Белфаст қаласының қамалы: Тарих және көріністер

Кіріспе

Кавехилл ауылдық паркі, Белфаст, Солтүстік Ирландияның беткейіндегі замок.

Белфаст қамалы (ирландша: Caisleán Bhéal Feirste) – Солтүстік Ирландияның Белфаст қаласындағы Кавехилл ауылдық паркінде орналасқан, теңіз деңгейінен 400 фут (122 м) биіктікте орналасқан сарай. Оның орналасуы Белфаст қаласы мен Белфаст шығанағының толық көрінісін ашады. Ғасырлар бойы әртүрлі жерлерде орналасқан "Белфаст қамалы" деп аталатын бірнеше құрылыстар болған. Қазіргі "замок" – 1867 және 1870 жылдар аралығында Кавехилл төбесінің беткейінде салынған Виктория дәуірінің құрылысы және А санатқа жатады. Белфаст қамалының Demesne-іне басты кіреберіс қазір Innisfayle паркі мен Downview Park West кездесетін жерде, Antrim жолынан (A6 тас жолының бөлігі) жақын жерде орналасқан. Алғашқы басты кіреберіс бұрын Antrim жолында болған, қазір Strathmore паркі сол Antrim жолымен кездеседі.

Ортағасырлық және ерте заманауи қамал

Ғасырлар бойы "Белфаст қамалы" деп аталатын бірнеше түрлі құрылымдар болған; бұл құрылымдардың барлығы бірдей жерде орналасқан жоқ. Бұл нормандық басқыншылар өздері үшін Карикфергус орталығындағы аумақты бөліп алды, бұл аумақ кейіннен Ольстер графтығы деп аталды. 1333 жылға қарай, Белфаст қамалының маңында шағын елді мекен пайда болған деп есептеледі. Бұл түпнұсқа "Белфаст қамалы", кейіннен Лаган өзенінің Антрим округына айналған жағында орналасқан, қазіргі Донегалл Плейс, Касл Плейс, Корнмаркет және Касл Лэйнмен шектелген аймақта, қазіргі Белфаст қаласының орталығында жатыр. Бұл жерге Лаган өзені құятын еді. Ортағасырлық Белфаст қамалы, ақырында, он төртінші ғасырдың соңында немесе он бесінші ғасырдың басында, ықтимал Uí Néill (O'Neill) әулетінің бір тармағы, Cénel nEógain қол астына алынды. Uí Néill, әлдебір кезеңде Белфаст қамалын қайта салған болуы мүмкін, бәлкім, ол галликалық мұнаралы үй болған, ол Норман қамалымен бір жерде немесе оған өте жақын орналасқан. Клендебойдінің Uí Néill қамалды өздерінің негізгі резиденцияларының бірі ретінде сақтап келді, қамал және оның айналасындағы туат негізінен он бесінші және он алтыншы ғасырларда олардың қолында болды. О Домхнаилл, оның басты резиденциясы Донегал қаласындағы Донегал қамалы болды, әскерімен Клендебойдке шабуыл жасап, "Белфаст қамалын алып, қиратты, содан кейін мол олжамен үйіне аман-есен оралды". XVI ғасырдың басында Белфаст қамалы үш рет екі жоғары шенді Kildare үйінің мүшелерімен басылып алынды. Қамалға сол кездегі Ирландияның Лорд-депутаты және жетекші Джеральдин болған Kildare графы екі рет қысқа мерзімге иелік етті. Лорд Kildare 1503 және 1512 жылдары Белфастты басып алып, қаланы тонады. Оның ұлы және мұрагері, Kildare графының тоғызыншысы (көбінесе Гераод Ог деп танылады) 1523 жылы қамалды басып алды. Гераод Ог, Kildare лорды, 1513 жылдың қыркүйегінде әкесінен кейін Ирландияның Лорд-депутаты болды, сонымен қатар Джеральдиннің басшысы да болды. 1523 жылы Клендебойд Лорды О'Нейлден (Хью О'Нейл) Белфаст қамалын қысқа мерзімге алғаннан кейін, бұл Kildare лорды король Генри VIII-ге: "Мен оның Белфаст деп аталатын қамалын бұздым және оның елінің 24 мильін өрттедім" деп хабарлады. Белфаст қамалы 1552 жылы ағылшын әскерлерімен қысқа мерзімге басылып алынды, сол кезде қамал сол кездегі Ирландияның Лорд-депутаты болған сэр Джеймс Крофттің бұйрығымен қайта салынған болуы мүмкін. Белфаст қамалының Клендебойдтің Uí Néill-ден қысқа мерзімге басылып алынған тағы бір жағдайы 1570 жылдарда болды, ол кезде ағылшын күштері, бастапқыда Эссекстің бірінші графының басшылығымен, Ольстер кәсіпорны кезінде бірнеше жыл бойы қамалды басып алды. Чичестер осы шайқаста немесе одан кейін дереу, мүмкін, басы кесіліп өлтірілді. Сэр Джон Чичестер Солтүстік Девоннан келген сэр Джон Чичестердің бесінші ұлы және бірінші барон Чичестердің кіші інісі болды.

There have been several different structures called "Belfast Castle" over the centuries; not all of these structures have been on the same site. These Norman invaders carved out a territory for themselves which was centred on Carrickfergus, this territory later becoming known as the Earldom of Ulster. By 1333, a small settlement is thought to have developed around the castle at Belfast. This original "Belfast Castle", located on what later became the County Antrim side of the River Lagan, was probably in the area now bounded by Donegall Place, Castle Place, Cornmarket, and Castle Lane in the centre of what is now Belfast City Centre.) emptied into the River Lagan just to the east of this castle site. The medieval Belfast Castle was eventually seized by a branch of the powerful Uí Néill (O'Neill) dynasty of the Cénel nEógain, probably at the end of the fourteenth century or the beginning of the fifteenth century. The Uí Néill almost certainly had Belfast Castle rebuilt at some stage, probably as a Gaelic towerhouse, either building on the same site as the Norman castle or else building their towerhouse very near to that site. The Uí Néill of Clandeboye maintained Belfast Castle as one of their main residences, with the castle and its surrounding túath largely remaining in their hands throughout the fifteenth and sixteenth centuries, Ó Domhnaill, whose chief residence was Donegal Castle in Donegal Town, had invaded Clandeboye with his army and "took and demolished the Castle of Belfast, and then returned safe to his house loaded with immense spoils". In the early sixteenth century, Belfast Castle was seized on three different occasions by two senior ranking members of the House of Kildare, part of the wider Geraldine dynasty. The castle was briefly occupied twice by the forces of The 8th Earl of Kildare, the Lord Deputy of Ireland and the leading Geraldine at the time. Lord Kildare seized the castle and sacked Belfast in 1503 and again in 1512. His son and heir, The 9th Earl of Kildare (often known as Gearóid Óg), also seized the castle in 1523. Gearóid Óg, Lord Kildare, had succeeded his father as Lord Deputy of Ireland in September 1513, also succeeding his father as the Geraldine leader at the same time. After briefly taking Belfast Castle from Aodh Ó Néill (Hugh O'Neill), Lord of Clandeboye, in 1523, this Lord Kildare reported to King Henry VIII: "I brake a castell of his, called Belfast, and burned 24 myle of his country [sic]". Belfast Castle was briefly seized by English forces in 1552, when the castle was possibly rebuilt on the orders of Sir James Croft, who was the Lord Deputy of Ireland at the time. Another occasion when Belfast Castle was briefly seized from the Uí Néill of Clandeboye was in the 1570s, when English forces, initially under the command of The 1st Earl of Essex, occupied the castle for a few years during the short lived Enterprise of Ulster. Chichester was killed by the MacDonnells during or immediately after this battle, possibly by being beheaded. Sir John Chichester was the fifth son of Sir John Chichester of North Devon, and he was the younger brother of The 1st Baron Chichester.

Кландебой қазағы

1574 жылдың қазан айында Ольстер жорығы барысында Эссекстің 1-графы мен оның сүйектестері Төменгі Кландебой лорды, сэр Брайан мак Феидлим О’Нилл (Сэр Брайан Макфелим О’Нилл) Белфаст қамалында тойға шақырылды. Осы қырғынды Эссекс өзінің бұйрығымен жасаған болуы мүмкін. Бұл оқиға Кландебой қырғыны деп белгілі. Кейін қамалды Эссекс және оның ағылшын әскерлері басып алды. Сэр Брайан мак Феидлим О’Нилл осы қырғын кезінде қаза болған жоқ. Оның орнына, сэр Брайан, оның әйелі және бауыры лорд Эссекс тарапынан тұтқындалды, ал 1574 жылдың соңында үшеуі де Дублинде өлім жазасына кесілді.

Егіндік қамалы

1603 жылға қарай Белфаст қамалы, сол кезде, мүмкін, гаэльдік мұнаралы үй болған, Тоғыз жылдық соғыстың салдарынан қирады. Бұл алып иелік Инишовеннің дерлік барлық аумағын қамтыды және 1608 жылы Инишовен лорды, сэр Катоир Руад О Дочартаи (сэр Кахир Руа О’Докерти) көтерілісінен кейін О Дочартаи (О’Докерти) тайпасынан патшалыққа өтті. Чичестер, Ирландияның лорд-депутаты ретінде, Инишовендегі О Дочартаи тайпасының алып жерлерін өзіне беруді қамтамасыз етті. Дегенмен, бұл Инишовен иелігінің өте шамалы бөлігі ғана Чичестер әулетінің басшысымен тікелей басқарылды; 17 ғасырдың басынан бастап, осы алып иеліктің көбі Чичестерлер ұзақ мерзімге жалға берді, олар көбінесе «ортагерлер» деп аталатын көптеген шағын жер иелеріне берілді. Бұл алып Инишовен иелігінің көп бөлігі 1850 жылдары және 19 ғасырдың соңында Чичестер әулетімен ауыр жүкті мүліктер соты арқылы сатылды. Чичестер әулетінің басшысы 1647 жылы Ирландия жұрттығында граф титулына көтерілгенде, отбасының Инишовендегі осы алып иелігіне иелігінің құрметіне Доннегалл графы атағын алды. Әулет басшысы 1791 жылдың шілдесінде Ирландияның маркизі титулына ие болды. Олстер плантациясының негізгі ұйымдастырушыларының бірі болған сэр Артур Чичестер 1610 жылдардың басында Белфаст қамалын, негізінен кірпіштен, қайта салдырды. Чичестердің «Плантация» қамалын гаэльдік Уи Неилл мұнарасының орнында салғаны анық. Лорд Чичестердің әйелінен бір баласы болды, ол сәби кезінде қайтыс болды. Осылайша, 1625 жылдың ақпанында қайтыс болғаннан кейін, Артурдың мүлігі мен меншігіне (бірақ жұрттық титулына емес) оның кіші әйелі Эдвард (1568–1648) мұрагер болды, ол сол жылы кейін Чичестер виконты атанды. Чичестер әулеті (кейіннен Донегалл әулеті деп те аталады) 1603 жылдан бастап 1850 жылдардың басына дейін Белфаст қаласына ие болды, содан кейін олардың Белфастағы мүлігі көбінесе таратылып сатылды. 1708 жылдың 24 сәуірінде лорд Чичестер үшін салынған «Плантация дәуірінің» Белфаст қамалы кездейсоқ өртенді, нәтижесінде 4-ші Доннегалл графының (1695–1757) үш қарындасы мен бір қызметшісі қаза тапты. Бұл қамал қайта салынбады. Осы өрттен кейін Донегалл әулетінің бас буыны (Чичестер әулеті деп те аталады) Белфасттан кетіп қалды. Донегалл әулетінің басшысы шамамен бір ғасыр бойы Белфастта тұрмады, тек 1802 жылы 2-ші Доннегалл маркизі (1769–1844) Белфастқа қоныстанғанда, онда өз резиденциясын орнатты.

By 1603, Belfast Castle, which was probably a Gaelic towerhouse by this time, was in ruins, largely as a result of the Nine Years' War. This huge estate covered almost all of Inishowen, and had been seized by the Crown from the Ó Dochartaigh (O'Doherty) clan in the aftermath of the rebellion of Sir Cathaoir Ruadh Ó Dochartaigh (Sir Cahir Rua O'Doherty), Lord of Inishowen, in 1608. Chichester, as Lord Deputy of Ireland, ensured that the huge Ó Dochartaigh lands in Inishowen were granted to himself. However, very little of this Inishowen estate was ever run directly by the head of the Chichester family; from the early seventeenth century onwards, almost all of this vast estate was sublet by the Chichesters to several lesser landlords, often described as "middlemen", on very long term leases. Most of this huge Inishowen estate was eventually sold off by the Chichester family via the Encumbered Estates Court in the 1850s and later in the nineteenth century. When the head of the Chichester family was advanced in the Peerage of Ireland to being an earl in 1647, they took the title Earl of Donegall due to the family's ownership of this vast estate in Inishowen. The head of the family was further advanced in the Peerage of Ireland to being Marquess of Donegall in July 1791. Sir Arthur Chichester, one of the main architects of the Plantation of Ulster, had Belfast Castle largely rebuilt in the early 1610s, mainly in brick. It is almost certain that Chichester had his "Plantation" castle built on the site of the Gaelic Uí Néill towerhouse. Lord Chichester had only one child with his wife, a son, who died in infancy. Thus, upon his own death in February 1625, Arthur, Lord Chichester, was succeeded in his estates and properties (but not in the peerage) by his younger brother Edward (1568–1648), who was created The 1st Viscount Chichester later in that same year. The Chichester family (later also known as the Donegall family) were to own the town of Belfast from around 1603 up until the early 1850s, when their Belfast estate was largely broken up and sold off. On the 24 April 1708, the "Plantation era" Belfast Castle, which had been built for Lord Chichester, accidentally burnt down, killing three sisters and one servant of The 4th Earl of Donegall (1695–1757). This castle was never rebuilt. Following this fire, the senior line of the Donegall family (also known as the Chichester family) left Belfast. The head of the Donegall family would not live in Belfast again for almost a century, until The 2nd Marquess of Donegall (1769–1844) settled in Belfast in 1802, establishing his main residence there.

Донегалл үйі мен Ормо үйі

1802 жылы 2-ші Донегалл маркизі Белфастқа қоныстанғанда, «Плантация дәуірінен» қалған Белфаст қамалы бұрыннан қираған еді, ол 1708 жылдың сәуір айында болған өрттен шамамен бір ғасыр бұрын қирап кеткен. Бұл «Плантация» қамалы, әрине, алғашқы ортағасырлық қамал болған «Норман» Белфаст қамалының орнында немесе оған жақын салынған. Донегаллдың 2-ші маркизі отбасының шамамен бір ғасырдан бері Белфастта тұратын алғашқы өкілі болды. 1708 жылдан бері графтар және кейіннен Донегалл маркиздері көбінесе Ұлыбританияда, әдетте Лондонда тұрды. Донегаллдың 2-ші маркизі Ормео Деменде Ормео коттеджі деп аталатын шағын үйді де ұстады (кейін ол Ормео паркіне айналды). Сол кезде Ормео Демен Белфасттың оңтүстік-шығыс жиегінде, Лэган өзенінің Даун графтығындағы Баллинафейде орналасқан еді. 1820 жылдары Донегалл лорды Ормео коттеджін едәуір кеңейтіп, оны Ормео үйі деп аталатын сарайға айналдырды. Бұл шағын үй Тюдор стилінде қайта жаңартылған архитектуралық стильде салынды және Уильям Витрувий Моррисон жобалады. Донегалл лорды 1820 жылдардың басында Белфаст орталығындағы Донегалл үйін сатты және содан кейін Ормео үйін негізгі резиденциясы етіп белгіледі. Донегалл үйі 1824 жылы Корольдік қонақ үйіне айналдырылды. Донегаллдың 2-ші маркизі 1844 жылдың қазан айында қайтыс болған Ормео үйі 1860 жылдардың соңында бұзылды.

Виктория заманындағы қамал

Донегаллдың 3-маркизі (1797–1883), әкесінен мүлдем өзгеше, ересектеген өмірінің көп бөлігін Белфастта немесе Ирландияның басқа жерінде өткізбеді. 3-маркиз жас кезінде британдық армияға офицер болып қабылданды. Әскери қызметтен кейін ол көбінесе Ұлыбританияда тұрды, Вестминстердегі саяси өмірге белсенді қатысты. 1799 жылдың қаңтарынан 1844 жылдың қазанына дейін ол Белфаст графы деген құрметті атақпен танылды, содан кейін әкесінің титулын мұраға алды. 3-маркиз 1848 жылдың ақпанынан 1852 жылдың ақпанына дейін Лорд Джон Расселдің бірінші үкіметінде Вестминстерде гвардиялық гвардияның капитаны қызметін атқарды, ал Ұлы ашаршылық Ирландияны әлі де қиратып жатқан кезде. Донегаллдың 3-маркизі отбасының Белфастағы мүлкін 1850 жылдары дерлік сатуға келді. Бұл «Белфаст иелігінен» тек Ормо Демесне және Кав Хиллінің көп бөлігі Лорд Донегаллдың меншігінде қалды. Қызығы, Лорд Донегалл Белфастқа енді иелік етпегеннен кейін ғана онда тұруға қызығушылық танытты. Ол 1860 жылдары, Ұлы ашаршылық аяқталғаннан кейін он жылдан астам уақыт өткен соң, Белфасттың солтүстік шетінде өзіне жаңа «княздық сарай» салмаққа шешім қабылдады. Бұл жаңа резиденция отбасы тарихына сәйкес Белфаст қамалы деп аталды, бірақ ол түпнұсқа қамал орналасқан Белфаст орталығынан мүлдем басқа жерде салынды. Жаңа Белфаст қамалы Кав Хиллінің беткейінде Донегалл отбасының елендер саябағы болған жерде салынды, ол сол кезде Белфасттың солтүстік шетінде, Антрим жолынан алыс емес жерде орналасқан. «Қала» (шын мәнінде Виктория дәуіріндегі ауыл үйі) негізінен 1867 және 1870 жылдар аралығында салынды. Шафтсберидің 8-ші графы 1886 жылдың сәуір айында қайтыс болды, ол әйелімен Белфаст қамалын мұраға алғаннан кейін екі жарым жыл өткен соң. Ол әйгілі әкесінің титулын 1885 жылдың қазанында ғана иеленді. Оның өлімінен кейін 8-ші графтың орнын сол кездегі он алты жасар ұлы иеленді, ол енді 9-шы граф Шафтсбери (1869–1961) атанды. Жаңа Белфаст қамалының барлық жеке меншік иелерінің ішінде 9-шы граф оны ең ұзақ уақыт иеленді, 1934 жылдың қаңтарына дейін қамалды басқарды. Белгілі Юнионист болған 9-шы граф жергілікті істерге белсенді араласты, 1907 жылы Белфаст қаласының Лорд-мэрі болды. Ол сондай-ақ: 1904 жылдан 1911 жылға дейін Белфаст лорд-лейтенанты; 1911 жылдан 1916 жылға дейін Антрим лорд-лейтенанты; және 1909 жылдан 1923 жылға дейін Белфаст королева университетінің канцлері болды. Жастық шағында Лорд Шафтсбери көп уақытын Белфаст қамалында өткізді, Лондонға бармағанда көбінесе сонда тұратын. Ол әйелі Констанциямен бірге Белфасттағы қайырымдылық істеріне де белсенді қатысты, жергілікті қайырымдылық ұйымдарына ақша жинау үшін Белфаст қамалының аумағында жиі шаралар өткізді. 1894 жылы қамалдың бақшалық қасбетіне барокколық тас баспалдақтарды қосуға Лорд Шафтсбери ұйғарды. Бұл әсем сыртқы баспалдақтың сәулетшісі белгісіз. 1883 жылдың қазанында Шафтсбери отбасы мұраға алған Донегалл отбасының ауқымды ауылдық меншігі 1890 жылдары және ХХ ғасырдың алғашқы онжылдығында 9-шы граф Шафтсберидің басшылығымен көп бөлігінен бөлініп сатылды. Белфаст қаласы 3-маркиз Донегаллмен 1850 жылдары сатылған болса да, Донегалл отбасы Антрим графтығында және Инишовеннің үлкен бөліктеріне иелік ете берді, олар 1883 жылдың қазанында Шафтсберилерге өтті. Британ Парламентімен 1880-ші, 1890-шы және ХХ ғасырдың басында қабылданған түрлі жер заңдарына сәйкес (әсіресе 1903 жылғы Уиндхам жер заңына сәйкес) Ирландиядағы үлкен ауылдық иеліктер, соның ішінде Ольстердегі Шафтсбери отбасының иеліктері, бөлініп сатылды, көбінесе жерді жалға алып, өсіретін шаруаларға сатылды. Кейінгі жылдары Лорд Шафтсбери Белфаст қамалында аз уақыт өткізді, әсіресе Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін. Қамалды басқару Шафтсбери отбасы үшін үлкен қаржылық ауыртпалыққа айналды, әсіресе олардың Антрим графтығына жататын мүлкі 1890 жылдары және 1914 жылға дейінгі жылдары Жер туралы заңның талаптарына сәйкес сатылып кеткеннен кейін. Ақырында, 1934 жылдың қаңтарында Лорд Шафтсбери қалаға Белфаст қаласына сыйлық ретінде берді. Шәжіре Готикалық қайта өрлеу стиліне сай орнатылған готикалық нұсқада салынған және Антрим жолынан алыста жаңа қамалдың жанына салынған. Бұл Ирландия шіркеуінің шіркеуі бастапқыда Донегалл отбасының мәйіті мен жаңа кесенесі ретінде жобаланып, салынған. Ол әсіресе 3-маркиз Донегаллдың ұлы және мұрагері Белфаст графы Фредерик Ричардтың (1827–1853) ескерткіші ретінде салынған. Лорд Белфаст 1853 жылдың ақпанында Неаполде 25 жасында сарғылт жегіден қайтыс болды. Шәжіре ақырында 2020 жылы жөндеуден өткізіліп, сәнді пәтерлерге айналдырылды. Қазір «Шәжіре» деп аталатын бұл ғимарат Innisfayle саябағынан жақын жерде орналасқан Donegall Park Gardens атты жаңа тұрғын үй кешенінің бөлігі болып табылады.

The 3rd Marquess of Donegall (1797–1883), in stark contrast to his father, did not spend much of his adult life living in Belfast or anywhere else in Ireland. The 3rd Marquess joined the British Army as an officer when he was a young man. After his military service was over, he mainly lived in Great Britain, where he was very involved in politics at Westminster. He was known as the Earl of Belfast, a courtesy title, between January 1799 and October 1844, when he succeeded his father in the marquessate. The 3rd Marquess would serve at Westminster as Captain of the Yeomen of the Guard from February 1848 until February 1852 in the first government of Lord John Russell, while the Great Famine was still ravaging Ireland. It was The 3rd Marquess of Donegall who finally sold off almost all of his family's Belfast estate in the 1850s. This left, of the "Belfast estate", only the Ormeau Demesne and most of Cave Hill in the ownership of Lord Donegall. Curiously, it was only when he no longer owned Belfast that Lord Donegall became interested in actually living there. He decided to build what has been described as a new "princely mansion" for himself in the 1860s on what was then the northern edge of Belfast, just over a decade after the Great Famine had ended. This new residence was called Belfast Castle, in a nod to family history, even though it was built on a completely different site, and in a completely different area, from the original castle site, which had been located right in the centre of Belfast. The new Belfast Castle was built on what had been the Donegall family's deerpark on the slopes of Cave Hill, a location which was, at that time, on the northern outskirts of Belfast, just off the Antrim Road. The "castle" (in reality a Victorian country house) was mainly constructed between 1867 and 1870,

The 8th Earl of Shaftesbury died in April 1886, only two and a half years after he and his wife had inherited Belfast Castle. He had only succeeded his famous father in the earldom in October 1885. Upon his death, the 8th Earl was succeeded by his then sixteen year old son, who now became The 9th Earl of Shaftesbury (1869–1961). Of all the private owners of the new Belfast Castle, the 9th Earl was to own it the longest, presiding over the castle until January 1934. A prominent Unionist, the 9th Earl was to involve himself very much in local affairs, going on to become Lord Mayor of Belfast in 1907. He also served as: Lord Lieutenant of Belfast from 1904 to 1911; Lord Lieutenant of Antrim from 1911 to 1916; and Chancellor of The Queen's University of Belfast from 1909 to 1923. As a young man, Lord Shaftesbury spent much of his time at Belfast Castle, often living there when he was not in London. He and his wife, Constance, Countess of Shaftesbury (1875–1957), were also very involved with charitable causes in Belfast, often holding events in the grounds of Belfast Castle in order to raise money for local charities. It was Lord Shaftesbury who had the Baroque stone staircase added to the garden façade of the castle in 1894. The architect of this elaborate, serpentine outdoor staircase is unknown. The vast country estates of the Donegall family, which had been inherited by the Shaftesbury family in October 1883, were largely broken up and sold off under The 9th Earl of Shaftesbury during the 1890s and during the first decade of the twentieth century. While the town of Belfast had been sold off by The 3rd Marquess of Donegall back in the 1850s, the Donegall family continued to own a large estate in County Antrim and large parts of Inishowen until these passed to the Shaftesburys in October 1883. Under the various Land Acts passed by the British Parliament during the 1880s, 1890s and early twentieth century (especially under the Wyndham Land Act of 1903), the huge country estates in Ireland, including those of the Shaftesbury family in Ulster, were broken up and sold off, mainly being sold to the tenant farmers who actually lived on and farmed the land. In his later years, Lord Shaftesbury spent less and less time at Belfast Castle, particularly after the outbreak of the First World War. Running the castle became ever more of a financial burden to the Shaftesbury family, especially after what remained of their County Antrim estate was sold off, under the terms of the Land Acts, in the 1890s and the years immediately before 1914. The castle and its surrounding demesne was eventually gifted to the City of Belfast by Lord Shaftesbury in January 1934. The chapel was built in the Decorated Gothic version of the Gothic Revival style and was constructed in the demesne of the new castle, just off the Antrim Road. This Church of Ireland chapel was originally designed and built as a mortuary chapel and new mausoleum for the Donegall family, specifically being built as a memorial to Frederick Richard, Earl of Belfast (1827–1853), the son and heir apparent of The 3rd Marquess of Donegall. Lord Belfast had died in Naples, aged 25, from scarlatina in February 1853. the chapel was eventually converted into luxury flats, with work being completed in 2020. Now called The Chapel, the building is part of a new housing development called Donegall Park Gardens, just off Innisfayle Park.

Бас қақпаның үйі

Бұрынғы Белфаст қамалының Demesne басты кіреберісі болған Gate Lodge әлі де тұр. Бұрынғы Қайта тірілу шіркеуі сияқты, Gate Lodge да қазір заманауи тұрғын үйлермен қоршалған және қазіргі Белфаст қамалының Demesne-іне жатпайды.

Орналасқан жері

Белфаст қамалы теңіз деңгейінен 400 фут (121,92 метр) биіктікте, Ольстердің шығысындағы Антрим графтығындағы Үңгір төбесінде орналасқан және Белфастқа қарайды.

Қалпына келтіру

Белфаст қамалы 1978 жылы қайта жаңарту және жөндеу жұмыстары үшін жабылды. Хьюит пен Хаслам сәулет серіктестігі 2 миллион фунттан астам сомадағы жобаны бақылап, іске асырды, ал қамал мен оған жатаған жер 1988 жылғы 11 қарашада, Атыс тоқтату күні қайта ашылды. Содан бері ол қайтадан тойлар, мерекелер және іскерлік жиналыстар үшін танымал орынға айналды. Қамал 2003 жылғы мамыр айында тағы бір жөндеуден өтті.