Кіріспе

Анна Нотарас Палеологина (Παλαιολογίνα; 8 шілде 1507 жылы қайтыс болды) – Византия империясының соңғы мега дуксы Лукас Нотарастың қызы.

Өмірбаян

Анна, 1453 жылы Константинополь құлағанға дейін Константинопольден кеткен болуы мүмкін, бірақ 29 мамыр күні таңертең қоршаудан қашқан генуэздік кеменің жолаушылар тізімінде Нотарас фамилиясымен екі жазба кездеседі. 1459 жылға дейін оның қайда болғаны нақты белгісіз, бірақ сол жылы ол Италияда пайда болып, Генуядағы Сент-Джордж банкінде сақталған Нотарас отбасының мұрасын талап етті. Бұл ірі мұраның тағдыры Лукас Нотарас қайтыс болғаннан кейінгі алты жыл ішінде дипломатиялық мәселеге айналды. Ол кіші інісі Яков Нотарас тұтқында жүргенде ислам дініне өткені үшін оны мұрадан айырды. Бір кезде Римде тұрған ол, ақырында Венецияға қоныстанды, онда ол Венециядағы грек қауымының орталығына айналды. Ол Республикадан Венецияда православие шіркеуі салынсын деп бірнеше рет өтініш жасады (мұндай рұқсат 1539 жылға дейін берілмеді), ал Ондық кеңес кешіксе, ол оларды келісімге келтіріп, өзінің үлкен үйінде оратория салып, 1475 жылдан бастап православие қызметтерін өткізуге рұқсат алды.

Шығармалық бейнелер

Анна Нотарас Мика Валтаридің "Қараңғы періште" және Питер Сэндхемнің "Порфирий мен күл" романдарының басты кейіпкері ретінде бейнеленеді. Ол сонымен қатар Марк Дж. Муссер жазған "Үш патшалық: Себілген тұқым" және одан кейінгі "Үш патшалық: Қатты орақ" кітаптарында екінші дәрежелі кейіпкер болып көрінеді.