaudenzio di Ossero) was bishop of Ossero, on the island of Lussino (today Lošinj, Croatia) in the Istrian March from 1030 to 1042. June 1 is his Feast Day.
Өмір
XI ғасырдың ортасы мен аяғында белгісіз монах бір Vita жазды. Оның айтуынша, Гауденций Осор қаласында туған, кейін ол епископ болған. Гауденцийді басқа шіркеу басшылары қуғынға түсірді. Оған жалған айып тағылып, 1032 жылы өзін қорғау үшін Римге сапар шекті. Оның епископтық қызметтен бас тарту туралы өтініші қабылданбады, керісінше, мақұлдау хаттарымен қайтарылды. Ол Анконада ауырып қалды, сол жерде ем алып жазылды. Содан кейін 1042 жылы епископтық қызметтен кетіп, әулие Петр Дамианның басшылығымен бенедикттік монах болды. 1044 жылы табиғи себептерден дүние салды. Оның құрметіне 14 ғасырда Осерода (қазіргі Осор) шіркеу салынды. Оның қабірлік қалдықтары әлі күнге дейін алтарьда сақталып тұр.
A Vita was composed by an anonymous monk in the mid to late 11th century. According to his Vita, Gaudentius was a native of Osor, where he later became bishop. Gaudentius was persecuted by other ecclesiastical leaders. Falsely accused, he travelled to Rome in 1032 to defend his name. His request to abdicate his see was declined, and he was sent back with letters of approbation. On the way home, he fell ill in Ancona, and stayed there to recover. He then resigned his see in 1042, and became a Benedictine monk under Saint Peter Damian. He died in 1044 of natural causes. A church was built in his name in Ossero (today Osor) in the 14th century. It still currently holds his relics in the altar.
Аңыз
Қасиетті Гауденцийдің аңызға толы тарихы бар. Оның реформалары Оссеродан болған кейбір ақсүйектердің қалауынша келмеді деп есептеледі, олар папалық мемлекеттегі тұрақсыздықтан пайдаланып, оған шабуыл жасады. Епископ Гауденций қашып, Оссеро тауының етегінде жасырынды. Сол жерде ол бір жыл бойы үңгірде өмір сүрді. Үңгір жыландарға толы еді, және ол тәубе етіп, Құдайдан осы аралдарды улағыш жыландардан мәңгілікке азат етуді сұрады. Ол Римге қашып, Италиядағы Анконадағы бенедиктин монастырында тәубелі өмірін жалғастырды, ол 1044 жылдың 31 мамырында қайтыс болды. Жүз жыл өткен соң, Оссероның барлық шіркеу қоңыраулары таңертең, күн шықпастан бұрын өздігінен соғыла бастады. Сол күні қала тұрғындары қала қабырғасының астындағы теңізден ағаш сандық тапты. Оның ішінде тағы бір темір сандық болды, онда Қасиетті Гауденцийдің денесі сақталған еді. Ол қаланың және бүкіл аралдың қасиетті қамқоршысы деп жарияланды. Оның қабірлік қалдықтары қазір оның атымен аталған шіркеудің алтарында сақталған.
There is a legendary history of St. Gaudentius. It is believed that his reforms did not comply with the wishes of some noblemen from Ossero, who took advantage of the instability within the papal state and attacked him. Bishop Gaudentius escaped and hid at the base of Mount Ossero. There he lived in a cave for one year. The cave was full of snakes and while he was repenting, he begged God for mercy to free these islands forever from poisonous snakes. He escaped to Rome and he continued with his penitential life in the Benedictine monastery in Ancona, Italy, where he died on May 31, 1044. One hundred years later, all the bells of Ossero started to ring by themselves early before dawn. Later that day, the citizens found a wooden chest in the sea under the town wall. In it, there was another iron chest with the body of St. Gaudentius. He was proclaimed the patron saint of the town and the whole island. His remains are now in the altar of the church named after him.