Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джаз музыкасының әртүрлі стильдері
Джаз стильдері
Various styles of jazz music
the jazz styles
Батыс жағалау джазы – 1950-ші жылдары Лос-Анджелес және Сан-Франциско қалаларында дамыған джаз стильдерін білдіреді. Батыс жағалау джазы көбінесе салқын джаздың бір тармағы ретінде қарастырылады, ол бибоп немесе хард боптан гөрі тыныш стильде болды. Бұл музыка басқа джаз стильдеріндегі жеке импровизацияға қарағанда, көбірек композиция мен аранжировкаға негізделді. Бұл стиль басым болғанымен, Американың батыс жағалауында осы джаздың жалғыз түрі ғана естілмеді.
West Coast jazz refers to styles of jazz that developed in Los Angeles and San Francisco during the 1950s. West Coast jazz is often seen as a subgenre of cool jazz, which consisted of a calmer style than bebop or hard bop. The music relied relatively more on composition and arrangement than on the individually improvised playing of other jazz styles. Although this style dominated, it was not the only form of jazz heard on the American West Coast.
Өмірбаян
Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін АҚШ-тың батыс жағалауында қарқынды музыкалық өмір болған, бірақ ол көбінесе жергілікті сипатта қалды. 1917 жылы Джелли Ролл Мортон Калифорнияға көшіп, 1922 жылға дейін Лос-Анджелесте тұрды, содан кейін Чикагоға кетті. 1919 жылы Калифорнияға көшкеннен кейін Кид Ори Лос-Анджелесте музыкалық топ құрды. 1944 жылы Норман Гранц Лос-Анджелестегі Филармония аудиториясында «Джаз филармониясында» концерттер ұйымдастыра бастады. Осы уақытта Лос-Анджелестің Орталық авенюінде Декстер Гордон, Уорделл Грей, Тедди Эдвардс, Чарльз Мингус және Бадди Коллетт сияқты музыканттармен дамыған джаз өнері гүлденді. Орталық авенюдегі музыкалық қызмет бұрынғы Канзас-Сити джаз өнерімен шайқасып тұрды, бірақ сол кезде ол Лос-Анджелестен тыс жерлерде көп танылмаған еді.
Before World War II, the west coast of the U. S. hosted a bustling music scene, though its activity remained largely localized. In 1917, Jelly Roll Morton moved to California and remained in Los Angeles until 1922, when he left for Chicago. Kid Ory formed a band in Los Angeles after moving to California in 1919. In 1944, Norman Granz began staging Jazz at the Philharmonic shows at Philharmonic Auditorium in Los Angeles. Meanwhile, a thriving jazz scene had appeared along Los Angeles's Central Avenue, featuring Dexter Gordon, Wardell Gray, Teddy Edwards, Charles Mingus, and Buddy Collette. Central Avenue's activity rivaled that of the earlier Kansas City jazz scene, but at the time it was little known outside Los Angeles.
Даму
1949–1950 жылдары баритон саксофоншы Джерри Маллиган Майлс Дэвис тобында қатысып, кейіннен «Birth of the Cool» (1957) альбомына енген жазбаларға аранжировкалар жасады. 1952 жылы Калифорнияға көшіп келген Маллиган трубашы Чет Бейкер, барабаншы Чико Хамильтон және бассист Боб Уитлокпен бірге инновациялық және сәтті фортепианосыз квартет құрды. Боб Раш былай деп келіседі:
In 1949–1950 baritone saxophonist Gerry Mulligan participated in the Miles Davis band, contributing arrangements to the recordings that became Birth of the Cool (1957). In 1952 Mulligan, who had moved to California, formed an innovative and successful piano less quartet with trumpeter Chet Baker, drummer Chico Hamilton, and bassist Bob Whitlock. Bob Rusch concurs:
«Батыс жағалауындағы музыкалық стиль, шығыс жағалауындағыдай салмақты болмаса да, бұл күн мен толқындарды ұнататын калифорниялықтардың және ойын-сауық индустриясы ұсынатын студиялық жұмыс арқылы қол жеткізген атақтың нәтижесі еді. Сондықтан, сіз Калифорнияны күн мен толқындармен, ал Нью-Йоркті цемент пен құммен байланыстырасыз, ал музыка да соны бейнелейді. Бірі екіншісінен жақсы ма? Бұл сіздің қалауыңызға байланысты. 1950 жылдары Чико Хамильтон ансамблін басқарды, ол (жаз тобы үшін ерекше) виолончельші Фред Катцты қамтыды. Таннер, Геров және Мегилл Хамильтонның музыкасын камералық музыкамен салыстырады және Хамильтонның «нақты ритмдік бақылауы және әртүрлі барабан биіктіктері мен тембрлерін пайдалануы» осы стильдегі музыкаға өте қолайлы екенін атап өтті. Пианист Марл Янг 1950 жылы былай деп еске алады:
The West coast sound perhaps didn't have the gravitas that the East coast had, but, after all, these were Californians enjoying the sun and the surf and the extent that celebrity offered itself through the studio work that the entertainment industry was offering. So I think, you know, you think of California as sun and surf, you think of New York City as cement and grit, and the music somewhat reflected that. One better than the other? Depends what you want. During the 1950s, Chico Hamilton led an ensemble that (unusual for a jazz group) included a cellist, Fred Katz. Tanner, Gerow, and Megill liken Hamilton's music to chamber music, and have noted that Hamilton's "subtle rhythmic control and use of different drum pitches and timbres" were well suited for this style of music. Pianist Marl Young recalled that in 1950,
«Менің білуімше, индустрияда, әсіресе ABC, CBS және NBC телеарналарында тұрақты жұмыс істейтін қара нәсілді музыканттар болған жоқ. Эстель Эдсон маған Музыканттар одағының бөлінуі индустриядағы қара нәсілділердің жетіспеушілігіне себеп болды ма деп сұрады. Бұл, әрине, себеп болуы мүмкін, өйткені эфирлік және киностудияларда музыканттарды жұмысқа орналастыру бойынша барлық келісімшарттар сол кездегі толығымен ақ нәсілді одақ, 47-ші одақпен келісілді. Қара нәсілді музыканттар одағының 767-ші бөлімшесі қара музыкант студияға шақырылған жағдайда ғана 47-ші одақтың келіскен тарифтерін қабылдады».
<blockquote>as far as I knew, there were no blacks working regularly in the industry, especially on the networks – ABC, CBS and NBC. [Estelle Edson] asked me if the fact that the Musicians Unions were segregated contributed to the scarcity of blacks in the industry. It certainly could have been a contributing factor in that all the contracts for employment of musicians in the broadcast and motion picture studios were negotiated by the then all white union, Local 47. The black union, Local 767, merely adopted the scales negotiated by Local 47, if and when a black musician got a studio call.
Қабылдау
Таннер, Геров және Мегилл "Батыс жағалауы джазы" терминін көбінесе мойынбұрмайды. Ол көбінесе Джерри Маллиган және оның Калифорниядағы әріптестерімен байланыстырылғандықтан, "Батыс жағалауы" жай ғана "салқын джаз" синониміне айналады, бірақ Лестер Янг, Клод Торнхилл және Майлз Дэвис Нью-Йоркте орналасқан. Сонымен қатар, Батыс жағалауы джазымен байланысты көптеген музыканттар джазға ыстық көзқараспен көбірек айналысты. Коммуникация қалай болса да, джаздың кез келген стилі тек бір аймақта ғана қалыптасқан дегенге сену қиын. Дегенмен, Кертис Конс, Джон Льюис, Чико Гамильтон, Гарри "Свиттс" Эдисон, Бадди Коллетт, Ред Каллендер, Гарольд Лэнд, Юджин Райт және Хэмптон Хоуес сияқты афроамерикалық музыканттар осы стильде орындады.
Tanner, Gerow, and Megill are largely dismissive of the term "West Coast jazz". As it often refers to Gerry Mulligan and his associates in California, "West Coast" merely becomes synonymous with "cool jazz", although Lester Young, Claude Thornhill, and Miles Davis were based in New York. At the same time, many musicians associated with West Coast jazz "were much more involved in a hotter approach to jazz. Communication being what it is, it is hardly likely that any style of jazz was fostered exclusively in one area." However, African American musicians played in the style, including Curtis Counce, John Lewis, Chico Hamilton, Harry "Sweets" Edison, Buddy Collette, Red Callender, Harold Land, Eugene Wright and Hampton Hawes.