Бавария герцогы Генрих IX қара

Кіріспе

Бавария герцогы Генрих IX (1075 жылдың 13 желтоқсаны – 1126 жыл), Қара атанған, Велф әулетінің мүшесі, 1120 жылдан 1126 жылға дейін Бавария герцогы болды.

Өмір және билік ету

Генрих Бавария герцогы Велф I-нің (1101 жылы қайтыс болды) Фландрия графы Бальдуин IV-нің қызы Джудитпен некелесуінен туған екінші ұлы болды. Жастығында ол Альпі тауларының оңтүстігіндегі отбасылық Эсте иеліктерін басқарды. 1095 жылы Саксония герцогы Магнустың қызы Вульфхильдамен үйлену арқылы ол Люнебург маңындағы Биллунг иеліктерінің бір бөлігін (кейінірек Брансвик-Люнебург герцогтығының Велф ядросы) иеленді. 1106 жылы Магнус еркек мұрагерсіз қайтыс болғанда, ол әкесінің орнына Саксония герцогы болуға ниеттенді, бірақ жаңа патша Генрих V өзінің қолдаушысы Суплинбург графы Лотарды тағайындағандықтан, бұл мүмкін болмады. Дегенмен, герцог Генрих биліктегі Салия әулетімен жақын қарым-қатынаста болды. 1116 жылы ол император Генрих V-нің Тоскана маргравицы Матильданың иеліктерін басып алу мақсатымен жасаған екінші итальяндық жорығына қатысты. 1120 жылы ағасы Велф II баласыз қайтыс болғаннан кейін Генрих Бавария герцогы болды. Генрих 1122 жылғы Вормс конкордатын жасауға да зор үлес қосты, бұл Папа мен Император арасындағы ұзаққа созылған инвеститура дауын аяқтады. 1120-жылдардың басында Генрих Weingarten аббаттығында латын тілінде жазылған Genealogia Welforum отбасылық тарихын жазуға тапсырыс берді. Бұл 1123 жылы Констанц епискобы Конрадты қасиетті деп жариялауынан кейін болған болуы мүмкін. Конрад Велф әулетінен шыққан еді және оның қасиеттілікке иеленуі Генрихтің ата-тегіне деген қызығушылығын арттырды. Сонымен қатар Генрих отбасылық қабірлердің тізімін жасады. Герцог Генрих 1125 жылғы патша сайлауында маңызды рөл атқарды: бастапқыда күйеу баласы Швабия герцогы Фридрих II-ні қолдады, бірақ кейін бұрынғы қарсыласы Саксония герцогы Лотарға адалдығын ауыстырды – бұл, әдетте, Лотардың жалғыз қызы және мұрагері Гертруда Генрихтің ұлы Генрих Мақтанышпен үйленеді деген уәдесінен кейін болды. Неке 1127 жылдың мамыр айында болды. Велф және Гогенштауфен әулеттері арасындағы алауыздық ("Гвельфтер мен Гибеллиндер") 13 ғасырға дейін сақталды. Лотар даулы сайлауда жеңіске жеткеннен кейін Фридрих II-ге императорлық тыйым салды, бірақ корольдің әскерлері Швабиядағы Гогенштауфен иеліктерін басып ала алмады. 1126 жылы Генрих Бавария герцогы лауазымынан екінші ұлы Генрих Мақтаныш пайдасына бас тартып, Жоғарғы Швабиядағы Weingarten аббаттығының отбасылық негізіне зейнетке шықты, мүмкін күйеу баласының қудалануына қатысуға міндетті болмау үшін. Генрих көп ұзамай қайтыс болып, Weingarten-ге жерленді. Оның әйелі Вульфхильда одан 16 күн ғана кейін қайтыс болды. Генрихтің "Қара" деген лақабы 13 ғасырға дейін жазылмаған. Император Фридрих Барбаросса және оның ашкөз қарсыласы Генрих Арыстан оның немерелері болды.

Henry was the second son of Duke Welf I of Bavaria (died 1101) from his marriage with Judith, daughter of Count Baldwin IV of Flanders. As a young man, he administered the family's Este property south of the Alps. Through his marriage to Wulfhilde, daughter of Duke Magnus of Saxony, about 1095, he acquired part of the Billung estates around Lüneburg (the nucleus of the later Welf duchy of Brunswick Lüneburg). He aspired to succeed his father in law as Saxon duke when Magnus died without male heirs in 1106, but was denied as the new king Henry V enfeoffed his follower Count Lothair of Supplinburg. Duke Henry nevertheless upheld close relations with the ruling Salian dynasty. In 1116, he joined Emperor Henry V's second Italian campaign to seize the estates of late Margravine Matilda of Tuscany. He succeeded his elder brother Welf II as Bavarian duke, when the latter died childless in 1120. Henry was also instrumental in bringing about the 1122 Concordat of Worms, ending the long lasting Investiture Controversy between Pope and Emperor. In the early 1120s, Henry commissioned the Genealogia Welforum, a family history in Latin, composed at Weingarten Abbey. He may have been prompted by the canonization of Bishop Conrad of Constance in 1123. Conrad was a Welf and his canonization stimulated Henry's interest in his ancestors. At the same time, Henry made an inventory of his family's tombs. Duke Henry played a vital role in the royal election of 1125: first supporting his son in law, the Hohenstaufen duke Frederick II of Swabia, he switched his allegiance to his old rival Duke Lothair of Saxony—probably after Lothair promised that Gertrude, his only daughter and heir, would marry Henry's son Henry the Proud. The marriage was concluded in May 1127. The estrangement between the Welf and Hohenstaufen dynasties ("Guelphs and Ghibellines") lasted until the 13th century. After Lothair won the tumultuous election, he imposed an Imperial ban on Frederick II, however, the king's forces were not able to conquer the Hohenstaufen territories in Swabia. In 1126 Henry abdicated as Bavarian duke in favour of his second son Henry the Proud and retired to the family foundation of Weingarten Abbey in Upper Swabia, possibly to not be obliged to participate in the prosecution of his son in law. Henry died shortly thereafter and was buried in Weingarten. His wife Wulfhilde outlived him by only 16 days. Henry's epithet "the Black" has not been recorded before the 13th century. Both Emperor Frederick Barbarossa and his bitter rival Henry the Lion were his grandsons.