Кіріспе
Мадагаскардан шыққан еутериялық сүтқоректілердің жойылған туысы Автоматты taxobox. fossil range=Holocene.image=Myoryctes innominate. pngupright.image alt=Бұзылған жамбас сүйегі, тұмсық сүйектің жанында айқын тікенегі бар, 1-ге белгіленеді, ал мұндай тікенегі жоқ, 2-ге белгіленетін, әлдеқайда кіші толық жамбас сүйегі. Plesiorycteropus madagascariensis (Британ мұражайының нөмірі M 7085, Форсайт Майорға дейін Myoryctes rapeto holotype, 1908) және (2) салыстыру үшін Еуропалық су құсқұйрығының оң жағы. Чарльз Ламбертон өзінің 1946 жылғы тұқымдастығын қайта қарау үшін үлкен үлгіге қол жеткізген, едәуір өзгерісті атап өтті, бірақ бірнеше түрді ажыратуға тырыспады. Plesiorycteropus қалдықтары кеміргіштер мен приматтар ретінде қате анықталды. Чарльз Иммануэль Форсайт Майор 1908 жылы Мьориктс рапетоны екі атаулы сүйектің (без сүйектерінің) негізінде "жиһандық субфоссилді тышқан" деп сипаттады. Жалпы атауы 1915 жылы Majoria болып өзгертілді, өйткені Myoryctes нематод құрттың атымен айналысты. Алайда, Макфидің айтуынша, Майорияның инноминаттары Плезиориктеропусқа берілгендермен бірдей. Гийом Грандиер жақсы сақталған жамбас сүйегін (жоғарғы аяқ сүйегі) қазіргі уақытта өмір сүріп жатқан үлкен кеміргіштің (Hypogeomys antimena) алып туысына тағайындады, оны ол Hypogeomys boulei деп сипаттады. Ламбертон бұл жамбас сүйегін Плезиориктероп деп анықтады, ал Макфи келісті. Majoria rapeto және Hypogeomys boulei қалдықтары тұқымдастың өлшем диапазонының жоғарғы шетінде орналасқан, бұл олардың P. madagascariensis-ке қатысты екенін көрсетеді. және басқа материалдары жәндік лемуры (Cheirogaleus) деп қате анықталды.
Automatic taxobox
|fossil range=Holocene
|image=Myoryctes innominate. pngupright
|image alt=Broken pelvis bone with a distinct spike next to the acetabulum, labeled 1, and much smaller complete pelvis without such a spike, labeled 2. |image caption=(1) Right innominate (pelvic bone) of Plesiorycteropus madagascariensis (British Museum number M 7085, holotype of Myoryctes rapeto Forsyth Major, 1908) and (2) right innominate of a European water vole (Arvicola amphibius), for comparison
|taxon=Plesiorycteropus
|authority=Filhol, 1895
|subdivision ranks=Species
|subdivision=
Plesiorycteropus germainepetterae MacPhee, 1994
Plesiorycteropus madagascariensis Filhol, 1895
Synonyms: The generic name combines Ancient Greek plesio "near" with Orycteropus, the genus of the aardvark, and the specific name refers to Madagascar. Charles Lamberton, who had access to a larger sample for his 1946 review of the genus, noted substantial variation, but did not attempt to differentiate multiple species. Remains of Plesiorycteropus have been misidentified as rodents and primates. Charles Immanuel Forsyth Major described Myoryctes rapeto in 1908 as a "giant subfossil rat" on the basis of two innominate bones (pelvic bones). The generic name was replaced by Majoria in 1915, because Myoryctes was preoccupied by the name of a nematode worm. However, according to MacPhee, innominates of Majoria are identical to those assigned to Plesiorycteropus. Guillaume Grandidier assigned a well preserved femur (upper leg bone) to a gigantic relative of the living votsovotsa (Hypogeomys antimena), a large rodent, which he described as Hypogeomys boulei. Lamberton identified this femur as Plesiorycteropus and MacPhee concurred. Remains of both Majoria rapeto and Hypogeomys boulei fall at the upper end of the size range of the genus, indicating that they are referable to P. madagascariensis. and other material has been misidentified as of a dwarf lemur (Cheirogaleus).
Қарым-қатынастар
Фильхол Plesiorycteropus-ты морфологиялық ұқсастықтар негізінде ертеректі қарақұмыққа жақын деп жіктеген. 1946 жылғы шолуда Чарльз Ламбертон түпкілікті бөлуді жасай алмады, ол армдолиндер, панголиндер, армадиллолар және қарақұйрықтармен көрген түрлі ұқсастықтардан шатасты. Ол бұл "Edentata" тобының примитивті, оқшауланған мүшесі деп сенді, оның құрамына aardvarks, pangolins және Xenarthra (асқарлар, армадиллолар және қарақұйрықтар) кірді. Ол кейбір баламаларды, мысалы, жер шаңырақтарына жақын туыстық немесе Plesiorycteropus-қа берілген материалдың шын мәнінде бір жануарды білдірмеуі мүмкіндігін қабылдамады. Брайан Паттерсон 1970 жылдары тубулиденталарды (артварк - жалғыз тірі өкіл) қайта қараған, Плезиориктероптарды топтың мүшесі ретінде қабылдады, панголиндермен және басқа жануарлармен көптеген ұқсастықтарды конвергент ретінде жоққа шығарды. Алайда, ол оны басқа түтікшелілер (Orycteropodinae) тұқымдасынан айырмашылығын ескере отырып, оны өзінің Plesiorycteropodinae тұқымдасының жалғыз мүшесі ретінде орналастырды және ол Мадагаскарға эоценде, лемурлармен бір уақытта келген деп болжады. 1985 жылы Паттерсонның жіктелуінің кейбір аспектілерін сынға алған Йоханнес Тевиссен де Плезиориктеропты комментарийсіз тубулидентат деп қабылдады. 1994 жылы Паттерсон мен Тевисеннің еңбектерін қарап шыққан Росс Макфи олардың деректері бойынша Плезиориктероптарды түтікшелі тістеушілер деп жіктеудің қолдауы аз екенін анықтады. Макфи еутериялардың кладистік талдауын пайдаланып, олардың туыстық қатынастарын анықтады, бірақ әр түрлі талдамалық нұсқалар әр түрлі туыстық қатынастарды қолдаған кезде, - ертеректе, гиракстармен, тырнақтылармен (құйрықты сүтқоректілер) және тіпті липотифландармен (шорттар, кенелер, есек және одақтастар) оны басқа еутериялық топқа байланыстыратын дәлел жоқ. Сондықтан ол Плезиориктероптарға арналған жеке тәртіпті құрды, оны Бибималагазия деп атады, бұл соңғы еутерианды кез-келген тәртіпке жатқызбай тастаудың қабылдамас екенін және одан әрі материалды немесе одан әрі талдауды табу Плезиориктероптардың басқа тәртіппен тығыз туыстығын көрсетуі мүмкін емес екенін дәлелдеді. Ол Францияның палеоген кезеңіндегі Палеориктероп және Лептоманис сияқты бірнеше қазба таксондар ақырында жануарлар малагасиандар екені мүмкін, бірақ мүмкін емес деп санайды. Роберт Ашер және оның әріптестері 2003 жылы, 2005 және 2007 жылдары жариялаған түрлі талдаулар, кейбір талдаулардағы ДНК реттілік деректерімен біріктірілген морфологияға негізделген, Plesiorycteropus-тің қарым-қатынасының әртүрлі бағалауларын шығарды, кейбіреулері оны Afrotheria-ға жақын жерге құс немесе Afrosoricida, бірақ басқалары есек Erinaceus-пен қарым-қатынасты қолдайды. 2004 жылы Инес Хоровицтің морфологиялық зерттеуінде Оңтүстік Американың жойылып кеткен сопақша жануарларына (Notoungulata және Litopterna) назар аударылып, Плезиориктеропус тубулиденталардың қатарына және жойылып кеткен земляк туысына жақын орналастырылды. Майкл Баклидің 2013 жылғы зерттеуінде Plesiorycteropus сүйектеріндегі сақталған коллаген тізбектері қаралды. Ол бұл жануардың Мадагаскарда мекендейтін жәндік жейтін африкалық сүтқоректілердің бір туысы - тенректермен тығыз байланысты екенін анықтады. Тенректер Африкадан бір ғана рафтингтік оқиға арқылы тарағаннан кейін 2937 миллион жыл бұрын (М) өмір сүрген жалпы ата-бабадан әртараптанған деп есептеледі. Баклидің талдауы Plesiorycteropus және Tenrecinae тұқымдасының екі мүшесі монофилетикалық топ құрғанын көрсетті, ал алтын кенелер бауырлас топ болып табылатын үлкен клад ішінде; ол Plesiorycteropus-ті Tenrecoidea ретінде, сондай-ақ африкалық сазқұрттар мен алтын кенелермен бірге орналастыру керек деп ұсынды.
Сипаттама
Plesiorycteropus бірнеше субфоссильдік сүйектерден белгілі, олар Daubentonia robusta сияқты аз танымал субфоссильдік лемурлардың кейбірінің қаптамасымен салыстыруға болады. Материалға бірнеше бас сүйектері кіреді, олардың бәрінде бет сүйектері, толық ұзын сүйектер, мысалы, жамбас сүйектері мен көкірек сүйектері (жоғарғы қол сүйектері) және басқа сүйектер жоқ, бірақ кейбір элементтер әлі белгісіз, соның ішінде қол мен аяқтың скелетінің көпшілігі. Оның жалпы пішіні ертедегі қарақұмыққа ұқсас деп ойлауға негіз жоқ. Бүйрек сүйегінің қимасының ауданына сүйене отырып, Макфи дене массасын есептеп шығарды. Армадильо мен панголиндердің салыстырмалы деректеріне негізделген ең төменгі бағалау оның ең кішкентай жамбас сүйегіне (P. germainepetterae-ге қатысты) және кавиоморфты кеміргіштердің салыстырмалы деректеріне негізделген ең жоғары бағалау ең үлкен жамбас сүйегіне (P. madagascariensis) қатысты болды; приматтардан алынған бағалау осы экстремалды шамалар арасына түсті. Макфи төменгі бағаларды ұнатқан, өйткені олар армадилоларға негізделген, олардың жамбас сүйегі Плезиориктероптарға ұқсас. Екінші жағынан, кавиоморфты модель Плезиориктероптардың ми өлшемін жақсырақ бағалауға мүмкіндік берді. Кез келген бағалау оны ең үлкен тірі тенректен, Tenrec ecaudatus-тан әлдеқайда үлкен етеді. Жоғары бағалар оны кез-келген қазіргі Мадагаскар сүтқоректілерінен үлкен етеді. Бұл Мадагаскар мен басқа жерлердегі Плейстоцен және Голоцен кезеңдерінің үлкен мүшелерінің жойылу қаупі жоғары болған үрдісімен сәйкес келеді.
Бас сүйегі
Төрт адам бас сүйегі (үш P. madagascariensis және бір P. germainepetterae) бар, олардың әрқайсысы зақымдалған. Барлығының алдыңғы (ростральдық) бөлігі жоқ, ал үшінің сынықтары бірдей жерде (параназальды қуыста, ми қуысының алдыңғы жағында), бұл бас сүйегінің алдыңғы бөлігі қалың сүйектерден тұратын артқы бөлігіне қарағанда жұқа және әлсіз екенін көрсетеді. Макфи P. madagascariensis-тің бас сүйегінің ұзындығын P. madagascariensis-тің алдыңғы сүйек ұзындығы бойынша және P. germainepetterae-дің алдыңғы сүйек ұзындығы бойынша шамалады. Бір данада сақталған мықты мұрын сүйектері алдыңғы жағынан кең, бұл плацентальдарда ерекше, сонымен қатар армадилоларда да кездеседі, сондай-ақ ерекше тегіс. Мұрын қуысындағы этмоидтық лабиринт үлкен болғандықтан, Плезиориктероптың иіс сезу қабілеті жақсы болған. Басқа сүтқоректілерде сол және оң мұрын қуыстарын бөлетін мұрын секвенциясының әлдеқайда үлкен бөлігі әдеттегіден көбірек сүйектелген; Макфи осындай жағдайды өте қысқа мұрынды жалқауларда ғана таба алды. Жас сүйек салыстырмалы түрде үлкен. Оның жанында жастықтың алды және жастықтың сүйектері арасындағы тігіс жанына жақын орналасқан, липотифлан сияқты, жастықтың жастықтың алды және жастықтың алды жастары арасындағы тігіс жағына жақын орналасқан жастықтың жастықтың жастығы орналасқан. Бұл саңылаудың жанында кішкентай туберкулез (аңғалдақтарда жоқ) бар. Көздері орналасқан орбитальді қуыс салыстырмалы түрде қысқа, панголиндер мен армадилолардағы жағдайға ұқсас. P. germainepetterae-де алдыңғы және тері сүйектерінің арасындағы тігісте айқын туберкул бар, бірақ P. madagascariensis-де жоқ. P. madagascariensis ми қабығы кеңірек және орбиталар арасындағы тараю аз көрінеді. басқа көптеген тенрекоидтарға ұқсас. Панголиндер мен ксенартранстар сияқты, жоғарыдан сквамозаль сүйектерінің аз бөлігін көруге болады. Ми қабығындағы мишықтарды бекітетін сопақша сызықтар P. germainepetterae-дің төменгі жағында орналасқан. Жақсылық қыртысы, омыртқаның үстіне шығып тұрған, P. madagascariensis-те тура, бірақ P. germainepetterae-де ол ортада үзіледі, бұл армадилолар мен гиракстардағы жағдайға ұқсас. Плезиориктероптарды сипаттауда Ламбертон мен Паттерсон жамбас (төменгі жақ) бас сүйегімен байланысқан жамбас ойығының орналасуына қатысты әртүрлі түсініктер берді. Макфи екі түсініктемеде де қиындықтарды тапты және шын мәнінде мандибулярлық қазба Ламбертонның ми қуысының жанында анықталған аймақтың бөлігі екенін айтты. Бұл жануардың тістегі ұшқыны кішкентай әрі төмен болғандықтан, оның қатты шағып-шағып тұрғанын білдіреді. Бұл қақпақтың артқы жағында П. germainepetterae-де көбірек көрініс табатын псевдогленоидты процес бар. Петрозальдың кейбір бөліктері P. madagascariensis-те көбірек дамыған.
Бас сүйегінің арғы жағы
Plesiorycteropus-тың 34 омыртқасы белгілі. Бұл жануарда кем дегенде жеті сакральды және бес-алты белдік омыртқа бар еді. Құйрықтың түбінен ассоциацияланған құйрық омыртқаларының табылуы, олардың көлемі алдымен артқы жағынан жай ғана азаяды, бұл құйрық ұзын болғандығын көрсетеді. Ксенартранның омыртқалары арасындағы қосымша буындар туралы ешқандай дәлел жоқ. Жеті белгілі көкірек (кіші) омыртқасында омыртқааралық дискілермен байланыстар бұршақ пішіндес және жоғарыдан төменге қарағанда бүйірінен-бүйірінен әлдеқайда кең. Арқалық кеуде және барлық белдік жақтарында жүйке доғасында бойлық трансаркуалдық канал бар. Plesiorycteropus-қа тек алдын ала тағайындалған скалапулада акромион бар, бірақ құрылымы, мүмкін, ертеректе немесе армадилолардағыдай үлкен емес. Алты көкірек сүйегі табылған; сүйек мықты және оның алыстағы (дисталь) шетінде энтепикондилярлық саңылау бар. Радиус үш мысал бар, бұл Плезиориктероптың компактты және үлкен сүйегі, ол панголин радиусына ұқсайды. Белгілі үш құйрық сүйектері проксимальді (жақын) шетіндегі олекранон процесінің жақсы дамығанын, бірақ дистальді шетінің тар екенін көрсетеді; сүйектің морфологиясы жануардың қолдарымен көп күш шығара алатынын көрсетеді. Аты-жөні белгісіз жеті мысалдан белгілі, бірақ олардың көпшілігі толық емес. Оның ішінде тар илий және ұзын икиум бар. Ишиальды түбіршектік - плаценталықтардың көпшілігінде тар, дөрекі сүйек, ал плезиориктеропта кең және тегіс. 17 данамен бүйрек сүйегі ең жақсы танылған ұзын сүйек болып табылады. Ол өзінің ұзын мойынымен ерекшеленеді, Макфиге сәйкес, тек гимнавр Эхиносорекске ұқсас. Үшінші трохантер деп аталатын проекция P. madagascariensis-те үлкен. Армадилодан айырмашылығы, бүйрек сүйектері бір-біріне қатысты емес, бір-біріне параллель. Астрагалдың төрт үлгісі белгілі, ол кең және қысқа, ал оның ішінде ерекше үлкен posteromedial процес бар. Аз сандаған белгілі фалангалардың ішіндегі проксимальды фаланга ортаңғысынан қысқа, ал дистальды фалангалар тар және тырнақ тәрізді.
Экология, мінез-құлық және жойылу
+ Жинақтау орындары ашулы. с. Амболисатра + Ампасамбазиба + Ампоза + Анжохибе + Анкево ? Ановаха + Анцирабе + Бело + Бемифани + Масинандрина + Сираве + Қысқартулар: ger. : P. germainepetterae мад. : P. madagascariensis sp. : Plesiorycteropus, түр белгісіз Plesiorycteropus алдыңғы аяқтары сызық қазуға арналған маманданғандықты көрсетеді, онда алдыңғы аяқтар субстратқа қарсы қойылады, тырнақтар субстратқа енгізіледі, ал алдыңғы аяқтар денеге қарсы тартылады. Омыртқа бағанасы мен жамбас белінің кейбір белгілері бұл жануардың жиі тік тұрғанын немесе отырғанын көрсетеді. Бұл жануар, мүмкін, Plesiorycteropus сияқты кішкентай көзді гимнаврлар мен тенректер сияқты көтерілу қабілетіне ие болған. Бұл құрт - миркеофаг, құмырсқалар мен термиттер сияқты жәндіктерді жейтін, бірақ басқа жұмсақ та жеген болуы мүмкін, ал оның кішкентай мөлшері, мүмкін, термит үйінділерінде азық іздемеген, өйткені aardvark. Макфи Мадагаскардың орталық, батыс және оңтүстік бөлігіндегі он екі жерден алынған Плезиориктероп материалдарына ие болды. Бұл және басқа да жуырда жойылып кеткен Мадагаскар сүтқоректілері ылғалды жерлерде және олардың маңында өмір сүрген болуы мүмкін. P. madagascariensis осы аумақтағы барлық жерлерден белгілі, бірақ P. germainepetterae тек орталықтан ғана нақты тіркелді; оңтүстік жерлердегі кішкентай сүйектер де оған тиесілі болуы мүмкін. Осылайша, екі түрдің кеңінен сопақтасқан аймақтары болған. Оның бір сүйегі радиоуглеродпен қазіргі уақытқа дейін 2150 жыл шамасында (200 жыл бұрын) анықталды . Оның жойылуы біршама аномальді, өйткені Мадагаскарда жуырда жойылған басқа жануарлар - субфоссильді лемурлар, Мадагаскардағы бегемоттар, алып фосса және пил құстары - әдетте үлкен және тек қана жәндік жейтін емес; сонымен қатар, фаланук (Eupleres goudoti) және ай ай (Daubentonia madagascariensis) сияқты кейбір ерекше диеталары бар түрлері аман қалды.
ger. : P. germainepetterae
mad. : P. madagascariensis
sp. : Plesiorycteropus, species uncertain
The forelimbs of Plesiorycteropus show specializations for scratch digging, in which the forefeet are placed against the substrate, the claws are entered into the substrate, and the forefeet are then drawn back against the body. Some aspects of the vertebral column and the pelvis suggest that the animal often assumed an erect, or sitting, posture. The animal may also have been capable of climbing, perhaps in a manner similar to gymnures and shrew tenrecs, which are small eyed like Plesiorycteropus. It was probably myrmecophagous, eating insects such as ants and termites, but may also have eaten other soft food, and because of its small size probably did not forage in termite mounds, as the aardvark does. MacPhee had material of Plesiorycteropus from twelve sites in central, western, and southern Madagascar. It and other recently extinct Madagascar mammals may have lived in and near wetlands. P. madagascariensis is known from sites throughout this range, but P. germainepetterae has only been definitely recorded from the center; small bones from southern sites may also belong to it. Thus, the two species apparently had widely overlapping ranges. and one bone has been radiocarbon dated to around 2150 Before Present (200 BCE). Its extinction is somewhat anomalous, as other recently extinct Madagascan animals—such as subfossil lemurs, Malagasy hippopotamuses, the giant fossa, and elephant birds—were generally larger and not exclusively insectivorous; also, some species with likely more specialized diets, such as the falanouc (Eupleres goudoti) and aye aye (Daubentonia madagascariensis), did survive.
Дәйексөз келтірілген әдебиеттер
Али, Дж. Р. және Хубер, М. 2010 Мадагаскарда сүтқоректілердің биологиялық алуан түрлілігі мұхит ағыстарымен бақыланады (қосылу қажет). Табиғат 463:653656. Ашер, Р. Дж. 2007 жыл. сүтқоректілердің морфологиясы туралы веб-деректер қоры және плаценталық филогенезді қайта талдау. BMC эволюциялық биология 7: 108. Ашер, Р. Ж., Новачек, М. Ж. және Гейслер, Дж. Х. 2003. Морфологиялық және молекулалық дәлелдерге негізделген эндемикалық африкалық сүтқоректілер мен олардың қалдық туыстарының қарым-қатынасы (қосылу қажет). Journal of Mammalian Evolution 10(12):131194 журналы. Ашер, Р. Дж., Эмри, Р. Дж. және Маккенна, М. К. 2005. Centetodon (Mammalia, Lipotyphla) жаңа материалы және жүйелі палеонтологиядағы (жоғалған) ДНК реттілігінің маңызы (қосылу қажет). Омыртқалы жануарлар палеонтологиясы журналы 25(4):911923. Бакли, М. 2013 жыл. Plesiorycteropus молекулалық филогенезиясы жойылған сүтқоректілер "Bibymalagasia" ретін қайта белгілейді. PLoS ONE 8(3):e59614 Берни, Д. А., Робинсон, Г. С. және Берни, Л. П. 2003. Спорормиелла және Мадагаскарда Холоценнің соңғы кезеңіндегі жойылулар Ұлттық ғылым академиясының іс қағаздары 100(19):1080010805. Берни, Д. А., Берни, Л. П., Годфри, Л. Р., Юнгерс, В. Л., Гудман, С. М., Райт, Х. Т. және Джулл, А. Дж. Т. 2004. Тарихқа дейінгі Мадагаскардың хронологиясы (қосылу қажет). Адамның эволюциясы журналы 47 12 25 63 Берни, D. A. және Фланнери, Т. Ф. 2005. Адаммен қарым-қатынастан кейін 50 мыңжылдықта өлім-жітім болды. Экология мен эволюцияның дамуы 20(7):395401. Дуади, К. Ж., Кэтзефлис, Ф., Као, Д. Ж., Спрингер, М. С. және Стэнхоп, М. Ж. 2002 жыл. Tenrecidae (Mammalia) монофильінің молекулалық дәлелі және Мадагаскардың мадагаскарлық тенректермен отарлану уақыты (қосылу қажет). Молекулалық филогенетика және эволюция 22(3):357363. Эверсон, К. М., Соарималала, В., Гудман, С. М. және Олсон, Л. Е. 2016. Көптеген локустар мен толық таксономиялық үлгілер тенректердің (Mammalia: Tenrecidae) филогенезін және биогеографиялық тарихын шешеді және Мадагаскардың ылғалды ормандарында түрленудің жоғары деңгейін көрсетеді. Жүйелік биология 65(5):890909. Форсайт майоры, C.I. 1908 жыл. Мадагаскарда табылған алып жәндіктерден табылған мысық, Myoryctes rapeto gen. et sp. (жазылу қажет). Геологиялық журнал (5): 97-98. Годфри, Л. Р., Аткинсон, М. және Семебон, Г. М. 2001. Пол Метуеннің ұйықтап жатқан қазынасы: Оксфорд университетінің музейінің зоологиялық коллекцияларындағы субфоссильді лемурлар (қосылым қажет). American Journal of Physical Anthropology Suppl. 32:70-71 деген сан. Гудман, 2009 ж. Түрлер есебі: Fosa (Cryptoprocta ferox) in Wilson, D. және Mittermeier, R. "Дүниедегі сүтқоректілер туралы нұсқаулық". 1-толық: "Адам жейтіндер", "Линкс" басылымы. Хоровиц, мен. 2004 жыл. Эутериялық сүтқоректілер жүйелілігі және Оңтүстік Американың тұяқты жануарларының шығу тегі, ол бас сүйегінен кейінгі остеологияға негізделген (қосылу қажет). Карнеги табиғи тарих мұражайының бюллетені 36:6379. MacPhee, R. D. E. 1994 ж. Морфология, бейімделу және Плезиориктеропустың қатынастары және еутериялық сүтқоректілердің жаңа реті туралы диагноз. Американың табиғи тарих мұражайының бюллетені 220:1214. Миттермейер, Р. А., Ганцхорн, Ж. У., Констант, В. Р., Гландер, К., Таттерсалл, И., Гроувс, К. П., Райлендс, А. Б., Хапк, А., Рацимбазафай, Ж., Мэйр, М. И., Луис, Э. Э., Рэмплер, Й., Швицер, С. және Расолоарисон, Р. М. 2008. Мадагаскарда лемурлардың алуан түрлілігі (қосылу қажет). Халықаралық приматология журналы 29 ((6): 16071656. Новак, Р. М. 1999 жыл. "Уокердің әлемдегі сүтқоректілері" 1-ші том. Джонс Хопкинс университетінің баспасы, 1936 ж. Паттерсон, Б. 1975 жыл. Жер шарылық бұғылардың (Mammalia: Tubulidentata) қазбалары . Гарвард университетінің салыстырмалы зоология мұражайының бюллетені 147:185237. Poux, C., Madsen, O., Glos, J., de Jong, W. W. және Vences, M. 2008. Мадагаскарлық тенректердің молекулалық филогенезиясы мен дивергенция уақыты: деректерді бөлу мен таксондық үлгі алудың даталау талдарына әсері. BMC эволюциялық биология 8 ((1):102. Tabuce, R., Asher, R. J. және Lehmann, T. 2008. Afrotherian сүтқоректілері: қазіргі деректерді шолу (қосылу қажет). сүтқоректілер 72:214. Томас, О. 1915 жыл. Азия бамбук тышқандары туралы жазбалар (Rhizomys және т.б.). Табиғи тарих журналы (8)16:5661.