Е.М. Форстердің «Менің Сенімдерім» эссесі: Адамгершілік пен Жеке Бас Қадірлер
What I Believe (E. M. Forster essay)
Е.М. Форстердің 1938 жылғы «Менің Сенімдерім» эссесі – гуманизм, төзімділік, жақсы мінез және сонымен қатар басқаларға көңіл көрсету туралы. Кітаптар, философия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Мен неге сенемін" – Э.М. Форстердің 1938 жылы жазылған, гуманизмді жақтаған эссесінің атауы.
"What I Believe" is the title of a 1938 essay espousing humanism by E. M. Forster.
Форстердің эссесі
Э.М.Форстер дінге сенбеймін дейді, бірақ олардың саны соншалықты көп болғандықтан, өзін қорғау үшін әркімнің өзіне жеке дін қағидасын құру қажет. Форстер үшін үш құндылық маңызды: төзімділік, жақсы қарым-қатынас және көңіл жағу. Алғаш рет бұл мақала 1938 жылғы 16 шілдеде «The Nation» журналында жарияланды. 1939 жылы «Hogarth Press» баспасы оны жалпы сатуға қайта басып шығарды.
E. M. Forster says that he does not believe in creeds; but there are so many around that one has to formulate a creed of one’s own in self defense. Three values are important to Forster: tolerance, good temper, and sympathy. It was first published in The Nation on July 16, 1938. Hogarth Press republished it for general sale in 1939.
Жеке қарым-қатынастар мен мемлекет
Форстер адамдармен жеке қарым-қатынастарға инвестиция салу керектігін айтады: "Егер өмірді дұрыс өткізгің келмесе, адамдарды жақсы көруің және оларға сенуің керек". Мұны істеу үшін, қарым-қатынаста адал болу керек. Ал адалдық, өз кезегінде, табиғи жылусыз мүмкін емес. Форстер жеке қарым-қатынастарды, оның жек көретін идеалдарымен салыстырады. Ол жиі цитаталанатын сөйлемде былай дейді: "Егер мен өзімнің елімді немесе досымды сатып кетуге мәжбүр болсам, мен өзімнің елімді сатып кетуге батылым жетеді деп үміттенемін". Одан әрі түсіндіреді:
Forster argues that one should invest in personal relationships: "one must be fond of people and trust them if one is not to make a mess of life". In order to do so, one must be reliable in one's relationships. Reliability, in turn, is impossible without natural warmth. Forster contrasts personal relationships with causes, which he hates. In an often quoted sentence he argues: "If I had to choose between betraying my country and betraying my friend I hope I should have the guts to betray my country". He goes on to explain:
Мұндай таңдау қазіргі оқырманды қорқытып, патриоттық сезімімен телефонға ұзын созып, полицияға шақыруы мүмкін. Бірақ Данте бұған таңқалмас еді. Данте Брут пен Кассийді тозақтың ең төменгі қабатына орналастырады, себебі олар өздерінің елі Римге емес, досы Юлий Цезарға опасыздық жасауды таңдады.
Such a choice may scandalize the modern reader, and he may stretch out his patriotic hand to the telephone at once and ring up the police. It would not have shocked Dante, though. Dante places Brutus and Cassius in the lowest circle of Hell because they had chosen to betray their friend Julius Caesar rather than their country Rome.
Ұлы адамдар, Форстердің аристократиясы және қоғамдық өмір
Форстер сондай-ақ батырлыққа табынуды сынап, "үлкен адамдар" деп аталатын тұлғаларға терең сенімсіздікпен қарайды. Авторитарлық режимді іске қосу үшін, оны көз тартарлық ету үшін қаһармандар қажет, "сияқты, дәмсіз пудингке құрма қосылса, оның дәмі жақсарады". Форстердің пікірінше, дәрежеге немесе ықпалға емес, сезімталдыққа, мейірімділікке және қайраттылыққа негізделген "аристократия" бар. Форстер үшін жеке адамның адалдығын қоғамдық өмірге жеткізудің жолы табылмайды, бұл трагедия.
Forster also criticises hero worship and profoundly distrusts so called "great men". Heroes are necessary to run an authoritarian regime in order to make it seem less dull "much as plums have to be put into a bad pudding to make it palatable". As a contrast Forster believes in an "aristocracy", not based on rank or influence but an aristocracy of the sensitive, the considerate and the plucky. For Forster it is a tragedy that no way has been found to transmit private decencies into public life:
Қоғамдық өмір неғұрлым жоғары деңгейде ұйымдастырылған болса, оның моральдық құндылықтары соғұрлым төмендейді; бүгінгі елдер бір-бірімен бұрынғыдан да жаман қарым-қатынас жасайды, алдап, тонап, зорлық көрсетіп, әрекетсіздік танытады, ескертусіз соғыс жасайды және мүмкіндігінше көп әйелдер мен балаларды өлтіреді. Ал алғашқы тайпалар кемінде табулармен шектелген еді. Бұл көңілді қалдырмайтын көрініс, бірақ қараңғылық неғұрлым күшті болса, шағын шамдар соғұрлым жарқырап, бір-біріне сенім береді, сигналдайды: "Жарайды, мен әлі де осындамын. Маған бұл ұнамайды, бірақ сіз қалайсыз?"
The more highly public life is organized the lower does its morality sink; the nations of today behave to each other worse than they ever did in the past, they cheat, rob, bully and bluff, make war without notice, and kill as many women and children as possible; whereas primitive tribes were at all events restrained by taboos. It is a humiliating outlook—though the greater the darkness, the brighter shine the little lights, reassuring one another, signalling: "Well, at all events, I'm still here. I don't like it very much, but how are you?"
Индивидуализм
Форстер бұл "жекешіл және либералдың ойлары" екенін айта отырып, "либерализмнің оның астында құлап жатқанын" көргенін, адамдар жеке туып, жеке өлетінінен көңіл көтеріп, осыған сенім артады. Сондықтан, ешбір диктатор жекелей тұлғаны жоя алмайды. Форстер өзін болжам жасаушы деп санамады.
Forster concludes by stating that these "are the reflections of an individualist and a liberal" who has "found liberalism crumbling beneath him", taking comfort from the fact that people are born separately and die separately. Therefore, no dictator will be able to eradicate individualism. Forster did not consider himself a visionary.