Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Астериксис, көбінесе "жапырақтану" деп аталатын бұл құбылыс, іс жүзінде діріл емес, керісінше теріс миоклонус. Бұл қозғалыс бұзылуы дене күйін ұстау қабілетінің жоқтығымен сипатталады, яғни білезіктен жоғары иілген созылған қолдардың кездік қозғалыстарымен көрінеді (бұл құстың қанат қағуына ұқсас болуы мүмкін, сондықтан осылай аталған). Бұл қозғалыс мидың диэнцефалиялық моторлық орталықтарының бұзылған жұмысынан туындайды, олар дене күйін сақтауға қатысатын бұлшықеттерді реттейді. Астериксис әртүрлі энцефалопатиялармен байланысты, әсіресе зат алмасудың бұзылуынан. Бұл термин грек тіліндегі "a" ("жоқ") және "stērixis" ("демеу", "тұрақты күй") сөздерінен шыққан.
Asterixis, more colloquially referred to as flapping tremor, is not actually a tremor but rather a negative myoclonus. This movement disorder is characterized by an inability to maintain a position, which is demonstrated by jerking movements of the outstretched hands when bent upward at the wrist (which can be similar to a bird flapping its wings, hence the name "flapping tremor"). The tremor is caused by abnormal function of the diencephalic motor centers in the brain, which regulate the muscles involved in maintaining position. Asterixis is associated with various encephalopathies due especially to faulty metabolism. The term derives from the Greek a, meaning "not" and stērixis, meaning "support" or "stable position".
Тарих
Р. Д. Адамс және Дж. М. Фоули астериксисті алғаш рет 1949 жылы ауыр бауыр жеткіліксіздігі және энцефалопатиясы бар науқастарда сипаттады. Бастапқыда Фоли мен Адамс астериксисті жай ғана "тітреу" деп атады, бірақ оларға одан да тиімді термин қажет екенін түсінді. Әдебиеттерді зерттеу барысында олар неміс дәрігерлері ұқсас науқастарда айтқан, бірақ сипаттамасы нашар берілген "жактация" деген құбылысты тапты, алайда сілтеме бұрышта болды. Фоули иезуит классиктерінің ғалымы, отец Кадиганмен кеңесті, ол “анизостериксис” (an- "теріс", iso- "тең", sterixis- "қаттылық") деген ұсыныс жасады, бірақ Фоули оны айту қиын болғандықтан астериксис деп қысқартты. Олар 1953 жылы медициналық абстракт арқылы бұл терминді енгізді, ал кейін Адамс, өйткені ол кең таралған және ықпалды "Харрисоннің ішкі медицина қағидаларының" авторы және редакторы болғандықтан, оның медициналық қолданылуын бекітті.
R. D. Adams and J. M. Foley first described asterixis in 1949 in patients with severe liver failure and encephalopathy. Initially Foley and Adams referred to asterixis simply as "tremor" but realized that they needed a more appropriate term. On a literature search they found a poorly described phenomenon in similar patients mentioned by German physicians called “jactitations” but the reference was vague. Foley consulted Father Cadigan, a Jesuit classics scholar, who suggested “anisosterixis” (an "negative"–iso "equal"–sterixis "firmness") but Foley shortened this to asterixis due to the former being too difficult to pronounce. They introduced the term in 1953 by way of a medical abstract and later Adams solidified its medical use as he was an author and editor of the widely influential Harrison's Principles of Internal Medicine.