Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жоғары комиссия соты – Англиядағы ең жоғарғы шіркеу соты, король Генрих VIII-нің 1534 жылғы билік актісі күшке енгеннен бастап 1689 жылға дейін, сот қызметі тоқтаған кезеңдермен (мысалы, 1641 жылы парламент үшжылдық актімен сотты таратып жібергенде) жұмыс істеді. Кентербери архиепискобы Джон Уитгифт 1580 жылдарға қарай сотқа кеңейтілген өкілеттіктер алды. Ол 1593 жылы пуритандық ілімді қылмыс деп жариялаған бүлікшіл секталар туралы заңды ұсынды және қабылдады. Сот Реформация кезінде өкімет билігінің ең жоғары деңгейіне жетті. Ол 1641 жылы Ұзақ Парламент таратып жіберді. Сотты монарх өз қалауынша шақыратын, азаматтық және шіркеу мәселелерінде дерлік шексіз билікке ие болды. Шотландияда да Жоғары комиссия соттары болды, олар Бас Ассамблеямен және төменгі шіркеу соттарымен билік үшін күресті. Сот 1686 жылы II Джеймс патшалық құрған кезде қысқа ғана уақытқа қайта құрылды, бірақ содан кейін Құқықтар туралы заңмен соңғы рет таратылды. «Кaudry ісі» бойынша ортақ құқық судьялары Жоғары комиссияның сот ретінде әрекет ету құқығын растады, ал діни істер жөніндегі Жоғары комиссия діни амалдарды ғана емес, сонымен қатар неке және некеге байланысты қылмыстардың көптеген аспектілерін қарады. Эдвард Кок сияқты заңгерлер арасындағы қарсылық «Kaudry ісі» бойынша шешім шыққаннан кейін де сақталды. Корольдің жаңадан заңдастырылған қудалау құқығы «қоғамдық мүдде мен жеке сана арасындағы шекараны өзгертті». Бұл корольдің жоғарғы билігін, парламенттің келісімін және Марклунд анықтағандай, «сотшының тек лауазымы бойынша, ешқандай ресми айыптау болмаса да, жеке бастамамен адамға қарсы іс-қимыл жасау құқығын» – ex officio mero доктринасын қолдану арқылы мүмкін болды.
The Court of High Commission was the supreme ecclesiastical court in England, from the inception of King Henry VIII's Act of Supremacy in 1534 to 1689, with periods of time where there was no court activity, like in 1641, when Parliament disbanded the court with the Triennial Act. John Whitgift, the Archbishop of Canterbury, obtained increased powers for the court by the 1580s. He proposed and had passed the Seditious Sectaries Act 1593, making Puritanism an offence. The court reached the height of its powers during the Reformation. It was dissolved by the Long Parliament in 1641. The court was convened at will by the sovereign, and had near unlimited power over civil as well as church matters. There were also Scottish Courts of High Commission which vied with the General Assembly and lower church courts for authority. The court made a short reprise during the reign of James II in 1686, until it was disbanded for the last time by the Bill of Rights. In Caudry's Case common law judges would confirm the High Commission's legitimacy to act as a court, High Commission for Ecclesiastical Causes presiding not only over religious practices, but also many aspects of marriagees and marriage related offenses. Opposition persisted among legal commentators, including Edward Coke, even after the ruling in Caudry's Case. The crown’s newly legitimized power to prosecute “altered the barrier between public interest and private conscience.” This meant that by using the supreme power of the crown, the consent of the Parliament, and the doctrine of ex officio mero, as defined by Marklund as: “by virtue of the ‘mere office’ of the judge—[he may] proceed on his own initiative against a person even though no public accusation had been made—.”
Тарату
Жоғары комиссия соты 1641 жылы Парламент қабылдаған Үш жылдық заңмен таратылды. Үш жылдық заң патшалықты үш жыл сайын Парламентті шақыруға міндеттеді. Ол сонымен қатар Карл I қолдаған архиепископ Уильям Лодты импичментке тартып, айыптады. Лодтың жаңа идеялары мен дұғалары шотландтарды наразылыққа толы қылды, ал Карл Парламенттен әскер сұрағанда, оған сенімсіздіктен бас тартылып, ол өзінің жеке әскерін құрды. Бұл, ішінара, Англия азаматтық соғысына әкеп соқты.
The Court of High Commission was dissolved by the Triennial Act, passed by Parliament in 1641. The Triennial Act required that the Crown summon Parliament every three years. It also impeached Archbishop William Laud, who had been supported by Charles I. Laud's new ideas and prayers had upset the Scots, and when Charles was refused an army from Parliament, which did not trust him, he created his own. This led in part to the English Civil War.